Mathematical Musings

وقتی حدود یک سال پیش این کتاب را دیدم، از این میزان تحریف و بیان گُنگ حالم بد شد. سبک نویسنده با آن حس سادگی که در آثار بزرگان نظریه اعداد یعنی لاگرانژ و گاوس یا در مقیاسی کوچک‌تر هاردی، تحسین می‌کنیم در تضاد است. لانگ جدیدا کتابی درباره اعداد جبری هم نوشته که از کتاب قبلی هم بدتر هست. من خوکی را می‌بینم که وارد باغ زیبایی شده و در حال ویران کردن همه گل‌ها است.
قبلا هم کسانی بودند که بخش بزرگی از جبر و نظریه توابع را بی‌آبرو کرده بودند، اما تا به امروز نظریه اعداد دست‌نخورده مانده بود.
همه ترس من از این است که اگر این
trend for senseless abstraction
متوقف نشود، ریاضیات قبل از پایان قرن حاضر از بین برود.

بچه که بودم خیلی کتاب می‌خوندم، همه چیز می‌خوندم. توی کتاب‌خونه، شب‌ها، توی مدرسه زیر میز. ما توی روستا زندگی می‌کردیم، کاری نداشتیم انجام بدیم اصلا. ده، دوازده سالم بود پدرم شروع کرد واسم کتاب خریدن. اونم کتاب‌های علمی. درباره اختر فیزیک و این‌ چیزها. یه کتاب خرید به اسم
One, Two, Three... Infinity
کِیف کردم وقتی توی این کتاب به سختی فهمیدم که دو نوع بی‌نهایت داریم.

وقتی بعد از تموم شدن درسم دنبال کار بودم، بهم گفتند برو خونه، به زن‌ها کار نمی‌دیم. شوهرم می‌تونست بره MIT، پرینستون یا استنفورد، ولی به خاطر من بزرگوارانه شهرمون رو عوض کرد و رفتیم یه جای دیگه. رفتیم یه شهر زشت، بورژوایی و بی‌روح. از نظر ریاضی و اجتماعی هم داغون.

تنها راه برای ایجاد درک و فهم در مغزتان، این است که روی یک مساله گیر کنید!
این یعنی چه؟ من سؤالی را مطرح می‌کنم و شما از خودتان می‌پرسید: چطور می‌توان این مساله را حل کرد؟ و بعد می‌گویید: من نمی‌فهمم، پس دارم وقتم را تلف می‌کنم.
بیشتر مردم فکر می‌کنند چون چیزی را نمی‌فهمند، دارند وقتشان را تلف می‌کنند، اما این حرف کاملاً اشتباه است.
اگر عقب بکشید و بگویید: من نمی‌فهمم، هرگز نخواهید فهمید.