اندیشکده 0<1

دکترین یعنی یک چارچوب فکری و عملی برای اینکه یک دولت در برابر مسائل مهم چگونه تصمیم بگیرد و عمل کند.
دکترین به سیاستمدار می‌گوید: «تهدید اصلی چیست؟ چه چیزی برای ما حیاتی است؟ چه زمانی مذاکره کنیم و چه زمانی فشار بیاوریم؟»
در واقع دکترین: مجموعه‌ای از اصول، اولویت‌ها و خطوط راهنما برای رفتار سیاسی و امنیتی است.
اگر ژئوپلتیک «صفحه شطرنج» باشد، دکترین تا حدی مشخص می‌کند با این صفحه چگونه بازی کنیم.

تهدیدها:

چه کسی یا چه چیزی خطر محسوب می‌شود؟

منافع ملی:

چه چیزهایی برای کشور غیرقابل‌چشم‌پوشی است؟

اهداف:

کشور می‌خواهد به کجا برسد؟

ابزارها:

دیپلماسی، اقتصاد، ارتش، تحریم، اتحادها یا اطلاعات؟

خطوط قرمز:

در چه شرایطی کشور حاضر به تغییر رفتار نیست؟

در واقع دکترین تلاش می‌کند بین

آنچه یک کشور می‌خواهد

و

آنچه می‌تواند انجام دهد

یک مسیر عملی پیدا کند.

دکترین معمولاً از دل یک اتفاق واحد بیرون نمی‌آید.
جنگ‌ها، بحران‌ها، تغییر رهبران، تجربه شکست‌ها، تغییر توازن قدرت و حتی تحولات فناوری می‌توانند باعث تغییر آن شوند.
مثلاً یک کشور ممکن است بعد از تجربه یک جنگ به این نتیجه برسد که باید

بازدارندگی

را در مرکز سیاست امنیتی خود قرار دهد.
بنابراین برای فهم رفتار امروز یک کشور، گاهی باید ببینیم

چه تجربه تاریخی‌ای باعث شد این کشور چنین دکترینی بسازد.

دکترین به ما کمک می‌کند رفتار یک کشور را فقط بر اساس

یک تصمیم یا یک سخنرانی

قضاوت نکنیم.
اگر بدانیم اولویت‌های راهبردی یک کشور چیست، می‌توانیم بفهمیم چرا در یک بحران

مذاکره می‌کند، در بحران دیگر تحریم می‌کند و در موقعیتی دیگر سراغ ائتلاف نظامی می‌رود.

اما دکترین سرنوشت قطعی نیست؛ شرایط جدید می‌تواند آن را تغییر دهد.
یک استراتژیست خوب می‌پرسد:

«این کشور طبق چه منطقی بازی می‌کند؟»

امیرناصر کاتوزیان (۲ اردیبهشت ۱۳۱۰ – ۱۱ شهریور ۱۳۹۳) حقوق دان ، استاد ممتاز دانشکده حقوق دانشگاه تهران ، وکیل پایه‌یک کانون وکلای دادگستری، و قاضی سابق دادگستری بود. او را پدر علم حقوق ایران می‌دانند. بیشتر کتاب‌های او، از منابع اصلی درس حقوق مدنی دانشجویان حقوق به‌شمار می‌روند. در ۱۴ بهمن ۱۳۸۳، اقای محمد خاتمی رئیس‌جمهور وقت ایران، نشان درجه‌یک فرهنگ و هنر را به او اهدا کرد.

کاتوزیان در ۱۳۵۱، به استادی تمام دانشگاه تهران با پایه یک استادی رسید و در سال ۱۳۵۸، سرپرست دانشکده حقوق و علوم سیاسی دانشگاه تهران شد. بازسازی و انتشار مجله دانشکده، تجدیدنظر در برنامه دانشکده، هم‌گامی با تحولات اجتماعی، و نقد لایحه قصاص از کارهای عمده او در این دوران بود. وی در جریان انقلاب فرهنگی و تعطیل‌شدن دانشگاه تهران از سرپرستی دانشکده حقوق استعفا داد. با انقلاب فرهنگی، او ۱۱ سال از استادی دانشگاه تهران برکنار شد تا آن‌که دوباره از وی دعوت به همکاری شد.

علم حقوق در معنای عام شاخه ای علوم اجتماعی هست نه تنها با شاخه های دیگری مثل سیاست اقتصاد تاریخ جامعه شناسی روانشناسی فقه و... ارتباط دارد بلکه کم و بیش به بعضی دیگه از شاخه های علوم طبیعی و ریاضی هم مرتبط هست.

حقوق در این معنا رشته ای از دانش اجتماعی هست که به تجزیه و تحلیل مقررات الزام آور( لازم هست اشخاص اجرا کنند ) اجتماعی ، چگونگی پیدایش ، وضع ، تفسیر و سیر تحول آنها میپردازد.

از انجایی که انسان یک موجود اجتماعی هست و زندگی اجتماعی نیاز به قواعد و مقررات است . مجموع این قواعد و مقررات که امروز دولت ضمانت میکند که انها اجرا شوند را «حقوق» میگوییم .

اولین مفهوم که از دیدن از کلمه به ذهن افراد میرسد ، همان معنی لغوی اون هست که جمع حق است ( معنا و مفهوم جمعی ).

وقتی گفته میشود « دولت باید از حقوق اشخاص حمایت کند » یا « هیچکس نباید به حقوق دیگران تجاوز کند » تداعی کننده ی حقوق یا همان جمع حق است.

حقوق دانی مرحله ی شناخت ، تحلیل و تفسیر قواعد حقوقی هست ، یعنی به فاصله ای که بین متن قانون با معنای واقعی اون هست میپردازد.