تو سری دارک سولز بیماری‌ای به نام Undead Curse وجود داره. این نفرین… — گاما آندرُمِدا — TG.ME

تو سری دارک سولز بیماری‌ای به نام Undead Curse وجود داره. این نفرین باعث میشه فرد رفته رفته همه چیز از جمله خاطرات، عقل، و انسانیت خودش رو از دست بده و در نهایت به موجودی بی‌مغز و وحشی به نام Hollow تبدیل بشه. لوکاتیل که شوالیه‌ ماهری از سرزمین Mirrah هست زمانی که به اوج افتخار میرسه، به این بیماری دچار میشه. این جملات هم زمانی از زبان اون بیرون میاد که به اوج بحران روحی و فلسفی رسیده. ​«گاهی اوقات احساس می‌کنم که دچار وسواس شده‌ام؛ وسواس نسبت به این چیزِ ناچیز و بی‌اهمیت که "خود" نام دارد.» لوکاتیل حس می‌کنه که تمام وجودش، در برابر عظمت رو به مرگِ این جهان، هیچ و پوچه. اون میدونه که مثل میلیون‌ها نفر دیگر قراره به یک «هالو» (موجودی بی‌مغز) تبدیل بشه. ​ این خط یادآور فلسفه کامو و سارتره. انسان در مواجهه با جهانِ بی‌کران، متوجه ناچیز بودن خودش می‌شه. با این حال، انسان به شکلی خودخواهانه و غریزی، روی این «من» تمرکز و وسواس داره. لوکاتیل از این پارادوکس آگاهه: من در مقیاس جهان هیچ هستم، اما برای خودم، تمامِ جهانم! ​ ​«اما با این حال، مجبور و ناگزیرم که از آن محافظت کنم. آیا اشتباه می‌کنم که چنین احساسی دارم؟» این یک انتخاب نیست؛ این یک کشش بیولوژیکی و روانیه. حتی وقتی می‌دونیم مرگ یا فراموشی مطلق در پایان راهه، مغز و روان ما سفت و سخت به زندگی و هویت چنگ می‌زنه. ​سوال اون («آیا اشتباه می‌کنم؟») نشان‌دهنده‌ی بحران شدید روحی اونه. اون از خودش می‌پرسه آیا این همه دست‌وپا زدن برای حفظ خاطراتی که در حال پاک شدن هستن، اصلاً ارزشی داره؟ یا فقط مایه عذاب بیشتره؟ ​ ​«مطمئناً تو هم اگر جای من بودی همین کار را می‌کردی.» ​شکستن دیوار چهارم: لوکاتیل در این لحظه با «بازیکن» همزادپنداری می‌کنه. توی دارک سولز، ما به عنوان بازیکن دقیقاً همون کاری رو می‌کنیم که لوکاتیل می‌کنه. بارها می‌میریم، اما دوباره بلند میشیم و ادامه میدیم تا به «هالو» تبدیل نشیم. لوکاتیل با این جمله، تلاشِ خودخواهانه اما انسانیِ خودش برای بقا رو تطهیر می‌کند. اون میگه که این، ذاتِ ماست. ​ ​«شاید همه ما نفرین شده‌ایم، درست از همان لحظه‌ای که متولد شدیم.» ​ این خط، از بازی فراتر میره. لوکاتیل نگاهش رو از (Undead Curse) فراتر می‌بره و به خودِ «زندگی» تعمیم میده. ​ این جمله با فلسفه بدبینانه آرتور شوپنهاور همخونی داره. شوپنهاور معتقد بود که اراده‌ی زندگی، عامل تمام رنج‌های ماست و به محض متولد شدن، محکوم به رنج کشیدن و زوال هستیم. لوکاتیل به این درک تلخ میرسه که شاید نفرین اصلی، اون لکه‌ی تاریک روی پوستش نیست، بلکه «آگاهی» هست. انسان متولد میشه، آگاه میشه، به خودش دلبستگی پیدا میکنه و بعد باید تماشا کنه که چطور زمان و جهان، این «خود» رو ذره‌ذره ازش می‌گیرن. تا جایی که دیگه هیچ‌چیزی ازش نمونه. از جمله جوانی، خاطرات، عزیزان، هویت و در نهایت، خودِ زندگی. ​ ​ لوکاتیل در این نقطه‌ از بازی، در مرز بین انسانیت و جنون ایستاده. اون میدونه که جنگش با نفرین، یک جنگِ باخته‌ست، اما غریزه و هویتش به اون اجازه تسلیم شدن نمیده. زیبایی و تلخی این دیالوگ در اینه که حرف دل تمام انسان‌هاست: ما هم در جهان واقعی، با وجود آگاهی از پایان کار بوسیله‌ی مرگ، با تمام وجود به این چیزِ ناچیز، یعنی خودمون چنگ می‌زنیم. 𝘎𝘢𝘮𝘮𝘢𝘈𝘯𝘥𝘳𝘰𝘮𝘦𝘥𝘢𝘦火