Channels

Top 100 Trending New

Categories

Crypto Gaming News Entertainment Music Sports Tech Gambling Bots and mini apps Finance Business Education Lifestyle Health Travel Auto Fashion Jobs Dating Deals and shopping

Stickers

Stickers Emoji Themes Wallpapers

Bots Gifts Tools

Currency

$ USD ₽ RUB € EUR ₴ UAH ₸ KZT ₺ TRY zł PLN ₪ ILS AED AED R$ BRL Rp IDR RM MYR ¥ JPY ₩ KRW CN¥ CNY

Theme

Português (Brasil)

Bahasa Indonesia

Беларуская

Українська

Channels Categories Stickers Bots Gifts Tools

Premium Wiki Glossary Legal

Notifications Settings Log in

عباس وریج کاظمی: post #1975 — TG.ME

عباس وریج کاظمی@Varijkazemi · 4.7K subscribers Open in TelegramOpen

[media without text]

t.me/Varijkazemi/1975

July 17, 2026

More from this channel

🔹از خشم و ناامیدی‌ #جابر_تواضعی خسته و بی‌حوصله‌ام. دل‌ودماغ هیچ کاری را ندارم، نوشتن و خواندن که هیچی. دستم به نوشتن نمی‌رود و چند داستانم نیمه‌کاره مانده. از فجازی هم حالم به هم می‌خورد. بااین‌حال یادداشت آخر دکتر#عباس_کاظمی را در کانال تلگرامش می‌خوانم. من با «پرسه‌زنی و زندگی روزمره ایرانی» و «امر روزمره در جامعه پساانقلابی» به #مطالعات_فرهنگی علاقه‌مند شدم و همان گفت‌وگوی اول‌مان در سال 98 حسابی بهم چسبید. حالا «سفر نظریه‌ها»یش مدت‌ها است نیمه‌خوانده مانده. او در کنار یادداشت تولد 53 سالگی‌اش کلی غر زده و جالب این است همان چیزهایی را نوشته که من می‌خواهم بگویم. این‌که مدت‌ها است دستش به کاری نمی‌رود. نه می‌تواند بنویسد و نه حتی رمان نیمه خوانده‌اش را تمام کند. مثل من مردد است این ناتوانی عمومی، عوارض پیری و سن‌وسال خودش باشد. به‌عنوان یک جامعه‌شناس، تنها کاری که می‌کند، شنیدن قصه و روایت سوزناک مردم است. مدام درباره ناامیدی و وادادگی و تقدیرگرایی بر سر آینده ایران از خودش پرسش می‌کند. از نیم‌قرنی که به امید واهی گذراند. اعتراف می‌کند که جامعه‌شناسی ساختارگرا گاهی درست می‌گوید که ما انسان‌ها نقش چندانی در تغییر اوضاع زندگی‌مان نداریم. من هم مدت‌ها است فکر می‌کنم #نظریه_ساختار_عاملیت چالش بیهوده‌ای است که یک جواب بیش‌تر ندارد: حق تقدم با ساختار است و اگر ساختار اجازه ندهد، عامیلت هیچ معنایی ندارد. ایجاد تغییر با وجود این حقیقت ناامیدکننده، از نظر کاظمی هم ناشدنی است. او در این سن متقاعد شده ناامیدی‌اش را به رسمیت بشناسد و در میانه «گذشته ازدست‌رفته» و «آینده تباه‌شده» کشور منتظر اتفاقی است که خودمان در ساختن‌اش سهمی نداریم و این خیلی ترس‌ناک است. این‌ها چیزهایی است که من هم مدت‌ها است می‌خواهم بنویسم و رویم نمی‌شود، خجالت می‌کشم، اعتمادبه‌نفس‌اش را ندارم. می‌ترسم بگویند غر می‌زنی و بدبینی. پیام می‌دهم و تولدش را تبریک می‌گویم. تشکر می‌کنم که یادداشت‌اش بهم اعتمادبه‌نفس داد از خشم و ناامیدی‌ام بنویسم. شاید حالا وظیفه و رسالت‌مان اعلام و فریاد همین خشم و ناامیدی باشد. تشکر می‌کند و می‌نویسد: «بنویس جابرجان!» تا جایی که یادم مانده، حرف «سفر نظریه‌ها» این است که نظریه‌ها صلب نیستند و لزوماً همه‌جا جواب نمی‌دهند. مثل من که حالا می‌خواهم به فارسی با #گرامشی شوخی کنم و بگویم غلط کردی که رابطه ساختار و عاملیت، یک رابطه دیالکتیکی و دوطرفه و پویا است. همین روزها باید این کتاب را از نو بخوانم. این بار حتماً تمامش می‌کنم. 1405/6/6 ⏺️ کانال نویسنده: t.me/jabertavazoee ⏺️ اینستاگرام نویسنده: instagram.com/jaber_tavazoee 583·Aug 29

▪️چهارشنبه یازده شهربور ۱۴۰۵ 🔹خانه‌ی هنرمندان ایران https://t.me/Varijkazemi 938·Aug 28 عباس کاظمی 1. امروز یکشنبه 1 شهریور بعد از نزدیک به یکماه تعطیلات تابستانی به موسسه آمدم. تا تکلیف یکسری چیزها را هم مشخص کنم. در راه که می‌آمدم به کافه‌هایی برخوردم که با اغلب‌شان خاطره دارم. یکجورایی دلم برای محله‌ی پاسداران تنگ شده بود. همان روزهایی که گمان می‌کردم روزهای نه چندان خوبی است در طول سالهای 1404 و نیمه اول 1405 چه خاطرات لذتبخشی در حین عبورم از خیابانها برایم تداعی شد. جلوی موسسه ماشین را پارک کردم اما همچنان دل و دماغ رفتن به موسسه را ندارم. به سرعت خودم را به اتاقم رساندم و خوشبختانه بدون اینکه کسی را ببینم رسیدم به اتاق و در را قفل کردم. آن همه شیرینی عبور خاطرات ازذهنم با طعم گس خاطرات موسسه ترکیب شد. شدم اینی که الان هستم. موبایلم را هم خاموش می‌کنم تا لحظاتی از این جهان منفصل شوم. 2. مرداد ماه، به سرعت گذشت. هر ساله برایش برنامه می‌ریختم اما به گمان دو سالی است که هیچ نمی‌کنم. حجم کارهای تلنبار شده بر ذهن و روانم سنگینی می‌کند. ظاهرا خودم را خیلی مشغول نشان می‌دهم. پیامهای تلگرامی که کاری باشند را بی‌پاسخ می‌گذارم. دستم پی‌کاری نمی‌رود. برای روزها، کامپیوتر اتاقم را روشن نکردم که بنویسم. رمان نیمه کاره‌ای می‌خوانم که در طول یکماه حتی به نیمه نرساندمش. مکانم را تغییر می‌دهم، از این شهر به آن شهر می‌روم. تنها می‌شوم و دوباره به جمع می‌پیوندم، نمی‌دانم از چه فرار می‌کنم. سفر برای من شده گریز اما موفق نمی‌شوم. این همه مشغله و عدم توانایی انجام ساده‌ترین کارها آیا به من نشان می‌دهد که دیگر پیر و زمین‌گیر شده‌ام. این پیری و ناتوانی را در بخش عظیمی از جامعه مشاهده می‌کنم. جامعه‌ای که دیگر چیزی جز اشکهایش برایش باقی نمانده چطور می‌تواند برای برخاستن، توانی داشته باشد.؟ من هم اینجا همچون مرغ بسملی شدم که در دقایق آخر بیهوده دست و پا می زند. دیگر نه دستانم و حتی کیبورد کامپیوتر یاری‌ام نمی‌کند. 3. این روزها کارم این شده تا قصه دیگران را گوش کنم. اینجا و آنجا. بعد آدمها که قصه‌ی زندگی‌شان را برایم تعریف می‌کنند به لحظاتی می‌رسند که چشمانشان‌ تر می‌شود و در حالی که بغض‌شان را پنهان می‌کنند به صحبت ادامه می‌دهند من درست همانجا که بغض، پنهان شده و چشمان‌، تر شده‌اند توقف می‌کنم. براستی چه شد آن همه انرژی و پویایی که باید در ما باشد جای خودش را به بغض،به اشک و به سکوت داده است. احساسات خرد و کوچک ما هم اجتماعی‌اند. آنها گرچه از تجربه‌های خاص خودمان بیرون می‌جوشند اما مهم این است که در چه شرایط اجتماعی و در چه جامعه‌ای رخ داده‌اند. به قصه‌گویان یادآور می‌شوم که تنها نیستند، این تنها کاری است که برای دوام آدمها می توانم بکنم. 4. وضعیت جامعه‌‌ی ما که به کل اسفناک است اما طرح جدید مجلس که فعالیتهای علمی ما دانشگاهیان را محدود می‌کند حس ناامیدی و پیشیمانی از اینکه هنوز در این کشور نفس می‌کشم را در من بیشتر می‌کند. این طرح مجلس، آخرین تلاشهای مرغ سربریده‌ای که برای حرکت و نجات، دست و پا می‌زند را با تیری خلاص به انتها می‌رساند. خوب می‌دانم که ناامیدی با وادادگی و باز کردن راه برای نوعی تقدیرگرایی بر سر آینده ایران همراه است. مدام با خودم صحبت می کنم، از وضعیتی که در آن قرار گرفتم و تفسیری که از این وضعیت دارم پرسش می‌کنم. 5. امروز تولد 53 سالگی من است. همیشه برای من نیم قرن، خیلی عظیم و دور از دسترس بوده‌است. اما باید بگویم که من از نسلی هستم که نیم قرن را به امیدی گذراند که در انتهایش دود شد و به هوا رفت. جامعه‌شناسی ساختارگرا گاهی درست می‌گوید که ما انسانها نقش چندانی در تغییر اوضاع زندگی‌مان نداریم و این خیلی ناامید کننده است. پیدا کردن نقطه‌ای که در آن تغییر ایجاد بشود کار ساده‌ای نیست. این توهم محض است که می‌توانی زندگی خود را تغییر دهی بدون تغییر محیط اطرافت و جامعه‌ات . نمی‌توانی در جامعه‌ای که اغلب مضطرب و نگرانند به تنهایی خوشحال باشی. تغییر جامعه هم با کنشی فردی( احتمالا قهرمانی در کار نیست!) محقق نمی‌شود بلکه زنجیره‌ای از کنشها و چیزهای دیگر که از جنس کنش نیستند باید کنار هم قرار بگیرند. 6. من هم داستان زندگی خودم را دارم. از دور شاید بنظر برسد که برای جامعه‌شناس، پدید‌ها باید عادی بنظر برسند و آنها باید" همیشه‌حاضر" به همه پدیده‌ها واکنش نشان دهند، در متن جامعه ما مثل همه‌، ناامید و امیدوار می‌شویم. گاهی زبانمان نه صرفا از ترس بلکه ناامیدی و خشم بند می‌آید. چه کسی می‌گوید باید با سیلی صورت خود را سرخ نشان دهیم؟ در عوض در این سن متقاعد شدم که ناامیدی خودم را به رسمیت بشناسم!. در میانه سال 1405 چشمم از یکسو، در پی "گذشته از دست رفته" و از سوی دیگر "آینده تباه شده" این کشور است. اینکه منتظریم اتفاقی بیفتد و خودمان در ساختن این اتفاق سهمی نداشته باشیم ترسناک است! @varijkazemi 2.2K·Aug 23

به استقبال ۵۳ سالگی . 2.5K·Aug 19 آیا می‌شود تاریخ یک جامعه را از روی اشیایش خواند؟ اگر روزی بخواهند داستان ایران معاصر را روایت کنند، از کجا شروع خواهند کرد؟ از انقلاب‌ها و دولت‌ها؟ از جنگ‌ها و انتخابات؟ یا از یک پیکان، یک صف طولانی، یک شلوار جین، یک ویدئو، یک کراوات، دیوارهای شهر، خانه‌ها، مراکز خرید و چیزهایی که هر روز در کنارشان زندگی می‌کنیم؟ چرا بعضی اشیا ناگهان سیاسی می‌شوند؟ چرا پوشیدن یک لباس یا داشتن یک وسیله، گاهی معنایی فراتر از خودش پیدا می‌کند؟ چه زمانی مصرف، سلیقه و سبک زندگی، به زبان جامعه تبدیل می‌شوند؟ آیا تغییرات بزرگ، ابتدا در زندگی روزمره رخ می‌دهند و بعد به سیاست و فرهنگ راه پیدا می‌کنند؟ و اصلاً «امر روزمره» تا چه اندازه می‌تواند کلید فهم جامعه باشد؟ گروه ایوان تلاشی است برای دیدن جامعه از زاویه‌هایی که معمولاً نادیده می‌مانند؛ از خلال ادبیات، فرهنگ و تجربه‌های زیسته. این بار، همراه با دکتر عباس کاظمی، نویسنده کتاب امر روزمره در جامعه پساانقلابی، در ایوان می‌نشینیم و سراغ کتابی می‌رویم که تحولات ایران پس از انقلاب را نه از خلال روایت‌های رسمی، بلکه از دل زندگی روزمره، فرهنگ مادی و تجربه‌های زیسته روایت می‌کند. کتابی که نشان می‌دهد چگونه اشیا، عادت‌ها، خاطره‌ها و جزئیات به‌ظاهر پیش‌پاافتاده زندگی، می‌توانند روایت دیگری از جامعه ایران پیش روی ما بگذارند. شاید در پایان این مسیر، بیش از آنکه به پاسخ‌های قطعی برسیم، بتوانیم از ایوان به جامعه، زندگی روزمره و حتی خودمان، از زاویه‌ای دیگر نگاه کنیم؛ از همان چیزهایی که هر روز از کنارشان عبور می‌کنیم، بی‌آنکه متوجه باشیم چه داستان‌هایی در خود پنهان کرده‌اند. با حضور دکتر عباس کاظمی تسهیلگر: فواد فراهانی سه‌شنبه‌ها، ساعت ۱۶:۳۰ تا ۱۸ ثبت‌نام: https://aztaclub.ir/product/eyvan/ 3.5K·Aug 6

An open web layer over public Telegram — search, stats and channel reading right in your browser, no account, no install.

Not affiliated with Telegram FZ-LLC; all data comes from public sources.

Catalog

Top channels Categories Countries Search

Content

Stickers Emoji Gifts Themes Wallpapers

Help

Tools Wiki Glossary Blockchain Safety Premium Advertisers Advertising

© 2026 TG.ME · G.Media network· Updated 08/31/2026 · v0.2.0 · b1444ad

Privacy Terms DMCA & complaints Report a violation

Similar channels

بریده‌ها و براده‌ها10.4K subscribers

مقصود فراستخواه6.7K subscribers

مطالعات فرهنگی ایرانی3.8K subscribers

تجربه زیسته l امین بزرگیان8.1K subscribers

آ‌کادمی علوم اجتماعی سپنتا2.9K subscribers

عرصه‌های‌ ارتباطی3.5K subscribers

حمیدرضا جلائی‌پور (جامعه‌شناس)4.8K subscribers

راهیانه/مهدی سلیمانیه2.4K subscribers