Lumturia e njerëzve të Teuhidit
Ka zemra të zbrazëta dhe ka zemra të gjalla.
Ka njerëz që kalojnë nëpër këtë botë duke ndjekur një dëshirë pas tjetrës, duke menduar se kur të arrijnë qëllimin e radhës, të fitojnë pasurinë e radhës, pozitën e radhës apo të plotësojnë dëshirën e radhës, atëherë më në fund do të jenë të lumtur.
Por problemi nuk ka qenë kurrë se nuk e kanë arritur qëllimin e tyre në këtë botë.
Problemi ka qenë zbrazëtia e zemrës nga devotshmëria ndaj Allahut.
Kur zemra është e zbrazët nga frika ndaj Allahut, nga Teuhidi, bindja e sigurt dhe përmendja e Allahut, ajo kërkon dëshpërimisht diçka nga krijesat për të mbushur një hapësirë që është krijuar për Krijuesin.
Prandaj ata ndjekin:
Pasurinë.
Pozitën.
Gratë.
Burrat.
Vëmendjen.
Mirënjohjen e njerëzve.
Argëtimin.
Dëshirat.
Dhe kur arrijnë diçka, zemra kërkon diçka tjetër.
Pse?
Sepse dynjaja nuk është krijuar për ta kënaqur zemrën.
Dynjaja duhet të jetë në duart e tua, jo në zemrën tënde!
Zemra është krijuar që ta njohë Allahun, ta adhurojë Allahun, ta dojë Allahun, t’i frikësohet Allahut dhe të mbështetet vetëm tek Allahu.
Imani ka ëmbëlsi
Imani nuk është thjesht diçka që diskutohet me gjuhë. Imani ka ëmbëlsi. Ka shije.
I Dërguari i Allahut ﷺ ka thënë:
“Janë tri cilësi, të cilat kush i posedon do ta shijojë ëmbëlsinë e besimit: që Allahu dhe i Dërguari i Tij të jenë më të dashur për të se çdo gjë tjetër; që ta dojë një person vetëm për hir të Allahut; dhe që ta urrejë kthimin në kufër, pasi Allahu e ka shpëtuar prej tij, ashtu siç urren të hidhet në zjarr.”
Buhariu dhe Muslimi
Pejgamberi ﷺ e quajti këtë halawetul-iman, ëmbëlsia e imanit.
Diçka që përjetohet.
Diçka që shijohet.
Diçka që zemra e njeh.
Njeriu mund të kalojë vite duke folur për Islamin, pa e përjetuar kurrë këtë ëmbëlsi.
Mund të njohë terminologjinë.
Mund të njohë argumentet.
Mund të njohë emrat.
Mund të përsërisë fjalët e të tjerëve.
Por Teuhidi nuk është thjesht informacion i ruajtur në mendje.
Teuhidi e transformon zemrën.
Kur Teuhidi vendoset thellë në zemër, ndryshojnë dashuritë e njeriut.
Ndryshojnë frikërat e tij.
Ndryshojnë shpresat e tij.
Ndryshojnë besnikëritë e tij.
Ndryshojnë përparësitë e tij.
Madje ndryshon edhe kuptimi i tij për lumturinë.
Shumica jetojnë në sipërfaqe
Shumë njerëz jetojnë shpirtërisht në sipërfaqe. E njohin dynjanë shumë mirë, por dinë shumë pak për Atë që e krijoi atë.
E dinë çmimin e çdo gjëje, por nuk e njohin vlerën e imanit të tyre.
Njohin të famshmit, biznesmenët, politikanët dhe personalitetet, ndërsa mezi i njohin njerëzit e Teuhidit.
Mund të flasin pafund për çështjet e kësaj bote, por pyeti për La ilahe il-lAllah, çfarë mohon, çfarë pohon dhe çfarë kërkon prej njeriut, dhe papritur heshtin.
E megjithatë, kjo është baza mbi të cilën qëndron përjetësia e tyre.
Allahu ka thënë:
﴿ٱلَّذِينَ ءَامَنُواْ وَتَطۡمَئِنُّ قُلُوبُهُم بِذِكۡرِ ٱللَّهِۗ أَلَا بِذِكۡرِ ٱللَّهِ تَطۡمَئِنُّ ٱلۡقُلُوبُ﴾
“Ata që besojnë dhe zemrat e të cilëve qetësohen me përmendjen e Allahut. Vërtet, me përmendjen e Allahut qetësohen zemrat.”
Surja er-Raʿd, 28
Allahu nuk tha se zemrat e gjejnë qetësinë e tyre përfundimtare në pasuri.
As në martesë.
As në shtëpi.
As në pozitë.
As në famë.
Zemrat gjejnë qetësi në përmendjen e Allahut.
Jeta e mirë është jeta e imanit.
Allahu ka thënë:
﴿مَنۡ عَمِلَ صَٰلِحٗا مِّن ذَكَرٍ أَوۡ أُنثَىٰ وَهُوَ مُؤۡمِنٞ فَلَنُحۡيِيَنَّهُۥ حَيَوٰةٗ طَيِّبَةٗ﴾
“Kushdo që bën vepra të mira, qoftë mashkull apo femër, duke qenë besimtar, Ne do t’i japim atij një jetë të mirë.”
Surja en-Nahl, 97
Jeta e mirë nuk është domosdoshmërisht jeta me më shumë pasuri.
Disa nga njerëzit më të pasur janë të mjerë.
Disa flenë në shtretër të shtrenjtë, por nuk gjejnë gjumë.
Disa zotërojnë shtëpi të mëdha, ndërsa zemrat e tyre ndihen të mbytura.
Ndërsa disa besimtarë posedojnë shumë pak, por në kraharorin e tyre ka një pasuri që mbretërit do të paguanin pasuri të mëdha për ta pasur.
Kjo është hajaten tajjibeh, jeta e mirë.
Pasuria e bindjes.
Qetësia e Teuhidit.
