ᴛʜᴇ 213

خودم هم میخواستم که یکی بیاید و دستهایم را بگیرد و سرمای تنهایی ام را گرما دهد . غریزه ام میخواست اما روحم قوی بود و نمی گذاشت. روحم نمیگذاشت، روحم  نمیگذاشت هر کسی را بپذیرم.
قدر خود را میدانستم و وجودم را به هر کسی نمی سپردم .دوستی می خواستم تا از سودای جانم بکاهد، ولی هرگز نیافتم.
آمدند و رفتند، آمدند و رفتند ولی هیچ کسی نماند. مردانی بودند بزرگ شده از قامت و نه بزرگ شده از وظیفه. آنهایی که توانستند زن بودنم را نبینند، دوستانم شدند و ماندند ولی آنها هم پشت من می آمدند
و من آرزومند همراه و همقدمی بودم که نیامد..