نگاهی به فرقه ضاله ولایت فقیه

خوش آن روزی که مهدی از در آید
امان یابیم و فصل غم سر آید
مراد و مقصد و مقصود دنیا
نوید انقلاب آخر آید

همه دنیا بداند شیعه‌ی او
امامی غیر از آن غایب ندارد
یگانه منجی عالم طرید است
در این عصر و زمان نایب ندارد

رواق منظر چشمم که سهل است
جهان چون نقش فرش خانه‌ی اوست
همه دنیا و مافیها چو تاری
نشان از طره‌ی شاهانه‌ی اوست

مبر پندار هرکس ادعا کرد
اگر مهدی بیاید یاور اوست
سرش را می‌دهد اندر رکابش
تن و جانی که مهدی باور اوست

فلسفه در کلام رسول خدا ص و ائمه اطهار علیهم السلام به شدت مورد نهی و فلاسفه مورد لعن واقع شده‌اند. علتش هم این است که فلاسفه اساس دین الهی که توحید است را فاسد کرده و خدای دیگری غیر از خداوند پیامبران الهی دارند. خداوند در کلام پیامبران و اهل بیت علیهم السلام خالق هر چیز است و هیچ چیز شبیه او نیست. اما خدای فلاسفه همه چیز است، همان کائنات و مخلوقات است؛ مفهومی که با عباراتی همچون «وحدت در عین کثرت و کثرت در عین وحدت» و یا «وحدت وجود» احتمالأ شنیده‌اید. وقتی فلاسفه می‌گویند «یکی هست و هیچ نیست جز او» به معنای واقعی کلمه منظورشان همین است که جز خدا هیچ چیز دیگری نیست و به عبارت دیگر پس همه چیز خداست.
وقتی همه چیز خدا باشد، خوب که حواست را جمع کنی متوجه می‌شوی خودت هم جزئی از خدایی و این می‌شود نهایت عرفان این قشر نادان. یکیشان مثل حسن زاده آملی «لا اله الا انا» می‌گوید و دیگری مانند منصور حلاج «انا الحق» و خمینی🪯 هم که قریحه‌ای داشت می‌سراید «فارغ از خود شدم و کوس انا الحق بزدم». این خود خدا پنداری و کفر واضح را هم، «فناء فی الله» و اعلای مقاماتشان می‌دانند.
خداوند فلاسفه چیزی نیست جز کائنات و مجموعهٔ هستی. بر اهل خرد پوشیده نیست که کافر ملحد دهری و طبیعی نیز سخن متفاوتی ندارند. در کلام آنها هم هر چه هست همین کائنات و طبیعت است و خداوند چیز دیگری نیست. فلاسفه و به اصطلاح عرفا نیز همین حرف را با واژگان و رنگ و لعاب دیگر می‌گویند.
در مقابل، توحید پیامبران و اهل بیت علیهم السلام قرار دارد که می‌فرمایند خداوند خالق کائنات است و هیچ چیز مثل او نیست. نه اجزاء دارد نه تکثر، نه چیزی از خداوند در مخلوقات است و نه چیزی از مخلوقات در خداوند.
و عجیب است که فلاسفه و مدعیان عرفان فلسفی تمام توصیفات اهل بیت ع را به عکسش اعتقاد دارند.

مستانه در این میکده بی‌تاب و قرارم
نستوه‌تر از سجده گذاران، سر دارم
عشاق پریشان دل سرمست بدانند
لبیک من از عمق سماوات بخوانند
یاران و رفیقان، همه در جنت اعلا 
خوش منظره‌ای دیده‌ام اندر بر مولا
افسوس که من دیر به مقصود رسیدم
مفهوم شهادت ز لب یار شنیدم
نوروز من امسال کنار شه خوبان
همراه رفیقان و شهیدان و غریبان
امسال دگر نوبت سرداری ما شد
یعقوب صفت، روح و تن ازغصه رها شد
زندان تنم را به دل خاک سپردم
از توشه‌ی ره جز می‌و معبود نبردم
در حسرت راه شهدا چشم به راهم
هنگامه‌ی تقدیر، سپهدار سپاهم
شمس و قمر از خون دلم آگه و انگار
یوسف شده در بزم وفا طالب دیدار
طاغوت اگر جسم مرا کرده نشانه
اسفند شود جان پی عشاق روانه
نابودی کفار رقم خورده در این جنگ
مفهوم کلامم شده با عشق هماهنگ

غرض از این حکایت این است که این حکما که حالا در میان اهل اسلام خود را حکیم میدانند و به سبب سطری چند که از شفا و غیره خوانده اند ایمان خود را به باد داده موجب مرض ایمان مسلمانان می‌شوند و میگویند که ما با حديث کار نداریم و ما ارباب عقليم و احادیث نقلی چنین اند و ما باید موافق عقل چیزها را قبول کنیم بدانند و بفهمند که اگر از حکمت افلاطون و ارسطو عقل را آنقوت بهم می‌رسید که بدون اعانت شرع مبین به تنهایی حق را می‌توانست بشناسد و ثابت کند، پس می‌بایست که دین این فرنگان که بنای آن بر حکمت حكماست و اصل حکمت نزد ایشان است بهترین و قایم ترین دین باشد. منظور از تطويل خیرخواهی این جماعت است که نظر به احوال فقیر نموده و عبرت بگیرند که متوسل به نور ائمه معصومین علیهم السلام گردیده از اعتقادی که به دین نصارا داشتم با وجود آن که در آن دین متولد شده بودم و حکمت حکما به نحوی که مذکور شد خوانده بودم بیزاری جسته و حق را پیدا نموده و اختیار کرده‌ام ایشان نیز چنین کنند و الا اگر دست از اقول حکما و وحدت موجود بر نمی دارند و احادیث اهل بیت در نظر ایشان قدری ندارد از برای ایشان بهتر است که به مضمون كل شيء يرجع الى اصله به فرنگ بروند.

کار ایشان همین است که هر روز از طلوع صبح به درسگاه می‌روند و مشغول درس و بحث می‌شوند تا سه ساعت به ظهر مانده و بعد از آن از درسگاه بیرون می‌آیند به قدر یک ساعت هر کدام در اطاق على حده که دارند مشغول مطالعه می‌گردند و اگر چنین نکنند پادری که پیر ایشان است ایشان را تنبیه میکند. بعد از انقضای این ساعت زنگی بزرگی که دارند مینوازند و همان لحظه همه یکباره موافق فوج زاغ سیاه از حجره‌های خود بیرون آمده در
خانه ای بسیار طولانی و وسیع که در هر طرف جاها دارد داخل می‌شوند و در آن مکان به ترتیب می‌نشینند و آن کسی که در آن زمان درس حکمت میگوید بر بلای مسندی که در خانه طولانی قرار دادهاند می‌رود و دستور است که در هر مدرسی استاد حکمی می‌نشیند و درس میگرید.

به این وضع در نهایت سعی هفت سال على الأتصال درس حکمت می‌خوانند، نه فکر زن دارند و نه فرزند ونه عیال و نه وجه معاش و نه لباس، چرا که همه ما يحتاج ایشان را سوای زنان در آن مکان مها کرده‌اند بدون آن که ایشان...  از آن داشته باشند و بعد از اتمام هفت سال از این مدرسه به مدرسه دیگر نفل میکنند از برای تحصیل علم دین خود و

آن دو نفر استاد را که در آن مدرسه درس میگویند دو سال با کمتر، پیش از تدریس او را خبر میکنند و او می‌آید و کتاب افلاطون و ارسطو و سایر کتابهای حکمت را نزد خود گذاشته و تصنیفی بکند و در هر مسأله قولی اختیار کرده او را به دلیل عقلی ثابت میکند و در آن هفت سال آن تصنیف خود را تعلیم شاگردان خود کند