روان‌درمانی اگزیستانسیال (@ExistentialAcademia) — TG.ME

روان‌درمانی اگزیستانسیال (@ExistentialAcademia) — TG.ME

آنچه جنگ با جهان ما می کند...

در روزهایی که از سر گذراندیم، بارها از خود پرسیدم جنگ با جهانِ ما چه میکند و فارغ از ویرانی هایی که بر جای میگذارد، چگونه جهانِ تجربه ی آدمی را دگرگون می کند. هر کس جنگ را از خلال تاریخمندی، رابطه مندی، ترس ها و جهان شخصی خویش تجربه میکند بنابراین جنگ بر شیوه ی بودن در جهان ما اثر میگذارد..

«در طول درمان‌هایم تجارب زیادی داشته‌ام، ولی هیچ وقت در برابر تجاوز و جنگ نتوانستم مقاوم باشم. هر بار با خشم و اندوه جلسه‌ی درمان را ترک کردم.» این جمله نقل قولی مستقیم از رمان *«یک دایره چرکین شده»* اثر شهلا سلیمانی است؛ کتابی که خواندن آن در دل اضطراب جنگ، فضای مطالعاتی و ذهنی‌ام را گشود.

بله درست است من هم در طول سال‌هایی که کار درمان، انجام دادم روایت‌های بسیاری از رنج شنیدم: فقدان، جدایی، بیماری، شکست… اما به نظر میرسد تجربه جنگ و تجاوز همانقدر خشونت بار و تجاوزگر است گویی جنگ تنها ویرانگر خانه ها و غاصب جان آدم‌ها نیست؛ بلکه به خودِ "امکان فهمیدن" نیز حمله می‌کند.

با خواندن این رمان توجهم به احساس ترس معطوف شد، احساسی که به خوبی در رمان توصیف می شود و از همه حس‌ها و نیازها نیرومندتر است، ترسی که از فرد فراتر می‌رود و به محیط سرایت می‌کند. مثل استرس مادری که به همه چیز نشت می‌کند، یا وحشتی که نویسنده توصیف می‌کند؛ "وحشت مثل باران از تمام درخت‌ها می‌بارید."

شاید این همان چیزی باشد که این روزها بسیاری آن را تجربه می‌کنند. جنگ فقط در آسمان یا مرزها رخ نمی‌دهد. جنگ وارد خواب‌ها، گفت‌وگوهای روزمره، بدن، و روابط نیز می‌شود. حتی وقتی انفجاری اتفاق نمی افتد، صدای آن شنیده می شود..

در رمان آمده است: «رؤیا راه به جایی دارد که از آن وحشت داریم.» اما مگر کار رؤیا چیزی جز این است؟
شاید یکی از دشوارترین پیامدهای جنگ همین باشد؛ اینکه ترس به یک اقلیم وجودی بدل شود. ترس دیگر یک احساس گذرا نیست؛ بلکه به هوایی بدل می شود که همه آن را تنفس می کنند.

به همین دلیل است که ادبیات گاهی از خبرها واقعی‌تر به نظر می‌رسد. چون به جای شمارش موشک‌ها و تلفات، ردپای اضطراب و ترس را در وجود انسان دنبال می‌کند. و شاید آنچه این روزها بیش از هر چیز به آن نیاز داریم، دیدن و نامیدن اضطرابی است که در میان ما جریان دارد، پیش از آنکه در بدن، رویا یا روابطمان خانه کند ...
#یادداشت_درمانگر 
#مریم_خسروی
#جنگ_اضطراب
#ادبیات_اگزیستانسیال 
#یک_دایره_چرکین_شده
#شهلا_سلیمانی
@Existenceclinic

‍ توصیف پدیدارشناسی هیستری 

فروید برای اولین بار اصطلاح تبدیل را برای توصیف مکانیسم هیستری به کار برد. تبدیل فرایندی است که در آن انرژی روانی ناشی از تروما که تخلیه نشده به یک علامت جسمی تبدیل می شود. هیستری یک وحدت بالینی است و نباید براساس یک تعریف آن را ساده انگارانه توصیف کنیم. علائم‌های هیستری معنادار هستند. 

اقتصاد روانی: انرژی روانی که تخلیه نمی‌شود و به علامت تبدیل می‌شود. 

تعارض: یک مبارزه میان قصدیت‌های عاطفی بدنی و حرکتی است. 

ساختار حافظه: لایه های حافظه پراکنده است و تلقین پذیری است. 

فروید بر خلاف تشخیص‌های زمانهٔ خویش بیمار هیستریک را نه یک فرد ضعیف یا محدود بلکه او فرد هیستریک را با ظرفیت های بالا می‌بیند که زیر بار تعارضات روانی درهم شکسته است. او تلاش مضاعفی دارد برای کنترل و سرکوب، بنابراین دچار فرسودگی عمیق روانی می‌شود. درواقع وحشت می‌تواند به هیستری بیانجامد نه اضطراب نوروتیک.
در یادآوری فرد هیستریک تداعی‌ها به صورت ردیف و ساده دنبال هم نيستند، بلکه همچون درخت تبار نامه‌ای منشعب و در هم آمیخته‌اند، به طوری که در هر تجربه تازه دو یا چند تجربه پیشین به مثابه، خاطره‌ با هم وارد عمل می‌شوند.
فروید نوروز اضطراب را جسمانی ترین و هیستری را روانی‌ترین گونه از اختلالات مرتبط با برانگیختگی می‌داند. در واقع نوروز اضطراب را همتای جسمانی هیستری می‌داند. در هر دو تراکم برانگیختگی وجود دارد، در هر دو ناتوانی روان در مهار این برانگیختگی موجب پیدایش واکنش‌های تنی می شود، در هر دو به جای اینکه برانگیختگی در قلمروی روانی پردازش شود به سوی حوزه جسمانی منحرف می‌شود. پویایی در هیستری بر مبنای تعارض است و همینطور در اضطراب‌؛ در واقع فرد هیستریک نه از واقعه، بلکه از واکنش ناتمام به واقعه رنج می برد. بیماری نه فقدان واقعیت بلکه انجماد معنای زیسته است. درمان به معنای رفع علامت نیست، بلکه به جریان انداختن هستیِ ایستاست.

#شهلا_سليمانی 
#نویسنده_درمانگر 
#اگزیستنس_کلینیک 
#روان‌درمانی_اگزیستانسیال 


Telegram Existence clinic