📘 كتاب مولد النبوي صلى الله عليه وسلم
✍ منسوب به امام شیخ عبدالقادر گیلانی رحمهالله.
4_ بخش چهارم
و حضرت بر نورِ «رفرَف نور اعلی» حرکت کرد و بر بال اشتیاق به مقام «نزدیک شد و فروتر آمد» پرواز کرد.
میزبان کرم، او را در بوستان «به اندازهٔ دو کمان» فرود آورد و فرّاشِ قرب، برای او فرشِ «یا نزدیکتر» را گسترد.
از جانب حضرت رفیع اعلی شنید:
«سلام بر تو، ای پیامبر، و رحمت خدا و برکات او بر تو باد.»
حبیب، این سلام را با بزرگداشت دریافت کرد، و جلیل او را با سلام ندا داد. اضطرابِ او را آرام ساخت و وحشت و تنهایی او را به انس و آرامش بدل کرد.
پس خطابهای آیهٔ «آنگاه به بندهٔ خود آنچه را وحی کرد، وحی نمود» را به تمامی دریافت و در مشاهدهٔ عینیِ «و بهراستی او را یک بار دیگر دید» مکاشفه یافت.
خواست پیش از آنکه سلام را پاسخ دهد، آن را پاسخ گوید؛ اما تقدیر بر او پیشی گرفت. پس دهان گشود و قطرهای از دریای علم ازلی در دهان او چکید؛ و به سبب آن، علم نخستین و آخرین را دانست، و زبانِ خُلق عظیم و بخشندگی فراگیر او چنین گفت: «این، جایگاه کرم، عرصه نعمتها، معدن رحمت، آستان فضل، بساط جوانمردی و سرچشمه خیرات است. و در آیین جوانمردی شایسته نیست که انسان خود را به برادران اختصاص دهد و از دیگران دریغ ورزد؛ و در حکم وفاداری و همراهی، رها کردن مواسات و همدردی با دوستان نیکو نیست.» پس با عواطف رحمت خویش به آنان روی آورد، و آنان را با جامههای نیکوکاری خود دربرگرفت، و برای آنان بهرهای از شرافت مقام خویش و برکتی از دعای خیر خود قرار داد، و در جایی که هر یادکنندهای خود را فراموش میکند، آنان را یاد کرد؛ و در مقام خلوت و یگانگی با فردِ یکتا و مناجات با پروردگار، آنان را فراموش نکرد؛ پس گفت: «سلام بر ما و بر بندگان شایسته خدا.»
آنگاه حبیب ندا داد: «ای سرور سروران و پیشوای اهل کرامات! جلالت و بزرگی، در آغاز و انجام، از آنِ توست؛ و افتخارات، در نهان و آشکار، از آنِ توست؛ و همه جوانمردی، وفاداری، فتوت و صفا برای توست.
آیا سینهات را برای تو نگشودیم؟ آیا بار گرانت را از دوشت برنداشتیم؛ همان باری که پشتت را سنگین کرده بود؟ آیا نام و آوازهات را برایت بلند نکردیم؟ آیا از ازل تو را بر همه پیامبران شرافت و برتری نبخشیدیم؟ آیا تو را برای سرخ و سیاه نفرستادیم؟ آیا تو را در بلندترین مراتب شکوه و مجد برنگزیدیم؟ آیا عیسی را قرار ندادیم که بشارتدهنده پیامبری باشد که پس از من میآید و نامش احمد است؟
او میگوید: «پروردگارا، سینهام را برای من بگشا»، و به تو گفته میشود: «آیا سینهات را برای تو نگشودیم؟» او میگوید: «پروردگارا، خود را به من نشان ده»، و به تو گفته میشود: «آیا به پروردگارت ننگریستی؟»
تو در دنیا بر امت خویش گواهی، و در آخرت جز آنچه بخواهی نخواهد بود. پس هنگامی که از استوار ساختن شریعت خود فارغ شدی، «به تلاش برخیز» و در حق امت خویش «به سوی پروردگارت رغبت و توجه کن».
ای سرور هستی! طور تو در شبی که به معراج برده شدی، رفرف نور بود؛ و وادی مقدس برای تو «به اندازه دو کمان» بود؛ و بلبل، برای تو نغمههای دلنشین را تکرار میکرد: «پس به بنده خود آنچه را وحی کرد، وحی نمود.» آنچه موسی طلب کرده بود، برای تو در این سجل ثبت شده بود: «چشم نلغزید و از حد نگذشت.»
تو آخرین حرفی هستی که در دیوان پیامبران نوشته شد؛ تو بزرگترین سطری هستی که در منشور «این پیامبران، برخی را بر برخی برتری دادیم» رقم خورد.
عروس تو در جایگاه افق اعلی به پیشگاهت آورده شد و از جمله خلعتهای آن، این بود: «بهراستی او برخی از بزرگترین نشانههای پروردگارش را دید.»
از شرافت تو، تاجی برای فرق جبین هستی ساخته شد که هرگز برای هیچیک از همه پیامبران ساخته نشده بود. هیچیک از آنان به شکوه و عزت شب «بندهاش را شبانه سیر داد» دست نیافتند، و هیچیک نسیمی از نسیمهای بوستان «به اندازه دو کمان» نیافتند، و به هیچیک از آنان رویاروی و بیواسطه گفته نشد: «سلام بر تو ای پیامبر» همه در برابر حجاب «یا نزدیکتر» متوقف ماندند؛ اما صاحب «نزدیک شد و فروتر آمد» پیش رفت.
عروسهای جهانهای هستی در جامههای گرانبها و فاخر بر او آشکار شدند؛ اما او با چشمِ اشتغال و توجه به آنها ننگریست، بلکه به ادبِ «چشمان خود را به سوی آنچه به گروههایی از آنان دادهای مدوز» مؤدب ماند.
ای خاتم پیامبران! تو روح پیکر هستی، تو گلِ بوستان جهان، و تو سرچشمه حیات هر دو سرا هستی. برای تو، تعویذها و نشانههای وحی نظم داده شدهاند؛ بر مشام روح تو نسیمهای مهر و لطف ازلی وزیده است. برای تو، تقدیر پرچمِ «و بهزودی پروردگارت به تو عطا خواهد کرد و تو خشنود خواهی شد» را برافراشت. به عطر ستایش تو، ملکوت اعلی معطر و سرشار شد؛ از نور دانشهای تو چراغ شریعت روشن گردید، و به چراغهای سخنان تو آسمانهای حکمت به تابش درآمدند.
https://t.me/abdolghader1
