دستاندازیِ فرهیختگان؛ رنجی که دستکم حسابوکتاب دارد
علی اشکان نژاد
زمانی که موسیو در راهروهای پرطمطراق مجمع ملی و کابینهی هیات حاکمه قدم میگذارد، جاذبهی سنگین و خیرهکنندهی اتوریتهی نهادینهشده، خیلی زود پوستهی شکنندهی زهد او را میشکافد و آن سائقِ سرکوبشده و سیریناپذیر برای انباشتِ مازاد را بیدار میکند. از آنجا که تکیه زدن بر سریرِ آپاراتوسِ حاکمیت، لاجرم دیوارهای دفاعیِ اخلاق را در کورهی فربهسازیِ خویشتن ذوب کرده و دستاندازی به منابع را به امری گریزناپذیر بدل میسازد، شاید عقلانیترین راهبرد این باشد که اهرمهای سلطه را به دست کسانی بسپاریم که از فیلترهای سختگیرانهی آکادمیهای تراز اول گذشته و مدارج عالیهی دکترا را به دوش میکشند.
نه به این خیال خام که نهادِ دانشگاه، نفسِ سرکش را تطهیر میکند؛ بلکه بدان سبب که انضباطِ ساختاریافتهی ذهنی، به یغمابریهای آنان «فرم» میبخشد. در واقع، اگر قرار بر مصادرهی سیستماتیکِ داراییهای خلق است، این دستاندازیِ نخبگانی حداقل از یک پرنسیبِ حسابشده و قاعدهمند پیروی میکند و تودهها را از غارتِ کور، آشفته و غریزیِ راهزنانِ بیدانش در امان نگه میدارد.
@towardinside
August 24, 2026 245 5
