「 ســقــوط 」

آخر قصه، هیچ‌کس چیزی با خودش نمی‌برد؛ جز اثری که در دل دیگران گذاشته است. جاودانگی همین است؛ این‌که بعد از رفتنت، هنوز در دل کسی بمانی. @soghoote_man

قدرت هر انسانی را نمی‌شود از روزهایی فهمید که نمی‌ترسد؛ قدرت واقعی، همان لحظه‌ای خودش را نشان می‌دهد که در تاریکی ایستاده، از ترس می‌لرزد، اما جرئت می‌کند راهی برای دیدن روشنایی پیدا کند. @soghoote_man

گاهي با دویدن برای رسیدن به کسی نفسی برای ماندن در کنار او نخواهی داشت؛ پس با کسی بمان که نصف راه را به سمتت دویده باشد. • عباس معروفی @soghoote_man

کوه سال‌ها همان‌جا ایستاده بود و ابرها یکی‌یکی از کنارش گذشته بودند. هیچ‌کدام برای ماندن نیامده بودند؛ فقط برای مدتی، رنگ دیگری به منظره دادند. بعد که رفتند، کوه ماند و سکوتِ همیشگی‌اش؛ اما نمی‌شد انکار کرد که آن چند لحظه، منظره چقدر زیباتر بود... @soghoote_man

[media, no text]

به من زهر خوراندند و من به آن‌ها خاطراتم را بخشیدم؛ من دوام آوردم و آن‌ها مُردند. • کافکا @soghoote_man

روبه‌روی هم نشسته بودند. او هنوز همان آدم بود، اما عوض شده بود. صدایش دیگر آرامش نمی‌کرد و خاطره‌ها گرمای سابق را نداشتند. خواست حرف بزند، اما حرفی پیدا نکرد. چند دقیقه بعد خداحافظی کردند و هرکدام رفتند. هیچ اتفاق بزرگی نیفتاد. فقط همان شب فهمید سقوط بعضی آدم‌ها همین‌قدر بی‌صداست، آرام می‌افتند و ب…

سنگین‌ترین روزها هم، کنار آدم‌هایی که درکت می‌کنند، آسان‌تر می‌گذرد تا یک زندگی به‌ ظاهر نرمال، کنار کسانی که هیچ‌وقت درکت نمی‌کنند. @soghoote_man

فراموشی را به کینه ترجیح بده عزیز من؛ چون بعضی آدم‌ها ارزش این را ندارند که در قلبت، جایی حتی به اندازه‌ی یک کینه داشته باشند. @soghoote_man

برای بعضی خواسته‌ها آن‌قدر صبر می‌کنیم که خود انتظار ما را تغییر می‌دهد. آن‌قدر که وقتی سرانجام می‌رسند دیگر نمی‌دانیم هنوز واقعا می‌خواهیمشان یا فقط به انتظار کشیدن عادت کرده‌ایم. و بعد از رسیدن تنها یک سوال می‌ماند، حالا که رسیدم، بعدش چه...؟ @soghoote_man

[media, no text]

سخت‌ترین بخش تغییر، خود تغییر کردن نیست. زندگی کردن میان آدم‌هایی‌ست که هنوز تو را با همان تصویر قدیمی می‌بینند. هر بار که می‌خواهی جور دیگری باشی، گذشته‌ات را مقابلت می‌گیرند. آدم از تغییر کردن خسته نمی‌شود، از توضیح دادن اینکه دیگر آن آدم سابق نیست، خسته می‌شود. @soghoote_man

سال‌ها برای رسیدن به آرزویی می‌جنگی اما درست وقتی فاصله‌ات با آن کم می‌شود ترس سراغت می‌آید. نه از نرسیدن، از این‌ که برسی و بفهمی تمام این سال‌ها بیشتر از خود مقصد با امید رسیدن زندگی می‌کردی. @soghoote_man

[media, no text]

هیچ‌وقت ارزشت را با روزهای بد زندگی‌ات اندازه نگیر. تو از روزهایی عبور کردی که هیچ‌کس ندید؛ در سکوت ماندی، خسته شدی اما خودت را با وجود تمام بی‌رحمی‌های دنیا رها نکردی. الماس زیر فشار شکل می‌گیرد و شمع در سوختن، تاریکی را پس می‌زند. نوری که امروز در تو مانده جاهای تاریک زندگی‌ات را روشن می‌کند. اشکا…