Одамлар олдида, давраларда ёки ёлғиз қолиб ўқиладиган шеърлар бўлганидек, худди шундай таҳрирланадиган матнлар ҳам бор. Уларни кесасан, баъзан қўшасан, баъзан йўнасан, баъзан жило берасан, лекин нега бундай қилганингни ҳеч кимга назарий тушунтириб, шарҳлаб беролмайсан.
Матн устида қалам юргизганинг сари сўзларнинг таъмини, бўйини, оҳангини, жилосини, тафтини, керак бўлса, юрак уришини сезасан. Кўз олдингда гўё бир ёсуман бемисл парирўйга айланади ва буни кузатиш асносида вужудинг ҳузурбахш титрайди.
Сўз кўз олдингда тоғдек юксалиб, теранлашиб, инсон кечинмалари ва воқеликларининг энг ёрқин ифодачиси бўлиб, жараённи кинотасмасидаги каби ёрқин жонлантирганида, ҳаракатлантирганида "ҳали бутун рўйизамин СЎЗ бўлажак", деб ҳайқиргинг келади.
