ایدهی نامحبوب شمارهی یک؛ ماجرای سیمکارتهای سفید، به شدت ناراحت کننده است. در این بین کسانی هستند که سالها کارهای خوب کردهاند. برای ساختن یک بنای بزرگ، برای خلق یک شاهکار، ساعتها، روزها، ماهها و سالها زمان لازم است. اما یک اشتباه میتواند همه چیز را خراب کند. به ویژه در دورهای که همه منتظرند خرابی دیگران را ببینند تا بیعملی، بیمسئولیتی و کاهلی خودشان را بیندازند گوشهای و به دیگران حمله کنند. من از هیچ کسی که از سیمکارت سفید استفاده کرده دفاع نمیکنم. اما برای کسانی که وظیفه خودشان میدانند توضیحی بدهند احترام قائلم. ایدهی نامحبوب شمارهی۲؛ فشار حداکثری به شهریار شمس و کف و سوت زدن برای کسانی که میخواهند خرابش کنند و فکر میکنند به پیروزی بزرگ یا به کشف جدیدی دست یافتهاند تهوعآور است. همکاری با دستگاه امنیتی جمهوری اسلامی هم تهوعآور است. اما از همه تهوعآورتر اتفاقی است که در سالهای اخیر افتاده و بخش بزرگی از جامعه آن را پذیرفته، جمهوری اسلامی و نیروهای ارتجاعی دیگر از آن ماهی گرفته و هنوز به شدت جریان دارد. تبدیل سابقهی حبس به خاطر فعالیت سیاسی، به سابقهای مقدس، به تجربهی ستم استثنایی درجه یک، به «هویت»، همان فاجعه است. ستم و جنایت جمهوری اسلامی در زندانها بر هیچ کس پوشیده نیست. اما تجربه این ستم از هیچ کسی «دانشمند» و «ناجی» نمیسازد. آدمی که در زندان آسیب میبیند بیش از آن که به کف و سوت احتیاج داشته باشد، بیش از آن که به تاج گل دور گردنش احتیاج داشته باشد به بازیابی روحی و روانی و جسمی احتیاج دارد. بدیهی است که آدمها پس از آزادی از زندان درگیر احساسات ناخوشایند و هیجانهای عجیب شوند. چطور ممکن است دنده دادن به این هیجانها در فضای سیاسی منجر به هیچ اتفاق مثبتی شود؟ قضیه فقط شهریار شمس نیست. از دست دادن چشم، از دست دادن دست، تجربه تجاوز، حبس، توهین، تحقیر، فشار روانی، از آدمها قهرمان نمیسازد؛ به آنها آسیب میزند. آنها حق دارند دادخواه باشند، و دادخواهی آنها در بهترین مسیر ممکن قرار خواهد گرفت اگر درمان، بازیابی روحی و روانی و رهایی از تروما جایش را به قهرمان سازی، اسطورهسازی و ناجی سازی ندهد. تغییر توسط انسانهای سالم، مسلح به آگاهی، همدلی و عشق اتفاق میافتد نه با «قربانیسالاری». به نظرم دست از سر شهریار شمس بردارید. او وقتی ۱۸ ساله بود بازداشت شد. فضای مجازی فارسی، گعدههای اکتیویستی کثافت و «زندانی سیاسی»بازی، او را تبدیل به فعال سیاسی کرد. «من وقتی زندان بودم تو کجا بودی»ها شهریار شمسها را تبدیل به فعال سیاسی کرد. نمونهشان هم کم نیست. کسانی که با چند روز تا چند ماه تا چند سال حبس، به اندازهی صفر قهرمانی خاطرات دارند و در پاسخ هر انتقادی خشمشان را روی دیگران قی میکنند نیازمند کمک هستند. جمهوری اسلامی بازی کردن با آنها را خیلی بهتر از دیگران بلد است. استارلینک و سیمکارت سفید داشت؟ به درک. موضوع چیز دیگری است. @LifeBeforeUs
11
4
2
