ВАСИЛА - ТАВАССУЛ (1)
Мавзӯи васила (тавассул) имрӯз аз масъалаҳои баҳсбарангез ба шумор меравад. Дар ин бора миёни аҳли Ислом назарҳои гуногун вуҷуд дорад ва ҳар гурӯҳ барои назари худ далелҳое пеш меорад. Аз ин рӯ, лозим аст, ки ин масъаларо бо диққат ва тафсил бишнавед.
Дар бораи ин масъала 4 ояти Қуръон ва 10 ҳадис зикр хоҳанд шуд.
ВАСИЛА ПАНҶ СУРАТ ДОРАД:
1. Сурати аввал: Инсон дуоро танҳо аз Аллоҳ талаб кунад, вале чунин бигӯяд:
«Эй Аллоҳ! Ин дуои маро ба баракати (ё ба ҳурмати) Паёмбарат қабул фармо.»
Ин кор ҷоиз аст, аммо набояд ба одати доимӣ табдил дода шавад, зеро чунин тарз танҳо дар чанд ҳадис омадааст. Дар ҳоле ки дар тамоми дуоҳое, ки дар Қуръон ва ҳадис зикр шудаанд, воситае баён нашудааст ва дуо мустақиман аз Аллоҳ талаб шудааст.
2. Сурати дуюм: Инсон амали солеҳе анҷом диҳад ва ҳамон амали неки худро василае барои баланд шудани дараҷаҳои худ назди Аллоҳ қарор диҳад.
Ин сурат дуруст аст ва Қуръони карим низ дар яке аз оятҳо ба он ташвиқ намудааст.
3. Сурати сеюм: Аз шахси зинда хоҳиш кунад, ки барояш дуо намояд; масалан бигӯяд: «Барои ман дуо кунед, то ин корам анҷом ёбад» ё «Барои ман дуо кунед, то Аллоҳ ин некиро насибам гардонад.»
Ин кор дуруст аст ва дар ҳадисҳои зиёде омадааст, ки саҳобагони киром аз Паёмбар ﷺ хоҳиш мекарданд, ки барояшон дуо намояд.
4. Сурати чорум: Ба Паёмбар ё ба авлиё, чи дар замони зинда буданаш ва чи баъд аз вафоташ, бигӯяд: «Барои ман дуо кунед, то Аллоҳ ин корро анҷом диҳад».
Ин сурат низ ҷоиз аст ва дар баъзе аз ҳадисҳо ворид шудааст.
5. Сурати панҷум: Аз ғайри Аллоҳ чизе талаб кунад ва бигӯяд: «Эй валӣ!» ё «Эй Паёмбар, ту дуои маро қабул кун».
Ин сурат ҷоиз нест, зеро дархост аз ғайри Аллоҳ ба ҳисоб меравад ва чунин дархост ҷоиз нест.
Далелҳои ҳар яке аз ин панҷ сурат дар идома зикр хоҳанд шуд.
