ژِژو.

اول این که بچه‌های سن سیرو شرمندگی تو کارشون نیست. دوم این که پسافرگوسن رو ول کن نگاه مثل زمان فرگوسنه برنده و باعث افتخار. سوم این که پل اسکولز روزهای دور صد هیچ برونو فرناندز روزهای نزدیک رو می‌زنه. آخر هم این که درود بر برادرانی که با هر چقدر فاصله و دوری برادر ماندند. آقا ارس❤️

ازینکه بعد این همه روزی که تهرانم و هنوز مثل ادم وقت نکردم رضا رو ببینم سخت شرمنده و شرمسارم. امیدوارم نگاهش به این موضوع مثلِ نگاهش به منچستر پسا فرگوسن باشه. امیدوار و عاشق. چرا که چه بخواد و چه نخواد، خودم رو پُل اسکولز خاطراتِ روزهای دورش میدونم.

تو خوشبختیِ منی.

[موهات؛ قشلاقِ دستامه.]

حالا دیگر سهمم از جهان توی دست‌هامه. نوکِ سَر پنجه‌های عزیزم. حالا دیگر کسی هست که از میلان بیشتر عاشقش هستم. توی خواب و توی بیداری اولین نفر به سراغم میاد. پدرِ تمامِ زخم‌هام رو درآورده و با عشق پانسمانش کرده. حالا دیگر نه تنها مدعیِ عاشق بودنم که معشوقِ جذاب و عزیزی هم هم هستم. عشقِ درستی که سی س…

خوبه که هستی جناب ارس هم واسه من هم واسه ژژو تولدت مبارک بچه میلان❤️🖤

آهنگو بگیر تو رو خدا..❤️ @zhezhoi

خیلی میخوامت بقائیِ جسورِ روشن.

[گفتن هست کسی که حتی سال‌ها ازش خبر نداشته باشی هنوزم دلت بهش گرم باشه؟ گفتم اَرَس.]

[دارم میگم عشق باید از هر چیزی قوی‌تر باشه و هست و زیباست.]

بدونِ توشاید [حضور] داشته باشم و [وجود] نه.

ولی یادم نمیره که تو آغوشِ مرگ، بهم زندگی دادی- امید دادی- و حِسّی که با هیچ موشک و جنگنده‌های ویران نشد. میپرستمش قلبِ پُر از ایران‌ات رو. تو اَی خانومِ زیبا❤️

[و خدا زنی زیباست که مرا دوست دارد]

[بوسه‌ات چه متنِ مُفصلی بود]

شاهکار خیلی کَمه براش. @zhezhoi