November

خونه.

[media, no text]

بالاخره منم یه روزی زندگی کردن و ادامه دادن رو یاد می‌گیرم.

تو هم مثل من خیلی از حرفاتو تو دلت نگه می‌داری؟

[media, no text]

سلام.

دو ساعت منتظر بودم تا ابرها کمی برن کنار و چند ثانیه ببینمش

فکر می‌کنم علاقه داشتن به چیزای کوچیک، چیزایی که خیلی هم وقت‌گیر نیستن، خودش یه بخشی از زنده بودنه. من دوست دارم ساعت‌ها با کسی حرف بزنم که حرفی برای گفتن داشته باشه؛ کسی که وقتی باهاش صحبت می‌کنی، بفهمی چه چیزایی رو دوست داره، از چه چیزایی خوشش نمیاد، برای چه چیزایی ذوق می‌کنه و حتی بشه سر سلیقه‌ها…

[media, no text]

یه جا خوندم که نوشته بود: «گاهی تنها دلیلی که نمی‌تونی چیزی رو که ناراحتت می‌کنه رها کنی، اینه که همون چیز، یه زمانی تنها چیزی بوده که خوشحالت می‌کرده.»

[media, no text]

گاهی سخت‌ترین بهای یه خواسته، خود خواستنه؛ اینکه هر روز با فکرش بیدار شی، براش بجنگی و آخرش ببینی هنوز وقت رسیدنش نرسیده و تو موندی و یه طلوعِ بی‌تاب دیگه.

"تو در میان این‌همه سیاهی آبی بودی، آبی آسمانی."

نمیدونم این جنگ کی قراره تموم بشه… منظورم همین جنگ درونیه که توی دلمه؛ همین که گاهی خودمم نمی‌فهمم دقیقا با چی و با کی دارم می‌جنگم. فقط میدونم تسکین موقت این همه آشوب همینه که بیای،کنارم بشینی و فقط به حرفام گوش بدی. دوست دارم از احساسات، از نا آر‌ومی های دلم و تموم چیزهایی که درونم میگذره بهت بگم…