در یک رابطه سالم، زن و مرد با احترام به شخصیت، استقلال و انتخابهای یکدیگر، میتوانند تکیهگاهی امن باشند.
گاهی یکی با آرامش و همدلی فضا را روشن میکند و دیگری با حمایت و مسئولیتپذیری مسیر را هموارتر میسازد؛ اما این نقشها ثابت و محدود به جنسیت نیستند و هر دو نفر میتوانند در موقعیتهای گوناگون حامی، شنونده و همراه باشند.
مکمل بودن به این معنا نیست که انسان بدون دیگری ناقص است؛ هر فرد بهتنهایی ارزشمند و کامل است؛ اما هنگامی که دو انسان بالغ، آگاه و همدل کنار هم قرار میگیرند، میتوانند ضعفهای هم را بهتر مدیریت کنند، تواناییهای یکدیگر را تقویت کنند و برای ساختن آیندهای آرامتر و زیباتر همراه شوند.
