پیشتر، اروپاییها کتابهای مسلمانان را با شوق میخواندند و کتابهای خودشان در میانشان رواج نداشت.
پاول آلوار (آلواروی مزارَب اهل قرطبه) در کتاب خود Indiculus Luminosus در سال ۸۵۴ میلادی / ۲۴۰ هجری نوشت:
«برادران مسیحی من از شعرها و داستانهای عربها لذت میبرند؛ آنان آثار متکلمان و فیلسوفان مسلمان را نه برای رد کردنشان مطالعه میکنند، بلکه برای اینکه سبک صحیح و شیوای عربی را فرا بگیرند. امروزه کجا میتوان شخص غیرروحانیای یافت که شرحهای لاتینی کتاب مقدس را بخواند؟ چه کسی انجیلها و کتابهای پیامبران و رسولان را مطالعه میکند؟ افسوس جوانان مسیحی که از نظر استعداد برجسته تریناند، هیچ ادبیات و زبانی جز عربی نمیشناسند؛ آنان با ولع کتابهای عربی را میخوانند و مطالعه میکنند، کتابخانههای کاملی از آنها با هزینههای گزاف گرد میآورند و در همهجا از دانش عربی تعریف و تمجید میکنند. از سوی دیگر، چون از کتابهای مسیحی یاد میشود، با تحقیر میگویند که چنین آثاری شایستهٔ توجه آنان نیست. چه تأسفبار! مسیحیان زبان مادری خود را فراموش کردهاند و بهندرت یک نفر از هزار نفر میتواند نامهای لاتین درخور و درستی بنویسد. اما وقتی نوبت به نوشتن به عربی میرسد، چه بسیارند کسانی که میتوانند افکار خود را با نهایت ظرافت به این زبان بیان کنند و حتی شعرهایی بسرایند که از نظر دستور زبان و درستی، بر شعرهای خودِ عربها برتری دارد!»
-دکتر سامی عامری.
1
August 17, 2026 5.9K 7
