شیزوکا یوکومیزو نامه‌هایی به ساکنان خانه‌هایی که می‌توانست از خیابان عکاسی کند، فرستاد و از آن افراد غریبه خواست در زمانی خاص در شب پرده‌ها را باز و چراغ را روشن بگذارند و رو به پنجره بایستند. عکس‌ها افرادی را نشان می‌دهد که در انتظار شخصی ناشناس که از آنها عکاسی خواهد کرد، رو به پنجره ایستاده‌اند.
...
همدستی میان عکاس و سوژه‌ی او در عکس‌های شیزوکا یوکومیزو، هنرمند ژاپنی، ضروری است. مجموعه‌ی غریبه‌ها نوزده تک‌پرتره از افرادی است که شبانه از پشت پنجره‌ی خانه‌شان در طبقات پایین ساختمان عکاسی شده‌اند. یوکومیزو پنجره‌هایی را که از خیابان می‌توانست مشاهده کند انتخاب کرد و سپس به ساکنان آن خانه‌ها نامه نوشت و از آنها خواست اگر مایل‌اند در ساعتی معین پرده را کنار بزنند و رو به پنجره بایستند. در این عکس‌ها با غریبه‌هایی روبه‌روییم که در واقع به خودشان می‌نگرند، زیرا پنجره در شب طی زمانی که آنها منتظر لحظه‌ی عکاسی‌شدن هستند، همچون آینه‌ای عمل می‌کند. عنوان مجموعه نه‌تنها به بیگانگی سوژه‌ها از هنرمند و نیز از ما برمی‌گردد، بلکه به عکاسی از آن وضعیت شگفتِ به‌جای آوردن _ یا به‌جای نیاوردن _ خود اشاره دارد هنگامی که ناغافل نگاهمان به خودمان می‌افتد.
متن: عکاسی به منزله‌ی هنر معاصر، شارلوت کاتن، ترجمه هلیا دارابی، نشر نظر
#شیزوکا_یوکومیزو #شارلوت_کاتن
@volupte
۹ آبان ۱۴۰۴ ۵۵۸ ۳
