اُرکیده‌ی سپید

معماری سکوت و بازنمایی ستم سیستماتیک بر زنان ادبیات پایداری و انتقادی همواره طنین‌انداز صداهای خفه‌شده‌ای است که در زیر لایه‌های زمخت سنت و قوانین تحمیلی دفن شده‌اند. داستان «گوش» نوشته‌ی تمنا مهرزاد، برشی تکان‌دهنده و نمادین از زیست سرکوب‌شده‌ی زنانه در جغرافیای هرات است؛ بازنمودی عینی از جامعه‌ای…

از نیلوفر صفورای عزیز بابت نوشتن این نقد بسیار خواندنی بر داستان «گوش» بسیار سپاس‌گزارم. داستانی‌ از من که اخیراً به زبان انگلیسی در سایت گات‌پل منتشر شده است. در روزگاری که نوشتن و ادامه‌دادن آسان نیست، چنین همراهی‌ها و خوانش‌های دقیق و نگاه‌های همدلانه، برای ما مایه‌ی دلگرمی و امید است. در ادامه…

«انگار تبدیل شدم به یک برگ، آن لحظه همه‌چیز امن بود اما منتظر بودم تا با ملایم‌ترین نسیمی روی زمین بیفتم.»

حالا به من بگویید کجای دریاها جنگ است که رودخانه‌ها باز با آستین پر از سنگ می‌روند؟ -منوچهر آتشی

از گلوی من دستاتو بردار…

امسال، خوش‌حالم به‌خاطر باران و به‌خاطر بادی که از روبه‌رو می‌آید و همه‌ی چیزهایی که معمولی بودند گل‌های این فصل شبیه من نیستند من مثل گیاهانِ کوهی‌ام مثل کتیرا و آویشن تلخ و لازم. -الهام اسلامی

از تاریکی متنفر بود. از شب بدش می‌آمد. ولی در دلش خوشحال بود که شبِ گرسنه‌ی وحشی، شیره‌ی جانِ یک روز طولانیِ دیگر را با ولع می‌مکد و تمامش می‌کند.

Shooridesar

با من بمان، با من که تمام ستاره‌ها در تنم می‌سوزند و راحتم نمی‌گذارند. #شمس_لنگرودی

اگرچه هيچ گلِ مُرده دوباره زنده نشد امّا بهار در گل شيپوری مدام گرمِ دميدن بود #حسین_منزوی

چیز دیگری کشف کرد؛ خواب، خواب. می‌خوابید و می‌خوابید و در خواب هیچ ‌چیزی اذیتش نمی‌کرد. کشف کرد، خواب معجزه‌ای بزرگ‌تر از سکوت است، طوری که حرف دیگران به گوشش نمی‌رسید. نه می‌گفت و نه به او چیزی گفته می‌شد، نه حتی خواب می‌دید در خوابش... وقتی می‌خوابید از بار هر مسئولیتی رها می‌شد. هیچ‌ چیزی احساس ن…

حالا كه این نقطه‌ها را می‌گذارم، دعا می‌كنم، از حافظ هم مدد می‌خواهم كه نقطه‌های زیر حرف‌های بوف كور را فهمیده باشی كه رمز بهت گفته باشد كه این كتاب را بخوانی. نمی‌دانی چقدر آرزو دارم كه یكبار با آن چشم‌هایت، به خاطر من به من نگاه كنی. یك گلدان گِلی می‌شوم كه نقش چشم‌هایت روی آن كشیده شده. می‌روم زی…

زلف بر باد مده

«آدمیزاد که درخت نیست سر جایش بایستد. بلند می‌شود و از خودش می‌رود آن‌ورتر. بعد یک جای خالی بزرگ پشتش می‌ماند. شکل یک دشت بزرگ که توش تمام اسب‌های جهان یورتمه رفته باشند.» •من، شماره سه | عطیه عطارزاده

https://shamlou.org/?p=3686&fbclid=PAb21jcARJy1JleHRuA2FlbQIxMQBzcnRjBmFwcF9pZA81NjcwNjczNDMzNTI0MjcAAacvQkI-25xEqihRT4sJLl0J2eB-iY775Lyyq-xNT4EfqfflkKIBm5FCOdTiQg_aem_mBMU5AODpGjxfMDiVQwPcw