Չգիտեմ, թե էդ երևույթն ինչ անուն ունի, բայց ժամանակ առ ժամանակ ես ռեսուրս չեմ ունենում մարդկանց հետ կոմունիկացվելու: Տենց փուլերում ռեսուրսս հերիքում ա միայն աշխատանքին ու ընտանիքի անդամների հետ շփվելուն: Էդ փուլում ես տխուր չեմ, ես սպառված եմ: Ուսումնասիրելով կարամ ենթադրեմ, որ դա ինչ-որ էմոցիոնալ լարված ու ծանրաբեռնված փուլից հետո ա լինում) Վերականգնվելու մեկ տարբերակ կա, մարդկանց հետ շփումը հավասարեցնում եմ մինիմալի մի պահ, հոգևոր սնունդ եմ ստանում գրքերից կամ ֆիլմերից, մամայից` էներգիա ու ոչ մի վայրկյան չեմ դադարում շնորհակալություն զգալ նրա համար ինչ ունեմ:
Իսկ ձեզ ծանո՞թ ա)
