راستش ایدهآلگراییِ واقعی، فقط توقع داشتن برای بهتر شدن نیست؛ توانایی دیدن خوبیها و بدیهاست در کنار همدیگه.
وگرنه اگه قرار باشه فقط به خاطر اینکه چیزی هنوز به «ایدهآل ما» نرسیده، تمام نقاط مثبتش رو هم حذف کنیم، دیگه اسمش آرمانگرایی نیست؛ میشه ندیدنِ واقعیت.
پس بهتره قبل از اینکه درباره هر چیزی موج درست کنیم، یه بار از خودمون بپرسیم:
من واقعاً دارم نقد میکنم؟
یا فقط دارم دنبال چیزی میگردم که حرف خودم رو ثابت کنه؟
چون این دوتا، با اینکه از بیرون خیلی شبیه هم به نظر میرسن، زمین تا آسمون با هم فرق دارن.
