در خصوص علیالطاهر، ما روایت دشمن را مبنا قرار نمیدهیم و منتظر روایت و بیانیه رسمی مقاومت میمانیم؛ چه علیالطاهر همچنان ایستاده باشد، چه ـ خدای ناکرده ـ سقوط کرده باشد و مدافعانش تا آخرین نفر به شهادت رسیده باشند.
اما فرض کنیم علیالطاهر سقوط کرده است.آنوقت چند سوال وجود دارد: مسئولیت این روز با چه کسانی است؟
چه کسانی مدعی بودند به خاطر علیالطاهر پای میز مذاکره رفتهاند؟چه کسانی گفتند تفاهمشان دست دشمن را بسته و پیشروی او را متوقف کرده است؟
چه کسانی منتقدانی را که از همان ابتدا نسبت به رسیدن چنین روزی هشدار میدادند، تخریب و ساکت کردند؟
چه کسانی بدون شناخت میدان، با چند متن تولیدشده با هوش مصنوعی برای دیگران نسخه پیچیدند و هر نقدی را با تهمت و لجنپراکنی پاسخ دادند؟چه کسانی «شیخ مقاومت» را خرج رؤیاهای خام و محاسبات سیاسی خود کردند؟
و چه کسانی «خون دل» فروشی کردند، بیآنکه بفهمند این سنگر حاصل چه خوندلهایی بود؟خون دل آقای شهید؛
خون دل حاج قاسم؛
خون دل سید حسن؛
و خون صدها فرمانده و رزمندهای که برای حفظ این جغرافیا، عمر و جانشان را گذاشتند.
