توی خبرها اومده که دبیرکل انجمن صنفی صنعت پالایش نفت گفته بعد از برگزاری بیش از ۱۱ جلسه مذاکره با نهادهای مرتبط، هنوز توافق نهایی روی اصلاح دستورالعمل و فرمول خوراک پالایشگاهها به دست نیومده. به گفته ایشون، درخواست انجمن اینه که تا زمان رسیدن به توافق نهایی، فعلاً همین شرایط موجود بدون تغییر ادامه پیدا کنه.
حالا بذارید یه نکته رو بدون هیچ پیشداوری با هم حساب کنیم.
وقتی دبیرکل انجمن میگه هنوز توافق نهایی روی اصلاح فرمول خوراک حاصل نشده و درخواست انجمن هم اینه که فعلاً شرایط موجود حفظ بشه، شاید بد نباشه از خودمون بپرسیم چرا حفظ فرمول فعلی تا زمان رسیدن به تفاهم اینقدر مهمه؟
ممکنه جوابش خیلی ساده باشه؛ هنوز اختلاف اصلی سر جاشه و انجمن ترجیح میده فعلاً شرایط موجود تغییر نکنه.
اما یه نکته دیگه هم هست.
حتی اگه تخفیف روی کاغذ همون ۵ درصد باقی بمونه، ماجرا فقط خود عدد تخفیف نیست. فرمول، شروط و شرایط موجود هم مهمه. ممکنه ۵ درصد سر جاش باشه، ولی فرمول اونقدر سختگیرانه بسته بشه که در نهایت، اثر واقعی این تخفیف خیلی کمتر از چیزی باشه که از ظاهرش برداشت میکنیم.
حالا فقط اندازه این عدد رو در نظر بگیرید.
با مصرف حدود ۲ میلیون بشکه نفت و مایعات نفتی در روز و نفت ۸۰ دلاری، ارزش سالانه این حجم حدود ۵۸ میلیارد دلاره.
۵ درصد این عدد میشه نزدیک ۳ میلیارد دلار در سال.
حالا این ۳ میلیارد دلار رو بذارید کنار حدود ۶ میلیارد دلار منابع نفتی ایران که برای آزادسازی اونها در کره جنوبی، سالها پیگیری و مذاکره شد.
میبینید چرا به نظرم نباید فقط روی خود عدد ۵ درصد تمرکز کنیم؟
یعنی درباره عددی صحبت میکنیم که در مقیاس اقتصاد ایران، عدد کوچیکی نیست. حالا سوال مهمتر اینه که این ۵ درصد با چه فرمولی، با چه شرطی و در نهایت با چه اثری روی سود پالایشگاه، واقعاً به دست پالایشگاه میرسه؟
اینجا به نظرم جاییه که بهجای برداشت سریع از خبر، باید نشست و حساب کرد.
حساب کن، متفاوت باش
@topoli
September 2, 2026 2.1K 16
