خودآراد.

Yade Iran Bekheir

[media, no text]

و روز شمایی که وسط فیلم‌ها نگه می‌داری تا ببینی شخصیت‌ها دارن چه کتابی می‌خونن مبارک.

فکر می‌کنم بعضی کتاب‌ها رو فقط برای خوندن نمی‌خریم. بعضی‌هاشون رو می‌خریم چون یه جایی از زندگی‌مون، به یه چیزی احتیاج داریم که هنوز اسمش رو نمی‌دونیم. شاید کتابی که امروز می‌خونیم، قرار نباشه جواب هیچ سؤالی رو بهمون بده. شاید فقط قراره چند ساعت کنارمون بشینه تا بفهمیم هنوز چیزی هست که می‌تونه حواسمو…

«دلهرهٔ من، با کشف زمان شروع شد. لحظه‌ای که پی بردم هر لذتی در نهاد خود راهی به نیستی باز می‌کند و لحظه‌ها به گذشته سرنگون می‌شنود.» اوژن یونسکو/ کرگدن/ پری صابری [در اندوه تمام لحظه‌ها ی خوش باز نگشته]

She Walks in Beauty

بنده متوجه شدم که اگر عاشق کسی باشم، اگر به خودم اجازه بدم که عشق رو تجربه کنم، مهم نیست اون فرد در چه جایگاهی توی قلب من پررنگ باشه، مهم نیست پارتنر باشه، دوست باشه و یا خونواده باشه، حاضرم از خودم بگذرم. قلبم رو از توی سینه‌م در میارم روبان می‌پیچم دورش و دودستی تقدیمش می‌کنم، تمام ستاره‌های آسمون…

It's Over Now

در توهم، نآدان، زیستم، متن را نخواندم، سنگ شدم، به هیچ رسیدم، من، زنده ماندم.

کتابی، خلوتی، شعری، سکوتی مرا مستی و سکر زندگانیست چه غم گر در بهشتی ره ندارم که در قلبم بهشتی جاودانیست فروغ

بر گیسویت ای جان (پیانو)

[media, no text]

Sinking Ships

چرا حس می‌کنم قهرمان یک تراژدی هستم. هنوز اول بازی هستیم و همه‌چیز روبه‌راه است. نخ‌ها در دست من است. اما... اما... اما بوی عجیبی در هواست. درست مثل بویی که در صحنهٔ اول تراژدی‌های یونانی به مشام می‌رسد. بویی خاکستری، آلوده به باروت و گوگرد. مثل تراژدی‌هایی که موقع شروعشان می‌گویند: «اکنون همه‌چیز ر…