طبق گزارش ملکم، ویتگنشتاین در ترم آخر تدریسش (۱۹۴۶ - ۱۹۴۷) راجع به اسلوب فلسفی خود چنین گفته است:
چیزی که من عرضه می‌کنم، ریخت‌شناسی کاربرد عبارات است. من نشان می‌دهم که عبارات استفاده‌هایی دارند که به خواب هم نمی‌دیدید. در فلسفه، آدم احساس می‌کند که مجبور شده مفهومی را به طریقی معین بنگرد. کار من این است که راه‌های دیگری برای نگریستن به آن پیش بکشم، یا حتی ابداع کنم. من امکان‌هایی را پیش می‌کشم که پیش‌تر به آن‌ها نیندیشیده بودید. فکر می‌کردید فقط یک، یا حداکثر دو، امکان وجود داشته. ولی شما را واداشتم که به بقیه هم فکر کنید. از این گذشته، شما را واداشتم که دریابید این توقع که مفهوم از همان امکاناتِ محدود پیروی کند، توقع پوچی بوده، لذا تصلب ذهنی‌تان رفع می‌شود و شما آزادید که به سیاق کاربرد عبارات بنگرید و انواع مختلف کاربردش را شرح بدهید.
متن: ویتگنشتاین در تبعید، جیمز سی. کلاگ، ترجمه احسان سنایی اردکانی، نشر ققنوس
#ویتگنشتاین #جیمز_سی_کلاگ
@volupte
۱ آبان ۱۴۰۴ ۲۹۱ ۶
