شعرِ بی پایان - « سینماشعر »

دائویی که بتوان به زبان آورد،
دائویی جاودان نخواهد بود.
نامی که بتوان ذکر کرد،
نامی ماندگار نخواهد بود.
آنچه نمی‌توان برایش نام نهاد، حقیقت جاوید است.
رها از آرزوها می توان اسرار را درک کرد.
در بندِ آرزو، تنها می توان جلوه‌ها را دید.
اسرار نهان و جلوه‌های عیان،
هر دو از یک منبعند؛
این منبع را تاریکی نامیده‌اند.
تاریکی در تاریکی ؛
دروازه ورود به دنیای شناخت.

-دائو دِ جینگ
ترجمه: فرشید قهرمانی

I shut my eyes and all the world drops dead;
I lift my lids and all is born again.
(I think I made you up inside my head.)

The stars go waltzing out in blue and red,
And arbitrary blackness gallops in:
I shut my eyes and all the world drops dead.

I dreamed that you bewitched me into bed
And sung me moon-struck, kissed me quite insane.
(I think I made you up inside my head.)

God topples from the sky, hell’s fires fade:
Exit seraphim and Satan’s men:
I shut my eyes and all the world drops dead.

I fancied you’d return the way you said,
But I grow old and I forget your name.
(I think I made you up inside my head.)

I should have loved a thunderbird instead;
At least when spring comes they roar back again.
I shut my eyes and all the world drops dead.
(I think I made you up inside my head.)”

کیفرِ اعدام از دید اجتماعی بیدادگرانه و ضد انسانی ، از دید اخلاقی خشن و ناپسند و از دید قضایی تردید آمیز و اثرِ آن برگشت ناپذیر است. 
- اعلامیه داریوش و پروانه فروهر