Taranom.

یه چیز بود که توی تمام این سال‌ها همیشه آرزوش رو داشتم؛ اینکه تک‌تک آرژانتینی‌ها بدونن تو واقعا چه آدمی هستی.

اینکه وقتی دوربین‌ها نیستن، وقتی خبری از زمین فوتبال و ورزشگاه نیست، وقتی فقط خودِ واقعی خودتی، چه جور آدمی هستی.

تو هیچ‌وقت خیلی با این قضیه راحت نبودی. همیشه حس می‌کردی بهترین راه برای حرف زدنت، کفش‌های فوتبالت هستن و زمین همون جاییه که باید تمام احساست نسبت به کشورت رو نشون بدی.

و من خوش‌شانس بودم که تونستم تمام چیزهایی که پشت این قضیه بود رو ببینم.

تک‌تک اردوها، شب‌های قبل از فینال، فشارها، ترس‌ها، شک و تردیدها و انتقادها. دیدم از لحظاتی عبور کردی که شاید تحملش برای هر آدم دیگه‌ای غیرممکن بود، اما صبح روز بعد بلند شدی و به مسیرت ادامه دادی؛ بدون بهانه، بدون اینکه کسی رو مقصر بدونی و بدون اینکه لازم باشه برای کسی توضیح بدی که چه کسی هستی.
چون یه چیز توی وجودت هیچ‌وقت تغییر نکرد؛ عشقت به این پیراهن و این کشور. عشقی که باعث شد بارها و بارها بلند شی، حتی وقتی دیگه چیزی برای اثبات کردن باقی نمونده بود.

برای همینه که کاری که برای تیم ملی انجام دادی، خیلی فراتر از گل‌ها و جام‌هاییه که به دست آوردیم… البته که تعدادشون هم خیلی زیاد بود!

همیشه دوست داشتم مردم به خاطر شخصیتت تحسینت کنن، نه فقط به خاطر کارهایی که توی زمین انجام می‌دی. ما که تو رو می‌شناسیم می‌دونیم تو داخل زمین بزرگی، اما بیرون از زمین خیلی بزرگ‌تری.

و فکر می‌کنم امروز بالاخره آرژانتین هم اینو فهمیده.

نمی‌دونم هیچ‌وقت داستان عشقی به این بزرگی بین یک بازیکن و یک کشور وجود داشته یا نه؛ چیزی شبیه چیزی که تو ساختی. اینکه تونستم این داستان رو در کنارت زندگی کنم، چیزی خواهد بود که تا آخر عمر با خودم حمل می‌کنم.

وقتی می‌دیدیمت که با پیراهن شماره ۱۰ و بازوبند کاپیتانی جلوتر از همه راه می‌ری، این حس رو داشتیم که داری از ما محافظت می‌کنی؛ اینکه هر اتفاقی هم بیفته، یه نفر جلوی ما ایستاده که برای ما همه‌چیزش رو می‌ذاره.

و ما انجامش دادیم، داداش.

ما قهرمان جهان شدیم. 🏆🇦🇷

و با گذشت سال‌ها فهمیدم شاید قشنگ‌ترین بخش این داستان فقط بالا بردن اون جام نبود.

بلکه این بود که هیچ‌وقت خودِ واقعی‌مون بودن رو فراموش نکردیم. خنده‌هامون، سفرهامون، اردوها و اون لحظاتی که هیچ‌کس ندید؛ لحظاتی که برای من مهم‌ترین بخش تمام این داستان بودن.

چه خوش‌شانس بودم که در یکی از مهم‌ترین لحظات تاریخ کشورمون در کنارت بودم.

ممنون بابت تمام کارهایی که برای ما و برای آرژانتین کردی.

ممنون که اجازه دادی من لئویی رو بشناسم که همیشه آرزو داشتم همه بشناسن؛ لئویی که برای بزرگ بودن نیازی به پیراهن شماره ۱۰، بازوبند کاپیتانی و حتی یک زمین فوتبال نداره.

دوستت دارم، داداش.🩵