𝔖𝔦𝔱𝔞 | سیتا

- وقتی با اتفاقی دشوار یا مبهم روبه‌رو شدی، قبل از هر واکنشی این سه سؤال رو بنویس:


۱. چه چیزی در کنترل منه؟ 🤍

مثلاً:
• حرفی که می‌زنم یا نمی‌زنم
• مرزی که تعیین می‌کنم
• کمکی که می‌گیرم
• قدم کوچکی که برمی‌دارم


۲. چه چیزی در کنترل من نیست؟ 🖤

مثل:
• تصمیم و احساس دیگران
• نتیجه‌ی نهایی تلاش‌ها
• گذشته
• اتفاقاتی که پیش از رسیدن من رخ دادن


۳. این موقعیت از من «اقدام» می‌خواد یا «پذیرش»؟ 🙎🏻‍♀

• اگه اقدامی لازمه، اون رو به کوچیک‌ترین قدم ممکن تبدیل کن.
• اگه پذیرش لازمه، پذیرش رو با بی‌تفاوتی اشتباه نگیر!

پذیرش یعنی واقعیت رو همون‌طور که هست ببینی و انرژیت رو صرف جنگیدن با چیزی نکنی که در اختیارت نیست.

- در داستان‌ها معمولاً با سه پرده روبه‌رو می‌شیم:


۱. آغاز؛ جایی که چیزی به‌هم می‌خوره 🥁

یک اتفاق، تصمیم یا احساس، تعادل قبلی رو تغییر می‌ده.
گاهی وقتا یه شکسته، گاهی یه دلخوری، گاهی هم فرصتی که نمی‌دونی باهاش چیکار کنی 🥲

اینجا لازم نیست فوراً کاری انجام بدی.
فقط باید بفهمی «چه چیزی در زندگی‌ات تغییر کرده.»


۲. میانه؛ جایی که باید نسبتت رو با اتفاق پیدا کنی ⛓‍💥

توی این مرحله، همیشه قرار نیست بجنگی یا همه‌چیز رو به زور تغییر بدی.
گاهی باید قدمی برداری؛
گاهی مرزی تعیین کنی؛
گاهی گفت‌وگویی رو شروع کنی؛
و گاهی فقط بایستی، نگاه کنی و اجازه بدی چیزی مسیر طبیعی خودش رو طی کنه.

شخصیت اصلی کسی نیست که همه‌چیز رو کنترل می‌کنه؛
کسیه که «نسبت به انتخاب‌ها و واکنش‌های خودش بی‌تفاوت نمی‌مونه.»


۳. پایان موقت؛ جایی که چیزی روشن‌تر می‌شه 🌄

هر چالش الزاماً با یه پیروزی بزرگ تموم نمی‌شه.
گاهی نتیجه، حل‌شدن مسئله‌ست؛
گاهی پذیرفتنِ چیزی که در اختیار تو نیست؛
گاهی فهمیدن یک حقیقت؛
و گاهی فقط این‌که دیگه مثل قبل به اون اتفاق واکنش نشون نمی‌دی.

این پایان، پایانِ کل داستان نیست؛
فقط پایانِ این فصله. فصل بعدی، ممکنه چالش تازه‌ای با خودش بیاره.

«غم جان! وظیفه‌ی حیاتی تو اینه که تمام مدت دقیقاً داخل این دایره بمونی و مطمئن بشی خاطرات از این خط بیرون نمی‌زنن. کار خیلی مهمیه، قبوله؟»

و غم در حالی که سرش رو پایین می‌ندازه، می‌گه:
«باشه... فکر کنم بتونم.»

اما لبخند پرانرژیِ شادی و لحن شکسته‌خورده‌ی غم نشون می‌ده پشت این دیالوگ، حرف‌های دیگه‌ای پنهونه:


حرف واقعی شادی: 😄

«وجودت همه‌چیز رو خراب می‌کنه؛ دست به چیزی نزن و گوشه‌ای بمون تا من کنترل اوضاع رو حفظ کنم.»


حرف واقعی غم: 🙁

«می‌دونم من رو اضافه می‌بینی و هیچ‌کس از حضورم خوشحال نیست؛ اما باز هم سعی می‌کنم مانع تو نباشم.»

در ظاهر، شادی در حال انگیزه دادن و سپردن یک مأموریت مهمه؛ اما در لایه‌ی پنهان، طرد کردن، نادیده گرفتن و انکارِ یک احساس واقعی جریان داره.

شادی، ترسِ خودش یعنی از دست دادن کنترل رو با انرژی مثبتِ افراطی پنهان می‌کنه! 🌥

🔸 این صحنه به ما یاد می‌ده در نویسندگی، تضاد و خصومتِ دو شخصیت رو همیشه با دعوا و داد زدن نشون ندیم. گاهی وقتا یه لحنِ ظاهراً مهربون اما کنترل‌گر، خیلی دردناک‌تر از توهین مستقیم، نیت واقعی کاراکتر رو نشون می‌ده.

🔹 در زندگی هم وقتی با انرژی مثبت افراطی، به احساسات سختِ خودمون یا دیگران می‌گیم «بهش فکر نکن و فقط شاد باش»، در واقع همون دایره‌ی گچی رو کشیدیم تا غم رو سانسور کنیم. در حالی که شنیدن ساب‌تکست به ما یادآوری می‌کنه:

احساسات ناخوشایند، با پنهون شدن پشت نقابِ شادی از بین نمی‌رن؛ فقط در انزوا عمیق‌تر می‌شن 🙃