مردم اینجا چقدر مهربانند ..
دیدند کفش ندارم ، برایم پاپوش دوختند....
دیدند سرما میخورم سرم کلاه گذاشتند
و چون برایم تنگ بود کلاه گشادتری.
و دیدند هوا گرم شد ، پس کلاهم را برداشتند....
چون دیدند لباسم کهنه وپاره است به من وصله چسباندند.
چون از رفتارم فهمیدندسواد ندارم ، محبت کردند حسابم را رسیدند.
خواستم در این مهربانکده خانه بسازم ، نانم را آجر کردند گفتند کلبه بساز...
روزگار جالبیست مرغمان تخم مرغ نمیگذارد ولی هر روز گاومان میزاید..
✍ حسین پناهی
