و مهمترین ایدهی کتاب:
انسانها برای زنده موندن مجبورن نمایش اجرا کنن. یکی نقش آدم خوشحال، نقش آدم قوی، نقش آدم بامزه، و یکی مثل یوزو اون قدر توی نقشش فرو میره که دیگه خودش هم نمیدونه پشتش چه چیزی باقی مونده.
حتی نویسنده هم داره نقش اجرا میکنه: فرم کتاب لودهگرانه است.
و زیر همهی این شوخیها یه حقیقت خیلی جدی خوابیده:
شاید انسان برای اینکه بتونه با حقیقت کنار بیاد، مجبوره اون رو به یه نمایش تبدیل کنه.
