silence

دلتنگی طولانی آدمارو عوض میکنه، بی‌حوصله و بدخلق و حواس‌پرت میکنه، یهو به خودت میای میبینی دیگه خودتم نمیدونی اومدن اون‌چیز یا کسی که منتظرش بودی حالتو خوب میکنه یا نه، آدمارو تو دلتنگی نزارین، یهو برمیگردین میبینین هیچی سرجاش نیست مخصوصا خود اون شخص.

وقتی سقف خونه رو سر آدم آوار می‌شه، نباید به خاطر کثیف شدن خونه خودتو سرزنش کنی. یه سری چیزا تقصیر تو نیست؛ باشه؟! - مینو قناعت گر

ناگهان به حال خود گریستم، چرا که بعد از هر خوشی، نگران بودم که چقدر طول می‌کشد تا اندوه دوباره به سراغم بیاید.

و آنها که آمده بودند از غم ما بکاهند، غم بیشتری به ما هدیه دادند.

‌شب دل کندنت می‌پرسم آیا باز می‌گردی؟ جوابت هر چه باشد بر سوال خویش می‌گریم.

از یه جایی به بعد دیگه هیچ تلاشی نمیکنی، اشکاتو حروم نمیکنی، اعصابتو بهم نمیریزی، نسبت به همه چیز خنثی میشی و میزنی به بیخیالی و میگی هرچی شد شد. اصراری برا بودنش نمیکنی، نه امیدی میمونه نه احساسی. حوصله اینکه بشینی ساعت ها بحث کنی و خودتو ثابت کنی رو نداری. مقصر تو نیستی، همه آدما از یه جایی به بعد…

ولی یه روزی که احتمالا دیگه دیر شده ، شاید بفهمی که هیچکی به اندازه من بلد نبود باهات مدارا کنه.

برای یه زن لازمه یه بار باهمه وجودش عاشق شه، با همه وجودش تلاش کنه، با همه وجودش شکست بخوره و با همه وجودش اشک بریزه تا بفهمه معشوقه بودن بهتر از عاشق بودنه.

زخمم را پذیرفته‌ام، اما با هر اتفاق باز به سراغش می‌روم، برای آنچه می‌توانست باشد سوگواری می‌کنم و با خود می‌گویم: اگر این زخم نبود، شاید زندگی این‌گونه نمی‌شد…

‏وقتی که جنگ شد؛ "از دلِ جامانده در آوارِ تنهایی نگفتم، از تو گفتم."

[media, no text]

"همه چیز در آخرین آدمی خلاصه می‌شود که در تنگای شب به یاد می‌آورید. قلب شما آنجاست."

گفت: از دور که به خودت نگاه میکنی چه میبینی؟ گفتم: کسی که از بیچارگی صبور شد، و از دوام آوردن، قوی!

به او بگویید بعد از او، هیچ‌کس را قدرِ او دوست نداشته‌ام؛ می‌دانم توانِ بازگشت ندارد، اما همین که بداند، کافی‌ست مرا…

می‌دانم زندگی می‌گذرد؛ می‌دانم دردهایمان کمرنگ می شود، ولی عزیز من، جوانیمان را از که پس بگیریم؟