🔅هنر ظریف بیخیالی!
مسعود قربانی
نگریستن به زندگی همچون یک اثر هنری، که درآن کامیابی و شادکامی الزام و ضروری نیست؛ بلکه زیستنی که ارزشش را داشته باشد، مسیر آن است؛ هدف مجموعهی "خوب زیستن" انتشارات #کرگدن است.
جایی که معتقد است «بهترین تمرینِ خوب مردن، خوب زیستن است."
زیستنی که نظام آموزشی ما، چه در خانواده و چه درمدرسه، به آن اعتنایی ندارد و به ما نمیآموزد که چگونه میشود زندگی راعمیقتر دید و در راهِ خلقِ خویشتن، یافتش!
#هنر_ظریف_بیخیالی کتابی است ازاین مجموعه، که درآن نویسندهاش #مارک_منسون ، رویهیی برای زیست پیشنهاد میدهد که درآن، بیخیالی! را هنری به سوی خوب زیستن تصور میکند.
از دید او بیخیالی هنری است که باید آنرا آموخت و دانست که درکجاها از آن استفاده نمود و به کار بست.
باید دانست که چه چیزهایی اساسا در زندگی مهماند و ارزشمند، و بعد از شناخت آن هنرِ ظریف، چگونه میشود به ترسناکترین و سختترین چالشهای زندگی زُل زد واقدام کرد!
🔅او میخواهد به کتابش «به چشمِ راهنمایِ "چگونه رنج بکشیم" یا "چگونه بهتر رنج بکشیم"»(ص21) نیز نگاه کنیم. اینکه چگونه رنج بردنمان همراه با معنا و شفقت و تواضع بیشتری باشد.
منسون اضافه میکند: «این کتاب به شما یاد نمیدهد چگونه به دست بیآورید یا برنده شوید، بلکه یاد میدهد چگونه ببازید و رها کنید. به شما یاد میدهد کولهپشتی زندگیتان را بردارید وجز چند چیز مهم، بقیه را بیرون بریزید».(ص21)
🔅شادکامی دراین نگاه خود به یک مشکل تبدیل میشود! البته مشکلی اجتناب ناپذیر. چراکه شادکامی از حلِ مشکلات به دست میآید و راهحلِ مشکلات امروز، سنگِ بنای مشکلات فردا را میگذارد.
«راز موفقیت در حل کردن مشکلات است، نه دراینکه از اول هیچ مشکلی نداشته باشید».(ص30) پس باید این اصل را فراموش نکرد که مشکلات برگشتپذیر و اجتنابناپذیرند.
ازدواج بادعواهای بعدش معنا مییابد! خانهی مورد علاقه، تعمیرات میخواهد. شغل خوب، استرسزا هم هست و دریک جمله
«هر چیزی که حالمان راخوب میکند، ناگزیر، حالمان را بد هم خواهد کرد».(ص35)
🔅تو خاص نیستی!
درنگاه نویسنده ممکن است این موضوع به زبان من و تو بیاید، ولی در عمل همگی به نوعی خود را تافتهی جدا بافتهیی در هستی میبینیم!
ما خیلِ متوسطانی هستیم که جهان را پر کردهایم! ما خاص نیستیم!
از نگاه نویسنده حال که دربازی رسانه، متوسط بودن معیاری برای شکست شده است تو باید برای سلامت روانت هم شده، رژیم بیمزهی حقایقِ رُک و پوستکندهی زندگی رااجرا کنی:
«حقایقی مثل اینکه "اعمالتان در نگاه کلی، تاثیر خیلی زیادی در جهان ندارد" یا"بخش عمدهی زندگیتان کسل کننده و بیارزش است، وایرادی هم ندارد".
🔅مارک منسون در ادامه، به ارزشهای نامتعارفی درزندگی میپردازد که جملگی از قانون نتیجهی عکس پیروی میکنند؛ یعنی منفیاند و «همهشان مستلزم رویارویی با مشکلات عمیق هستند...».(ص87)
مسوولیتپذیری یکی ازاین ارزشها است. ما مسوول زندگیمان هستیم؛ به ویژه شکستهایش!
نویسنده با تمیز بین دومفهوم تقصیر و مسوولیت، که اولی متعلق به گذشته و تصمیماتش و دومی، نتیجهی انتخابهایی است که درحال حاضر در پیش میگیریم؛ از ما میخواهد که مسوولیت مشکلاتمان را به عهده بگیریم. چراکه در این لحظه است که بهبودی حاصل میشود.
درست است که ما این زندگی را انتخاب نکردهایم، اما چگونگی دست و پنجه نرم کردن با آن، به انتخابهای ما بر میگردد.
از دید نویسنده روند زندگی از غلط به سوی درست نیست! وقتی چیزی یاد میگیریم ازغلط، به کمی غلط حرکت کردهایم. چراکه «باورهای ما مثل موم نرم و شکلپذیرند و خاطراتمان به شدت غیرقابل اعتماد».(ص126)
ابزار مواجهه با مغزی که ملغمهیی از بیدقتیها است، تردید است.
وقتی مابدترین نُظارهگر خویشیم و آخرین نفری هستیم که افعالِ بدمان رامیبینیم، «به جای تلاش برای رسیدن به یقین و قطعیت، بایددائما در جستجوی تردید باشیم».(ص117)
او میگوید برخی آدمها آنقدر روی اشتباه نکردن درزندگی وسواس دارند که در نهایت هیچوقت زندگی نمیکنند.
منسون باتاکید چندباره براین مهم که راه پیشرفت از شکست میگذرد، بریک اصل پافشاری میکند: کاری بکن!
او میگوید: «عمل کردن، صرفا نتیجهی انگیزش نیست، بلکه علت آن نیز است».(ص158)
اما دراین میان به نکتهیی هم نگاه ویژه دارد،"نه گفتن"
او دربارهی توانایی متعهد بودن به خویش توضیح میدهدو به خود اشاره دارد که
«انتخاب کردم به همه چیز به جز بهترین آدمها و تجربهها و ارزشهای زندگیام جواب رد بدهم».(ص186)
و اما توجه به فناپذیریمان واپسین ارزشی است که نویسنده بدان توجه دارد.
مرگی که به آدمی کمک میکند ارزشها را درجای درست زندگی قرار دهد.
دراین دید، مرگ است که «تمام ارزشهای مزخرف، شکننده وسطحی را در زندگی محو میکند...»(ص204)
@MasoudQorbani7
16
2June 29, 2026 926 23
