خلاقیت به مجالی برای سکون و سکوت نیاز داره تا شکفته بشه. ما اغلب خودمون رو مجبور میکنیم که با جهانی دشوار روبهرو بشیم، درحالیکه میشه با کمکردن شتاب زندگی، هم خودمون و هم جهانمون رو نرمتر و آرومتر کنیم.
به برف نگاه کنیم که نرم و آروم و بیصدا روی زمین فرود میاد. گویی هیچ عجلهای برای فروداومدن نداره. همهٔ ما نیازمند این هستیم که گاهی از جهان شلوغ و پرسروصدا فاصله بگیریم و پشت پنجرهٔ تخیل بنشینیم و کمی در طبیعت تامل کنیم. در سکوت مشاهدهگر باشیم. خوبه از خودمون بپرسیم: به کجا دارم میرم با این سرعت؟ دقیقا دارم چه میکنم در این زندگی سریع؟
📝یه نفس عمیق بکش برای بودن در لحظه. بعد دفترت رو باز کن، قلمت رو بردار و جواب این سوال را بنویس:
وقتی میخوای کمی از شتاب زندگی بکاهی، پنجرهٔ خیالپردازی تو کجاست؟
اگه دوست داشتی، همینجا توی کامنتها با من به اشتراک بذار. من اینجام برای شنیدن صدای درونت.
🦢 راه هنرمند به روایت مائده
آیین نوشتن، حضور و خلاقیت
@mhavaeedotcom
تماشای سایت مائده
