نقد فرمالیستی نه‌تنها توجه را به رابطه‌های بین عناصر یک اثر هنری جلب می‌کند، بلکه اغلب همبستگی آن عناصر را در یک کل متحد همچون فضیلتی عالی در نظر دارد. هنگامی که راجر فرای می‌کوشد نظریه‌ی فرم معنی‌دار را به ادبیات اطلاق کند، ایدئال ادبی را همچون آفرینش یک ساختارِ همبسته‌ی خودبسنده می‌نگرد و می‌گوید: "در دید نسبی، تاکنون کمتر داستانپردازی داستان را یک کل زیباشناسانه‌ی انداموارِ کامل دانسته است." همچنین از «انسجام اندوار کامل» یک تراژدی موفق سخن می‌گوید. بر همین سیاق مونرو سی. بیردزلی یکی از برجستگان نقد نوین امریکا می‌گوید که انسجام [یا وحدت] یکی از سه «ملاک کلی» است که بر اساس آنها آثار هنری باید داوری شوند، دو ملاک دیگر پیچیدگی و شدت است. پیشتر ارسطو در فن شعر گفته بود که یک تراژدی یا اثر حماسی خوب باید یک طرح داستانی منسجم داشته باشد که اجزاءِ آن برای ایجاد یک کل منظم در کنار یکدیگر قرار گیرند.
متن: مبانی فلسفه‌ی هنر، آن شپرد، ترجمه علی رامین، انتشارات علمی و فرهنگی
#راجر_فرای #مونرو_سی_بیردزلی #ارسطو #آن_شپرد
@volupte
۴ آبان ۱۴۰۴ ۲۶۷ ۴
