قبلاً معیار روشنی برای انتخاب آدمهایی که دوروبرم بودند نداشتم. گاهی گستردگی دانش و اطلاعات یک نفر مرا جذب میکرد، گاهی هوش و حاضرجوابیاش، یک وقت فصاحت و خوشصحبتیاش، و زمانی هم تلاش، پشتکار و سختکوشیاش؛ و معیارهای دیگری از این دست که آدم را به نزدیک شدن به کسی و همکاری با او متمایل میکند.
اما وقتی دوباره به قرآن رجوع کردم، دیدم معیار کاملاً روشن است: صداقت و راستی.
خداوند میفرماید:
{يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا اتَّقُوا اللَّهَ وَكُونُوا مَعَ الصَّادِقِينَ}
«ای کسانی که ایمان آوردهاید، از خدا پروا کنید و با راستگویان باشید.»
با خودم گفتم: خداوند به ما دستور داده با چه گروههای دیگری باشیم؟ در قرآن جستوجو کردم و با شگفتی دیدم تعبیر «با ... باشید» در قرآن، جز دربارهٔ راستگویان نیامده است.
وقتی بیشتر فکر میکنی، میبینی واقعیت زندگی هم همین را تأیید میکند: صداقت، اصل و هستهٔ هر رابطه است؛ چون اگر صداقت نباشد، اعتماد از بین میرود، و وقتی اعتماد نباشد، دیگر هیچ بستر محکمی وجود ندارد که بتوان بر آن یک رابطهٔ مثبت و پایدار بنا کرد.
پس مبادا ویژگیها و تواناییهای آدمها تو را مجذوب کند، اگر از دلی صادق سرچشمه نمیگیرد. بله، میتوانی با چنین افرادی رابطه داشته باشی و از تواناییها و امتیازهایشان بهره ببری، اما نگذار همین امتیازها تو را وسوسه کند که آنها را وارد دایرهٔ نزدیک زندگیات کنی.
برای این دایره همیشه سختگیر باش؛ و مراقب باش جز آدمهای صادق و راستگو کسی وارد آن نشود.
✍ نایف بن نهار
@taskin_dell
2
1August 31, 2026 198 2
