زايــش

او را حیوان‌ها دوستش داشتند، پرنده‌ها هم.

بچه‌ها هنوز چیزی در او می‌دیدند که به طرفش می‌رفتند.

اما میان آدم‌بزرگ‌ها تنها بود.

نه از آن تنهایی‌هایی که از نفرت می‌آید؛ از آن تنهایی‌هایی که نصیب آدم‌های بی‌دفاع می‌شود.

او بلد نبود خودش را به اندازه لازم پیچیده کند،

بلد نبود هر چیز را به چشم معامله ببیند.

چیزی در وجودش دست‌نخورده مانده بود؛ و آدم‌بزرگ‌ها معمولاً با چیزهای دست‌نخورده، سر سازگاری ندارند.

تا ببیند مؤمن و گبر و جهود

که درین صندوق جز لعنت نبود

اندر دل هر کس که از عشق اثر نیست

تو ابر در او کش

که به جز خصم قمر نیست

در صورت هر کس که از آن رنگ بدیدی

می‌دان تو به تحقیق

که از جنس بشر نیست

هر نی که بدیدی به میانش کمر عشق

تنگش تو به بر گیر

که جز تنگ شکر نیست

شمس الحق تبریز

چو در دام کشیدت

منگر به چپ و راست

که امکان حذر نیست

«اشتباهت اينه كه فکرمی‌كنى من به رؤياى تو آمدم.

اون رؤيا، رؤياى تونبود، پسرجان رویاى من بود.

مادرا هم براى خودشون رؤياهايى دارند"

همه شادی و عشرت باشد ای دوست

در آن خانه که مهمانش تو باشی

عارف نامی و شاعر بلندآوازهٔ ایرانی، در اوایل قرن هفتم هجری در دهی در اطراف همدان به دنیا آمد. پس از تحصیل علوم و فنون و کسب دانش، برای ادامه تحصیل به همدان رفت. سپس با جمعی از دراویش رهسپار هندوستان شد و به خدمت شیخ بهاءالدین زکریا درآمد و بعد از مدتی با دختر او ازدواج کرد. بعدها به عربستان و سپس به قونیه رفت و به خدمت مولانا رسید و مصاحب و معاشر او شد. وی درسال ۶۸۶ یا ۶۸۸ هجری قمری در حدود سن هشتاد سالگی در دمشق وفات یافت.

لب فروبسته‌ام از ناله و فریاد ولی
دل ماتم‌زده در سینهٔ من نوحه‌گر است

گریه و خندهٔ آهسته و پیوستهٔ من
هم‌چو شمع سحر آمیخته با یکدگر است

داغ جان‌سوز من از خندهٔ خونین پیداست
ای بسا خنده که از گریه غم‌انگیزتر است