ڦاضے.

نیمه‌های شب است؛همه‌جا ساکت شده،اما انگار چیزی درون من هنوز دارد فریاد می‌زند.
دردی افتاده وسط سینه‌ام،از همان دردهایی که نمی‌فهمی از کجا آمده‌اند؛
فقط می‌فهمی آرامت نمی‌گذارند.
گاهی با خودم فکر می‌کنم یک از خدا بی‌خبری
پایش را گذاشته روی قفسه‌ی سینه‌ام،فشار می‌دهد،فشار می‌دهد،آن‌قدر که نفس کشیدن هم شبیه خواهش کردن می‌شود.
اما بعد،چند ثانیه چشم‌هایم را می‌بندم
و به خودم می‌گویم:شاید این فقط خستگی‌ست،شاید تمام این سال‌ها جایی درونم جمع شده‌اند و امشب
راه دیگری برای بیرون آمدن ندارند.
پنجره باز است.هوای شب می‌آید داخل،اما هیچ هوایی به اندازه‌ی کافی سبک نیست.
روی صندلی نشسته‌ام
و به تاریکی اتاق نگاه می‌کنم.
چه عجیب است...
آدم می‌تواند میان هزار نفر زندگی کند
و باز،یک شب،چنان تنها شود که صدای نفس خودش غریبه‌ترین صدای دنیا باشد.
دلم گرفته است..نه برای یک آدم،نه برای یک اتفاق،برای تمام چیزهایی که یکی‌یکی آمدند،
چیزی از من برداشتند و رفتند.
برای حرف‌هایی که نگفتم،برای روزهایی که از دست رفتند،برای آدمی که بودم
و دیگر نیستم.
امشب فقط دلم می‌خواهد یکی کنارم بنشیند
و هیچ نپرسد.
نه«چی شده؟»نه«چرا این‌طوری شدی؟»
فقط بنشیند.
گاهی آدم برای نجات پیدا کردن
به هیچ جمله‌ای احتیاج ندارد؛
فقط به یک حضور ساده
که یادش بیاورد هنوز تنها نمانده.
و من در این شب طولانی،با این سینه‌ی خسته و این همه حرف نگفته،فقط به سقف نگاه می‌کنم و آرام با خودم می‌گویم!«کاش زندگی گاهی هم کمی با آدمی مهربان‌تر بود...»

بعضی حرف‌ها آدم را نمی‌کشند.
فقط سال‌ها گوشه‌ای از آدم می‌نشینند و هر وقت شب می‌شود،یادشان می‌افتد که هنوز هستند.
مثلاً همین الان.
تنها نشسته‌ام؛
سیگار بین انگشت‌هایم مانده
و لیوانی کنار دستم،که بیشتر از اینکه چیزی را از یادم ببرد،یادم می‌اندازد
چقدر از خودم دور شده‌ام.
دلم درد می‌کند.
نه آن‌جور که بشود با دست نشانش داد،نه.
یک جای نامعلوم وسط سینه،همان‌جایی که آدم معمولاً حرف‌های نگفته‌اش را
قایم می‌کند.
عجیب است...
قلب،هیچ‌وقت نمی‌پرسد چرا.
فقط درد می‌گیرد.
و تو می‌مانی با تمام جمله‌هایی که یک روز می‌توانستی بگویی و نگفتی.
می‌توانستم بگویم؛«نرو.»
نگفتم..
می‌توانستم بگویم؛«دلم برات تنگ شده.»
نگفتم..
می‌توانستم بگویم؛«من آنقدرها هم قوی نیستم.»
این یکی را
حتی به خودم هم نگفتم.
بعد تو رفتی..
و من ماندم با یک مشت کلمه که دیگر هیچ‌کس صاحبشان نیست.
می‌دانی بدترین قسمت ماجرا چیست؟
اینکه آدم برای گفتن بعضی حرف‌ها
فقط یک لحظه فرصت دارد.
فقط یک لحظه..
و اگر همان یک لحظه
ساکت بمانی،بعدها هرچقدر هم حرفت را تکرار کنی،دیگر کسی نیست که بشنود.
شب‌ها سخت‌ترند.
چون روز آدم را سرگرم می‌کند.
صبح،آدم خودش را می‌زند به کار و زندگی.
می‌خندد،جواب می‌دهد،راه می‌رود.
حتی گاهی خودش را قانع می‌کند که دیگر مهم نیست.
اما شب که می‌شود...
آخ امان از شب،همه‌چیز برمی‌گردد.
اسم‌ها،خاطره‌ها،صداها.
و آن جمله‌ی لعنتی؛«کاش آن روز گفته بودم.»
سیگار را خاموش می‌کنم،لیوان را کنار می‌گذارم،اما هیچ‌کدام حرف‌های من را خاموش نمی‌کنند.
چون بعضی چیزها دود نمی‌شوند.
فراموش نمی‌شوند،تمام نمی‌شوند.
فقط از دهان آدم می‌افتن ته دلش.
و همان‌جا می‌مانند.
گاهی فکر می‌کنم شاید تمام درد من
از همین باشد؛
از حرف‌هایی که نگفتم،آدم‌هایی که نگه نداشتم،و لحظه‌هایی که خیال کردم
فردا هم وجود دارند.
دلم هنوز درد می‌کند.
و من هنوز نمی‌دانم این درد برای رفتن توست
یا برای تمام چیزهایی که می‌توانستم بگویم
و نگفتم.
شاید هم،برای خودم.
برای آدمی که سال‌هاست جلوی همه می‌گوید؛«خوبم.»
اما وقتی شب می‌شود و هیچ‌کس نیست،آرام می‌گوید؛«نه...من فقط بلد بودم چیزی نگویم.»
و این،شاید تلخ‌ترین حرفی باشد که یک آدم
بالاخره به خودش می‌گوید.

رفاقت،کلمه ای خنده دار و مزخرف است!.
نه از آن مزخرف‌هایی که آدم می‌تواند یک روز جمع‌شان کند،بگذارد گوشه‌ای،و دیگر بهشان فکر نکند.
از آن مزخرف‌هایی‌ست که می‌آیند وسط زندگی‌ات،برای خودشان جا باز می‌کنند،به ساعت‌های شبانه‌ات عادت می‌کنند،به خنده‌هایت،به سکوت‌هایت،به آن «هستم»های ساده‌ای که هیچ‌وقت فکر نمی‌کنی ممکن است یک روز دروغ از آب دربیایند.
رفاقت چیز مزخرفی‌ست؛
چون آدم را به بودن یک نفر عادت می‌دهد و بعد،یک روز،همان یک نفر بی‌خبر می‌رود.
نه خداحافظی،نه توضیح،نه حتی یک جمله که بدانی کجای قصه اشتباه کردی.
فقط می‌رود.
و تو می‌مانی با شب‌هایی که هنوز شکل دونفره دارند.
با صندلی‌ای که بی‌دلیل روبه‌رویت گذاشته‌ای.
با آهنگی که یک زمانی برای دو نفر بود و حالا
فقط یک نفر آن را تا آخر گوش می‌دهد.
چه مضحک است رفاقت...
آدم را آن‌قدر نزدیک می‌کند
که خیال کنی اگر تمام دنیا هم برود،این یکی می‌ماند.
بعد دنیا نمی‌رود،همین یکی می‌رود.
و تازه آن‌وقت می‌فهمی بعضی آدم‌ها
رفیق نبودند؛فقط مدتی تنهایی تو را کم کرده بودند.
من آقای قاضی‌ام.
اما برای رفاقت،هیچ حکمی ندارم.
چطور می‌شود کسی را محکوم کرد که تنها جرمش این بوده که یک روز دوستت داشته
و روزی دیگر دیگر نخواسته باشد؟
چطور می‌شود بی‌خبری را بخشید؟
چطور می‌شود برای کسی که رفت توضیح ساخت؟نمی‌شود.
بعضی رفتن‌ها هیچ معنایی ندارند.
فقط اتفاق می‌افتند.
مثل خاموش شدن چراغی در خانه‌ای دور،وقتی تو حتی نمی‌دانی چه کسی آنجا زندگی می‌کرد.
رفاقت چیز مزخرفی‌ست...
چون آخرش یکی می‌ماند و یکی می‌رود.
و آن‌که می‌ماند،تا مدت‌ها نمی‌فهمد
باید دلش برای آدم تنگ شود
یا برای روزهایی که آن آدم هنوز بود.
من اما
فقط یک چیز را می‌دانم!
بعضی رفیق‌هاوقتی می‌روند،جای خالی نمی‌گذارند...
یک تکه از شب را با خودشان می‌برند.