Калі ўвогуле паспяваюць дапамагаць людзі, у якіх няма часу?
Мы часам самі задаёмся гэтым пытаннем, бо побач з «Сустрэчай» ёсць людзі, на якіх мы можам разлічваць у самых розных сітуацыях. Нашы беларускія добраахвотнікі — якраз такія.
У ніх ёсць баявыя задачы, свае справы, сябры, жывёлы, ды і простае чалавечае жаданне проста паляжаць і нічога не рабіць. Але ж яны заўсёды побач, калі гэта трэба і нам падабаецца гэтая дзіўная матэматыка: у чалавека амаль няма вольнага часу, але чамусьці знаходзіцца некалькі гадзін для кагосьці іншага.
Калі хлопцы былі ў Кіеве і чакалі баявых задач, яны правялі з намі амаль усю зіму: дапамагалі ў Пункце Нязломнасці. Былі на фронце — і дасылалі нам паўэрбанкі, коўдры, грэлкі, смаколікі. І гэта пры тым, што шмат з гэтых рэчаў патрэбныя ім самім. Вяртаюцца — і зноў знаходзяць час з’ездзіць у дзіцячы дом, развезці прадукты сталым людзям ці дапамагчы прытулку для жывёл.
У іх хапае сваіх спраў, таму кожны раз здзіўляемся, адкуль бярэцца час на ўсё астатняе.
Дзякуй, што вы побач 🤍
