Sturmfrei

[media, no text]

[media, no text]

نگاهش کنجکاو و دعوت کننده بود. انگار می‌گفت تو هم نگاه کن. ولی من علاقه‌ای به کشف مرد مخفی شده در میان آن همه ریش و پشم نداشتم. من مردی را می‌خواستم که می‌شناختم و زندگی تازه‌ای را با او شناخته بودم. _رویای تبت _فریبا وفی

_فریبا وفی

Vigen & Hayedeh - Hamkhooneh - ویگن و هایده - همخونه

نمیدونم این طبیعی هستش یا نه، هر بار یک کتاب از نویسنده های خانوم ایرانی میخونم، تمام وجودم از غم پر میشه. غزاله علیزاده، زویا پیرزاد، فریبا وفی، مهشید امیرشاهی، شهرنوش پارسی‌پور، منیرو روانی‌پور،... غم زن بودن همیشه یک طرف و غم زن ایرانی بودن یک طرف.

"کسی که پرنده‌اش از جایی پر بکشد. مشکل می‌تواند همان جا بماند. در خانه‌ی خودش هم غریبه می‌شود". آیا من هم پرنده‌ای دارم؟ پرنده‌ی خودم. ولی مگر ممکن است کسی پرنده نداشته باشد. _پرنده‌ی من _فریبا وفی

"پرنده‌ی او رفته است. خودش هم دیگر نمی‌تواند بماند. باید دنبال پرنده‌اش برود. بگذار برود". مامان می‌گوید که هر کسی پرنده‌ای دارد. اگر پرواز کند و جایی بنشیند صاحبش را هم به دنبال خودش می‌کشد. _پرنده‌ی من _فریبا وفی

خاله محبوب می‌گوید: "من فقط به عشق ماتیک زن جعفر شدم". جعفر شوهر اولش بود. "گفتند تا عروسی نکنی نمی‌توانی ماتیک بزنی". مامان نمی‌داند بخاطر چه چیزی زن آقاجان شد. "یک روز مرا به پدرت دادند. فکر کردم لابد بابای دومم است و من باید این دفعه دختر او باشم. یک نفر یک مشت به پهلویم زد و گفت پدرت نیست، شوه…

_مگس‌ها _ژان پل سارتر

[media, no text]

از حرکت باز ایستادم و بیل را گذاشتم زمین، چون یک‌دفعه دست‌هایم می‌خواستند به بچۀ مرده‌ام برسند، از ته دل می‌خواستم نوازشش کنم. اگر به او دست نمی‌زدم، پیش خودم خیال می‌کردم زنده است و فقط خودش را به مردن زده تا بروم دنبالش بگردم، جایی پنهان شده و هنوز زنده است. صورتش، گونه‌اش... زنده نیست... پاهایش م…

با فرارسیدن روز، مرگ را دیدم. من مرگ بودم که چهرۀ مرده‌ای را در آب منعکس می‌کردم. نمی‌دانستم چرا چنین فکری به سرم زده بود. از خودم پرسیدم مرگ کجا آغاز می‌شود؟ از روی پوست یا که از زیر آن؟ جایی در درونتان که درد زیستن از آن ریشه می‌گیرد، یا در آرنج، یا وسط زانو؟ کشتن را از کجا آغاز می‌کرد؟ مرگ هر آدم…

لباسش را کنار زد و دستم را روی سینه‌اش گذاشت. این قلب هرگز از تپش باز نمی‌ایستد، مدام می‌تپد. همین است که ما را زنده نگه می‌دارد. گهگاهی خسته و کند می‌شود، مثل انسان؛ گهگاهی با تپشی سهمگین از حرکت بازمی‌ایستد، گاهی به درد می‌آید. وقتی خون در پاهایم جریان پیدا کرد، قلبم از حرکت ایستاد. بعد مانند اسبی…

زجر و عذاب را از خودت دور کن، اما کاری با شور نداشته باش، بگذار بماند، شور است که آدمی را زنده نگه می‌دارد. برای همین است که می‌ترسند. تمام فکر و ذکرشان ترس از شور زندگی است. می‌خواهند زجر بکشند تا حواسشان پرتِ شور زندگی نشود. در بچگی ناقصت می‌کنند و ترس می‌اندازند به جانت. شور است که آدم را زنده نگ…

وقتی به دنیا آمد، دوستش نداشتم. زنم که او را نشانم داد، بچۀ عجیبی به نظر می‌آمد؛ انگار مزاحمی وارد خانه‌ام شده باشد. دلم می‌خواست فرار کنم تا دیگر چشمم به آن موجودی که خودم به این دنیا آورده بودمش نیفتد، چون زندگی غم‌انگیز است، به دنیا آمدن هم غم‌انگیز است. دلش را نداشتم به بچه نگاه کنم؛ همه‌چیز به …