@@شاه حیاس@@: post #5327 — TG.ME

اهلِ اِداراکَن عِلمِ هَفت اِقلیم، نَه سینه ش نَقشَن خُورشیدِ عالم، شُعله ی نویر پَخشَن ذاتِ نُویر رَژده ی، اصلِ جانانَن یادِگاری یار، مِهرَ با نانَن کالای عَجایو، تان و پو خاصَن بارخانه ی بِینَت، دانه ی حیاسَن صابِر صِفَتَن، خِرقه سَرکیشَن دَرمانِ دِیده، ناِبینا پیشَن وَشا لَو یارَ، کِه پاک نِگا شتَن چون مُرغ بِسمِل غَلطانِ راشَن )) تَمام بی کلام، شَیخَه و اَسرار تا روژ ظهور، بَندَن و اَقرار بَزمِ حَقانی، وَ دِل بِی معنا هاتِن وَگفتار، مِیردانِ دانا جویناوا چَرده ی، آقا عَباسَن شَعله ی اَزَل خوان، سُلطان حَیاسَن جَشنانی وَو دَم، پیرِ عَباس بی مَظهرِ بنیام، بُلَند اَساس بِی اَولاد دَستَه ور، پیرِ کامِل بی --- چهاردهم: ندایِ رجعت در عصرِ سردیِ معنوی دیده‌دارانِ خاندان و یارانِ آقا عباس، از جمله محمدِ قاسم که یکی از گویندگانِ اسرارآمیزِ آیینِ یاری است، زمانِ کنونی را که عصرِ یخبندانِ معنوی، سردیِ دینداری، خاموشی و کم‌فروغیِ خاندان‌هایِ حقیقت، از جمله خاندانِ شاهِ حیاس است، می‌بیند. برای پایان‌دادن به این سردی، به نظرِ ایشان، شخصیتی ذاتی مانندِ آقا عباس، لازم است که به جسمِ بشری بازگردد و بار دیگر، پا به منصهٔ ظهور بگذارد و به احساساتِ معنوی و یاریِ مردمِ یارسان و خاندان، سامان دهد. در این باره، کلامی در خصوصِ ظهورِ مجددِ آقا عباس، در این دورانِ سردی و یخبندانِ معنوی دارد: کَعبَم بَو رَوَه آمانن مِروَت کَعبَم بَرَوَه هَر وَو ذره و ذات، واَو زورَوَه چُون تَجَلی نور، کو طور بَورَوه پِنهان مَکَر شَوق، تَجَلی طورت خالی مَکَر تَخت، تَکیهء پُر نورِت مَشِیون تِفاق، تَکیهء سُبحانیت پای هامشوی رَفت، پول ناموَر کَم مَکَر ژَسر، تَکیهء مُنَوَر پَروانان پای شَمعت، آقا مَکر کور تُوزمَکَر ژَسَر، ای تَکیهء پِر نور دِیده ء یارِسان، پَری تو کُورَن وَبِی تو تَکیهء، شَریف بی نورَن مَیلِ کَرَم کَر، کَعبَم بَو رَوه هَم بِنِیش وَی تَخت، تَکیهء نُو رَه وه نَه جَیحون آباد، مُنادی کَره ای ماتَمِی مان، وَ شادِی کَره نامهء دَلالَت، تَسلی خاطِر بَکیانه پَری، اَو پول ناموِر چون جَستَهء یعقوب، چَه بوی نامهء شوق روشن کَر دیدهء، یارسان وَ زَوق تو ذاتِ شَریف، مُعجِز نِمایِی تو کان کَرَم، مُشکِل گُشایِی پَری تو نَیَن، حَیات و مَمَات هَر دَم نَه جامهء، مَنمانِی صَفات کَس بَر نَکَردَن، سَر نَه اَسّرارِت کَس واقِف نِیَن، وَ کِردَه و کارِت بَزَه گیت بَیو، و پَولِ یاران اُمِید وَ کَرَم، ذاتِ تو داران نَی پَردهء حِجاب، پِنها نِیتَوه وَو ذاتِ و ذَره، سُبحا نیتَوه وَو چِهره ء پِر شوق، نو رانیتَوَه وَو بَرگ و جامهء، عُمرا نِیتَوه چُون یِوسف نَه چای، کَنعان بَو وَ دَر روشِن کَر دِیده ء، اَو پُولِ ناموَر شاه جَیحون آباد لالَم اَو تُووَن، شاه جَیحون آباد ای مَسنَد نِشِن، کَس نَزان بُنیاد جای هانام تُویی، وَکِی بِوَم داد تاکَی نیِشتَنی، نَه پَردهء نَهان نِمایَین وَداد، هانای مَظلُومان اَگَر مَنظُورت، وَ وَعده هَنَن هِزار خُو وِیَرد، مَر هَنِت چَنَن هَرگاه مَیلِت بو، صاحِب کَرامات مَوانی وَحُکم، ضَرب و زورو ذات صَد سال و یکسات، وَ خَلقِ جِهان بِگذَرانی کَس، پِیت نَوی گُمان بَلی وادَهن، کَسی نَداوَن بَهانه ماوَر، دانای گِشت کاران وَ حاجَتیِ، نازرَوایی یاران حُوین و گوشت خامَن، آمانن مِروَت نَمَنن تاوِشت، تَوانای طاقَت مَیلِ کَرَم کَر، و پَول یاران اُمید وَ کَرَم، ذاتِ تو داران شَرطی کِت کَردن، چَنی بِنیامین نَه روی بَیاو بَس، پی ظُهور دِین یاران وَو شرطش، اُمید وارانَن چَمَه رای وَعدهء، کَرم دارانَن آمانَن مُروت، صاحِب شَرط و شون نَی سَردی ساعَت، تَنگی دَهرِ دون نَه پَرده ء حِجاب وِیت آشِکار کَر چُون قُرصِ خورشید سَرَجِ خاور تاکه خارستان، شوم بِی کِردار کور بون پَشیمان، سَرگَردان ژَ یار --- ترجمه و تحلیلِ جزئیِ ندایِ رجعت ای آقا عباس و ای کعبهٔ آمال، بازگردید. به درگاهِ ملکوتیت، از راهِ جوانمردی و مروت، ای کعبهٔ آمالِ یاران، روحِ ازلی و ذاتِ بشریت را بر خاندان، مستولی گردانید. با آن ذره و ذات و قدرتِ لایزالِ حقانیت، مانندِ زمانی که در کوهِ طور، بر حضرتِ موسی تجلی نمودید، بازگردید. شوقِ دیدار و شعلهٔ نارِ عشق خود را که در کوهِ طور متجلی کردید، پنهان نفرمایید و تختِ آسمانی و حقانیِ تکیهٔ شاهِ حیاس را از جلوهٔ ذاتی، خالی نکنید. نظم و ترتیبِ تکیهٔ سبحانیت را به هم نریزید و شمعِ ایوان و ارگِ شاهیت را در کانونِ خاندان، خاموش نفرمایید. چراکه تکیه و اَجاقِ شاهِ حیاس، جایگاهِ رفت‌وآمدِ شخصیت‌هایِ برجسته و نام‌آور است؛ مبادا که پایِ آنها، به‌سببِ بی‌فروغیِ ظاهریِ خاندان و تکیهٔ منوّر، کوتاه گردد. التجا و التماسِ من این است که پروانه‌هایِ پایِ شمعِ نورانیت را کور نفرمایید و از میان نبرید. گرد و غبارِ نخوت و نامرادی را بر فرقِ این تکیهٔ پرنور، فرود نیاورید. چشمانِ