هنر براستی دارای نوعی ارزش اخلاقی است. این سخن بی‌اساس است که هنر می‌تواند جهان را به‌طور مستقیم دگرگون سازد یا می‌تواند خودبه‌خود منشهای ما را تغییر دهد. هنر از این راه که ما را از بینشی تخیلی نسبت به دیگران برخوردار می‌کند و از طریق القای ارزشها و نگرشها، اغلب به شیوه‌های ظریف و غیر مستقیم، تأثیر اخلاقی دارد. درست به دلیل آنکه تأثیر هنر بر ارزشها و نگرشهای ما ظریف و غیر مستقیم است، بسادگی می‌توان از آن غافل گردید. اگر آثار هنری را با مقداری دقت مطالعه کنیم و تجارب [یا حالات] زیباشناختی خود را مورد تأمل قرار دهیم، می‌توانیم نسبت به تأثیرات آن آگاهتر باشیم. ... غنای تجربه و دریافت زیباشناختی ما با پرورش قوای تخیل و فهم ما ملازمه دارد. هنر، هم عواطف را به کار می‌گیرد و هم عقل را، و مطالعه‌ی هنر مستلزم ترکیبی از انعطاف نیروی تخیل و انضباط عقلی است. اگر توانایی خود را برای واکنش نشان دادن در برابر هنر بپرورانیم، بی‌گمان استعدادهای انسانی خود را پرورش داده‌ایم.
متن: مبانی فلسفه‌ی هنر، آن شپرد، ترجمه علی رامین، انتشارات علمی و فرهنگی
#آن_شپرد
@volupte
۶ آبان ۱۴۰۴ ۳۵۱ ۶
