𓇚 کــٰــافه نِـــــلاٰ 𓇚

دلم نیومد از سر و تهش بزنم. شوی «میخکِ نقره‌ای» بود؛ فریدون فرخزاد گفت: «احمد آروم می‌خونه، خیلی آروم می‌خونه.. ولی خواب‌آور نیست.» راست می‌گه. آروم می‌خونه، اما بیدارت نگه می‌داره. بلند نیست؛ عمیقه. نه برای همه؛ برای بعضیا @NellaCafe

@NellaCafe

- صبحِ سردِ پتوپیچ بعد از باران شبانه.. @NellaCafe

[media, no text]

می‌گه تو امّیدی، تو انتظارِ منی، آرزویی، تو روزگارِ منی.. اما برای من.. تو امّیدی هستی که مثل نسیمِ گرمِ صبحگاهی از لای شاخ و برگ‌های خیالم عبور می‌کنی و مثل اسمت نور رو روی پلک‌هام می‌نشونی، انتظاری هستی که مثل قطره‌های بارونِ پائیزی روی شیشهٔ دل، آرومم می‌کنه و صبر رو بهم یاد می‌ده، آرزویی هستی که دیگه دنبالِ تحققش نمی‌گردم.. چون توی هر نگاهت، توی هر سکوتی که با تو تقسیم می‌کنم، تمومِ جهانم جاریه و هیچ نیازی به فردا ندارم.. @NellaCafe

[media, no text]

من همیشه گریه‌های خاموشت رو توی ذهنم می‌شنوم لب‌هات و چشم‌هات بهترین چیزی بودن که توی زندگی داشتم می‌دونم مدت‌هاست که دیگه با عشق لبخند نزدی گفتی همه‌چیز تموم شده.. ولی می‌دونم این فقط یه دروغه منو ببر به اون شب‌هایی که مثلِ عاشقا همدیگه رو می‌بوسیدیم تو و من، مثل نوری برای آسمون بودیم وقتی همدیگه رو در آغوش می‌گرفتیم و حالا تو رفتی، ولی خاطرات هنوز اینجان هر روز با اون‌ها می‌خوابم، با اون‌ها بیدار می‌شم حتی وقتی که می‌گی دیگه هیچ‌چیزی بین‌مون نیست من هنوز صدات رو می‌شنوم که آروم توی دلم تکرار می‌شه.. تو گفتی راه‌مون جداست، اما قلبم باور نمی‌کنه چون من هنوز دنبال اون لحظه‌هام.. لحظه‌هایی که لبخندت می‌گفت همه‌چیز خوبه لحظه‌هایی که بغلت امن‌ترین جای دنیا بود و حالا فقط می‌خوام دوباره همون حس رو داشته باشم وقتی تو این‌جایی و منو محکم می‌گیری وقتی همهٔ دردها و ترس‌ها محو می‌شن وقتی تنها چیزی که می‌مونه.. ما دوتاییم. @NellaCafe

[media, no text]

آکوردها، جنون می‌چکانن @NellaCafe

می‌گه اگه تنهام روو زمین توی شب‌ها، تو مثل ماهِ بزرگی که نگاهم می‌کنی! یه‌جوری می‌گه زمین توو شب‌ها که انگار تنهایی فقط یه حس نیست، یه بسترِ سنگینه. زمین این‌جا یعنی بی‌پناهی، شب یعنی هراس. بعدش از ماهِ بزرگ می‌گه :)) نه همون ماهی که همه می‌بینن و رد می‌شن، یه ماهِ نزدیک‌تر، روشن‌تر، انگار فقط واسه یکی می‌تابه. آخرشم می‌گه نگاهم می‌کنی! همین دو کلمه، ساده‌ترین فعلِ دنیا، ولی همون‌قدر پُر از نجات. نگاه این‌جا یعنی پناه، یعنی کسی هست که هنوز چشمش روی توئه، حتی وقتی زمین و شب، دوتا دستِ سرد گذاشتن روو شونه‌هات. یه‌جا دیگه می‌گه توی تاریکی می‌ترسم اگه مهتاب بمیره! ترس، این‌جا از تاریکی نیست؛ تاریکی همیشه بوده. هراس از اینه که تنها نور هم خاموش شه. مردنِ مهتاب یعنی نبودنِ توئه عوضی، یعنی آخرین امید هم خاموش بشه. این جمله شبیه اعترافیه که آدم فقط توو دلِ خودش تکرار می‌کنه. ترسی که به زبون نمیاد، چون زیادی بزرگه. یه دل‌واپسیِ عریان، از همون‌هایی که لرز رو می‌ریزه توو استخون‌هات. خلاصه انگار داره می‌گه اگه من هنوز زنده‌ام، فقط برای اینه که تو هنوز مثل ماهِ بزرگی، داری نگاهم می‌کنی.. @NellaCafe

که دوست‌داشتنِ من، مدلِ دوست‌داشتنِ من باشد، که فرق داشته‌باشد با دوست‌داشتنِ دیگران.. چنان رودخانه‌ای که میانِ سنگ‌ها می‌لغزد، مسیرِ خودش را پیدا می‌کند و هیچ آبی دیگر را تکرار نمی‌کند. که کلماتم، همان کلماتِ عاشقانهٔ من باشد.. مثل برگ‌های پاییزی که در باد می‌رقصند، صدا دارند و رنگ، و در هیچ برگی دیگر تکرار نمی‌شوند، ابرازِ احساساتم، نازکشیدن‌هایم، قربان‌صدقه‌هایم، چون نورِ صبحگاهی که از پنجره‌ای نیمه‌باز می‌تابد، گرم و ملایم، و روی دیوارهای قلبِ تو نقش می‌بندد. توجه‌هایم، بوسیدن‌هایم، مراقبت‌هایم، حمایت‌هایم، مثل نسیمی باشد که از لابه‌لای شاخه‌ها می‌گذرد و تنها یک گل را می‌لرزاند. نگاه‌هایم، تعریف‌هایم، نوازش‌هایم، و حتی مسخ‌کردن‌هایم، همه و همه رنگ و طعمی دیگر داشته باشد، صدایی دیگر، نوری دیگر، که فقط برای توست و تنها در حضورِ تو معنا می‌یابد، چنان‌که باد وقتی از میانِ درختان می‌گذرد، تنها به یک برگ تعلق دارد، چنان‌که شبنمِ روی شاخه‌های خیس، فقط بر گل‌های خاموش می‌نشیند، چنان‌که ستاره‌ها در سکوتِ آسمان، تنها یک مسیرِ نور برای نگاهِ تو می‌سازند، چنان‌که صداهای دور، وقتی به درونِ سکوتِ تو می‌رسند، تنها برای تو معنی پیدا می‌کنند، چنان‌که زمان، وقتی با توست، خم می‌شود و نفس‌هایش با نفس‌های تو یکی می‌شود، و جهان، با تمام هیاهویش، تنها یک صدا دارد، صدای تو، که همهٔ حواسِ مرا به خود می‌کشاند، و من، در این همه، فقط برای تو، فقط با تو هستم، چنان‌که آینه‌ها هم، وقتی نگاهِ تو را بازتاب می‌کنند، تنها به تصویرِ تو تعلق دارند. و من، هنوز در روشناییِ همین آینه‌ها می‌مانم، حتی اگر کنارم نباشی.

هیچ‌وقت کسی نیامد که رو‌به‌رویم بایستد و بگوید چشم‌هایت کاری کرد که بخواهم نزدیک‌تر شوم. هیچ‌کس نگفت چهره‌ات، همان لحظهٔ اول، جایی میانِ دل و ذهنم نشست. تعریف‌هایی شنیده‌ام از تیپ و مرتب‌بودنم، اما نه آن نگاهِ از ظاهرت آغاز شدیم و به دلت رسیدیم. برعکسش را اما چشیده‌ام؛ شنیده‌ام که بینی‌ات بزرگ و نازیباست، چشم‌هایت زیادی به هم نزدیک‌اند، قدت کوتاه است.. و تلخ‌تر از همه، آن زمان این‌ها را از کسی شنیدم که تمامِ وجودم را پای دوست‌داشتنش ریخته بودم. برایش نوشته بودم تو زیبایی، حتی در جاهایی که گمان می‌کنی نقص است. ترک‌های پوستت، استریج‌مارک‌هایی که دوستشان نداری.. ولی من دوستشان دارم، نه فقط به خاطرِ این‌که جزئی از تنِ تو هستند، بلکه چون هر خط، هر موج، قصه‌ای دارد از بزرگ‌شدنت، از زندگی‌کردنت، از روزهایی که تنت را به خاطرِ رشد، به خاطرِ بودن، تغییر داده‌اند. برای من، این‌ها نقشه‌ای‌اند از راه‌هایی که تو پیموده‌ای تا به من برسی. و من تو را، با همهٔ آن‌چه هستی، با همهٔ جزئیاتِ تنت، با همهٔ زیبایی‌ها و آن‌چه زیبایی نمی‌دانی، پرستش می‌کنم. من از جزئیاتی حرف می‌زدم که خودش و حتی آینه هم به آن بی‌اعتنا بود. اما او.. تنها نقشهٔ کاستی‌هایم را جلویم پهن می‌کرد. سال‌ها این صداها در سرم ماند.. که تو کافی نیستی؛ برای دوست‌داشته‌شدن، این چهره کافی نیست. سال‌ها فکر کردم اگر کسی را جذب کنم، باید از ظاهرم باشد.. و من این سلاح را ندارم. اما زندگی، کم‌کم، مسیرِ دیگری نشانم داد. میان کار در کلینیک، حضور در اداره، برخورد با همکاران و مراجعان.. دیدم که آدم‌ها، پیش از آن‌که مرا با چشم بسنجند، با گوش می‌شناسند. کافی بود چند کلمه بگویم، و ناگهان گرمایی میانمان رد و بدل می‌شد؛ احترامی، علاقه‌ای، ارادتی که ربطی به فرمِ صورتم نداشت. فهمیدم شاید خوش‌چهره نباشم، اما مرتب و تمیزم. شاید قدِ بلندی ندارم، اما کلماتم، قامت می‌گیرند. شاید بینی‌ام خوش‌زاویه نباشد، اما ادبم، انحنایی دلنشین دارد. آدم‌ها به خطِ دست‌نوشته‌ام احترام می‌گذاشتند، عطرم را می‌پرسیدند، از مرتب‌بودنم می‌گفتند، و مهم‌تر از همه، به حرف‌هایم گوش می‌دادند. کم‌کم باور کردم که زیبایی، تنها همان چیزی نیست که در آینه می‌بینی. زیبایی می‌تواند طرزِ سلام‌کردنت باشد، نحوهٔ گفتنِ یک «سپاسگزارم» باشد، دقتت به جزئیات، یا حتی سکوتت وقتی وقتِ سکوت است. دیگر از این‌که با چهره‌ام دلِ کسی را نبَرَم، نمی‌ترسم. خوش‌حالم که راهِ رسیدنِ من به دلِ آدم‌ها، از چشم نمی‌گذرد؛ از گوش می‌گذرد، از تجربهٔ بودن کنارم، از حسِ امنیتی که می‌دهم، از مسئولیت‌پذیری‌ام و موفقیت‌ها و توانایی‌هایم. چون آینه می‌تواند در یک لحظه فراموش شود، اما صدای یک حرفِ درست، تا سال‌ها در خاطر می‌ماند. و اگر قرار باشد چیزی در دل‌ها ماندگار شود، بگذار آن، خودِ من باشد.. نه فقط تصویرم.

انگار از پشتِ یه مهِ صدساله عبور کرده تا به گوش‌هات برسه.. @NellaCafe

این‌بار برای خودم؛ که تنها، یه سازِ کوک‌نشده‌ام.. توو ارکسترِ خاموشیِ تو @NellaCafe

‏نعلبندیان یک روز از خواب بیدار شد، هرچه قرص داشت خورد، و روی پاکتِ سیگارش نوشت: «امیدوارم امروز و فردا کسی به‌سراغم نیاید.» و خودش را کُشت. نه آن روز و نه فردای آن روز، هیچ‌کس به سراغش نیامد. نه اتفاقِ عجیبی افتاد، نه کسی به‌وقت رسید. نه تلفنی زنگ خورد، نه حتی اشتباهی در زدند. همه‌چیز همان‌قدر معمولی گذشت که همیشه می‌گذرد؛ فقط یک نفر دیگر نبود. می‌دانی؟ دردِ نعلبندیان مرگ نبود، همان دو روزِ لعنتی بود که هیچ‌کس به سراغش نیامد. و من، خیلی‌وقت است دارم آن دو روز را زندگی می‌کنم، بدونِ قرص، بدونِ پاکتِ سیگار، اما با همان جمله‌ روی زبانم: «امیدوارم امروز و فردا کسی به‌سراغم نیاید..». نه که واقعاً امیدوار باشم. نه. فقط می‌خواستم اگر نیامدی، لااقل بگویم: من گفته بودم.