علی حمیدی

به هر دری می‌زنم سرگرم شوم و به آن شب‌ فکر نکنم، شبی‌ که جلوی روی‌مان عزیز‌ی را به پهلو‌اش زده بودند و دوستش‌ به دوش کشیده بودش. به هر دری می‌زنم کمتر فکر کنم، به شقایق امید می‌دهم ما بر این تاریکی چیره می‌شویم، از البرز ساز و دهل می‌زنیم تا زاگرس، خودمان را به باد می‌سپاریم تا به بندر برویم و نوای…

بعضی رفتن‌ها، بی‌صدا می‌مانند. اما هیچ رفتنی نباید بی‌نام بماند. این صدا، سهم کوچکی‌ست از آیینی که هر انسان شایسته‌اش است. برای خواهرم-هم‌ولایتی‌ام #ماندانا_گلستانی

این هم پاسخ من: سلام پدر جان. امید به اینکه حالتان خوب باشد و ایالتان بهتر. سلام مرا به خواهرم شهین برسان، یادآوری کن که ما نه تنها از یک خون هستیم بلکه یک روح در دو تَن هستیم، حالا برایش این را توضیح بده... درباره گفته‌ات؛ ( ناهمواری زمین نتیجه‌ی مجموعه‌ای از فرایند‌های درونی و بیرونی‌اند، حالا …

امروز از طرف پدرم چنین پیغامی گرفتم و با خود گفتم با شما به اشتراک بذارم: سلام بر پسرم ، انشاالله که سلامت باشید ( ناله ی آب از ناهمواری زمین است) مشق امروز را تفسیر فرمائید.

هر چیز این وطن، بوی رفتن می‌دهد.

چه پهلوانانی که در شاهنامه خواندیم و دی‌ماه با چشمان ‌خود دیدیم با چشمان خود پهلوانانی دیدم. آن‌هایی را که سینه سپر کرده‌بودند تا از شر این دیو‌ بد‌خیم رها شویم. کاوه‌های آهنگر زیادی در آن شب دیدم؛ درفش‌کاویانی بسته‌بودند و مردم پا به پای آن‌ها روانه‌ی تیر و گلوله شدند بلکه دستشان به ضحاک برس…

تمام روز‌ صفحه‌ی اینستاگرام را بالا و پایین می‌کنم؛ چیزی نمی‌مانَد جز اندوه و ماتم. همه‌ی خاطرات این عزیزان از دست رفته را می‌خوانم؛ حقیقت دیوانه می‌شوم، دیوانه.

نوای«سُرو»خلوتی‌ست برای گفتگو با رفته‌گان؛ ابراز دلتنگی و اندوه.

برای بهرام بیضایی🖤

#یادداشت موسیقی لری و تلاش برای نوآوری؛ مروری بر کارهای علی حمیدی علی حمیدی، متولد دهدشت و دانشجوی ادبیات نمایشی، در توضیح مسیر هنری خود می‌گوید: «حدود دو سال است کوشیده‌ام با زبان لری در قالبی تازه بخوانم؛ تلفیقی از ملودی‌های غربی با ترانه‌های کهن لری.» آنچه حمیدی به آن اشاره دارد، گامی است در …

[media, no text]

@alihamidi102

«قافله» پدرم می‌گفت: وقتی کودک بودم، پدرم دور از خانه کار می‌کرد. من کفش‌دوزکی را در دست می‌گرفتم و با خودم می‌گفتم: برو… برو پدرم را پیدا کن، به او بگو پسری چشم‌به‌راهش است، بگو بیاید تا او را ببوسم و در آغوش بگیرم. آن روزها «قافله» برایم پیکِ کوچکِ امید بود… امروز، برای شما نغمه‌ای شده که بوی هما…

[media, no text]

بیایید، که خانه هنوز بوی انتظار می‌دهد روی مبل‌های سبز، جای حرف‌ها خالی‌ست پنجره از نیامدنتان، آبی می‌شود. - بیایید تا واژه‌هایمان از سکوت نجات پیدا کنند تا جای خالی‌تان پشت هر جمله، بغض نکند تا من دوباره با "ما" بودن، آرام شوم. بیایید با صدایی، پر از خاطره با لبخندی که از دلتنگی عبور…