[٤١١] وَحَدَّثَنِي أَبِي رَحِمَهُ اللَّهُ، نا عَبْدُ الرَّزَّاقِ، مَرَّةً أُخْرَى أَنَا مَعْمَرٌ، عَنِ الزُّهْرِيِّ، فِي قَوْلِهِ عَزَّ وَجَلَّ ﴿ كُلُّ أُمَّةٍ تُدْعَى إِلَى كِتَابِهَا ﴾ [الجاثية: 28] عَنْ عَطَاءِ بْنِ يَزِيدَ اللَّيْثِيِّ، عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ قَالَ: " قَالَ النَّاسُ: يَا رَسُولَ اللَّهِ، هَلْ نَرَى رَبَّنَا عَزَّ وَجَلَّ يَوْمَ الْقِيَامَةِ؟
فَقَالَ النَّبِيُّ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: « هَلْ تُضَارُّونَ فِي الشَّمْسِ لَيْسَ سَحَابٌ؟ ».
فَقَالُوا: لَا يَا رَسُولَ اللَّهِ.
فَقَالَ: « هَلْ تُضَارُّونَ فِي الْقَمَرِ لَيْلَةَ الْبَدْرِ لَيْسَ دُونَهُ سَحَابٌ؟ ».
قَالُوا: لَا يَا رَسُولَ اللَّهِ.
قَالَ: « فَإِنَّكُمْ تَرَوْنَهُ يَوْمَ الْقِيَامَةِ كَذَلِكَ يَجْمَعُ اللَّهُ النَّاسَ فَيَقُولُ: مَنْ كَانَ يَعْبُدُ شَيْئًا فَلْيَتْبَعْهُ فَيَتْبَعُ مَنْ كَانَ يَعْبُدُ الْقَمَرَ الْقَمَرَ، وَمَنْ كَانَ يَعْبُدُ الشَّمْسَ الشَّمْسَ، وَيَتْبَعُ مَنْ كَانَ يَعْبُدُ الطَّوَاغِيتَ الطَّوَاغِيتَ وَتَبْقَى هَذِهِ الْأُمَّةُ فِيهَا مُنَافِقُوهَا، فَيَأْتِيهِمُ اللَّهُ فِي غَيْرِ صُورَتِهِ الَّتِي كَانُوا يَعْرِفُونَ فَيَقُولُ أَنَا رَبُّكُمْ فَيَقُولُونَ نَعُوذُ بِاللَّهِ مِنْكَ هَذَا مَكَانُنَا حَتَّى يَأْتِيَنَا رَبّنَا فَإِذَا جَاءَ رَبُّنَا عَرَفْنَاهُ. قَالَ: فَيَأْتِيهِمُ اللَّهُ فِي الصُّورَةِ الَّتِي يَعْرِفُونَ فَيَقُولُ: أَنَا رَبُّكُمْ، فَيَقُولُونَ أَنْتَ رَبُّنَا فَيَتْبَعُونَهُ. قَالَ: فَيُضْرَبُ جِسْرٌ عَلَى جَهَنَّمَ ». قَالَ النَّبِيُّ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: « فَأَكُونُ أَوَّلَ مَنْ يُجِيزُ وَدَعْوَى الرُّسُلِ يَوْمَئِذٍ اللَّهُمَّ سَلِّمْ اللَّهُمَّ سَلِّمْ، وَبِهَا كَلَالِيبُ مِثْلُ شَوْكِ السَّعْدَانِ هَلْ رَأَيْتُمْ شَوْكَ السَّعْدَانِ غَيْرَ أَنَّهُ لَا يَعْلَمُ قَدْرَ عِظَمِهَا إِلَّا اللَّهُ تَتَخَطَّفُ النَّاسَ بِأَعْمَالِهِمْ .. ». فَذَكَرَ الْحَدِيثَ بِطُولِهِ إِلَى آخِرِهِ.
411. Ба ман падарам роҳимаҳуллоҳ нақл кард. Ба мо Абдурроззақ хабар дод. Маротибаи дигар ба мо Маъмар аз Зуҳрий дар зери қавли Аллоҳ азза ва ҷалла «Ҳар як уммат ба сӯйи китобаш даъват карда хоҳад шуд» (Ҷосия/28) нақл кард аз Ато ибн Язиди Лайсий аз абу Ҳурайра родияллоҳу анҳу ки гуфт: «Мардум гуфтанд: Эй Расулуллоҳ оё Парвардигорамон азза ва ҷалларо рӯзи қиёмат мебинем?
Пас Набий соллаллоҳу алайҳи ва саллам гуфтанд: «Оё дар дидори офтоб ки абр нест, якдигарро халалдор мекунед?»
Мардум гуфтанд: Не, эй Расулуллоҳ.
Гуфтанд: «Оё дар дидори моҳ дар шаби бадр ки пешаш абр нест, якдигарро халалдор мекунед?
Мардум гуфтанд: Не, эй Расулуллоҳ.
Гуфтанд: «Ба рости шумо низ рӯзи қиёмат ҳамин гуна Парвардигоратонро хоҳед дид. Аллоҳ мардумро ҷамъ мекунад ва мегӯяд: «Касе, ки чизеро ибодат мекард, бигзор аз ӯ пайравӣ намояд. Пас касоне, ки моҳро ибодат мекарданд, аз пайи моҳ мераванд. Касоне, ки офтобро ибодат мекарданд, аз пайи офтоб мераванд. Касоне, ки тоғутҳоро ибодат мекарданд, аз пайи тоғутҳо мераванд. Ва боқи хоҳад монд ин Уммат бо мунофиқҳояш. Пас Аллоҳ Таъоло дар ғайри он сурате, ки Ӯро мешинохтанд, ба наздашон меояд ва мегӯяд: Ман Парвардигоратон мебошам.
Пас мегӯянд: Паноҳ мебарем ба Аллоҳ аз ту. Ин ҷойгоҳи мост, то он замоне, ки Парвардигорамон биояд. Ҳар гоҳ ки Парвардигорамон омад, мо Ӯро мешиносем.
Гуфт: Пас Аллоҳ Таъоло дар он сурате, ки мешиносанд, ба наздашон меояд ва мегӯяд: Ман Парвардигоратон мебошам.
Мегӯянд: Ту Парвардигори мо мебоши, пас Ӯро пайравӣ хоҳанд кард.
Гуфт: Бар болои ҷаҳаннам кӯприке гузошта хоҳад шуд».
Набий соллаллоҳу алайҳи ва саллам гуфтанд: «Ман аввалин касе хоҳам буд, ки аз он мегузарад. Ва дуъои Паёмбарон он рӯз чунин хоҳад буд: Аллоҳо саломат кун, Аллоҳо саломат кун. Бар он чангакҳо мавҷуданд, ки монанди хори саъдан мебошанд. Оё хори саъданро дидаед? Лекин бузургии онро танҳо Аллоҳ медонад. Инсонҳоро мувофиқи амалҳояшон медорад... ». Ҳадисро бо дарозиаш то охир зикр намуд.
