فی‌فی از خوشحالی زوزه می‌کشد.

پارک ویونهو، اسکس اثر جان کنستابل

‏اگر روابط انسانی انقدر پیچیده نبودن حتما بهت پیام می‌دادم: سلام، زمان زیادی گذشته از اون اتفاق، امشب باهام میای کافه؟ یا چطوره امشب بیام پیشت فیلم ببینیم؟ اما روابط انسانی واقعا پیچیده‌ان. یا دست کم من مثل تو ساده به چیزها نگاه نمی‌کنم.

دلم برات تنگ شده، دلم برای وقت گذروندن باهات تنگ شده. تاحالا به اين فكر كردی كه زندگی چقدر سريع و بی‌رحمانه همه‌چيز رو تغيير ميده و تو ديگه اون آدمی نيستی كه قبلا بودی؟ گذر زمان برات ترسناک نیست؟ اما باوجود همه اين‌ها، تو هنوز هم زيبایی. قلبت هنوز زيباست و اين مهم‌ترین چيزيه كه درمورد تو وجود داره.

[media, no text]

زندگی به کام نیست، که اگر بود زندگی نبود. اما پوچ نیست. غنی‌هم نیست. هست. زندگی‌ست.

Blue

من حتی توی خونه خودمم مسافرم.

صبر می‌کنم دیگه، نکنم چیکار کنم.

چندی‌ست از تو غافلم‌ای زندگی ببخش چنگی نمی‌زنی به دل این روزها توهم ای زخم کهنه که دهان باز کرده‌ای چون دیگران بخند به غم‌های ما توهم

با هم - Together

زندگی می‌کنم این آهنگ رو

‏نیمی از فرسایش زندگی من، به خاطر معاشرت اجباری با آدم‌هاییه که اگه دست خودم بود نمی‌خواستم حتی یه لحظه هم ببینمشون.

پی‌نوشت: ایده ویدیو از یک پیج شخصی بود.

به یاد رها بهلولی‌پور.