کانون موسیقی دانشگاه صنعتی شریف

شعر روایتگر داستان پدری است که در نیمه شب، در تلاش است فرزند خود را که سخت بیمار است به نزدیک‌ترین پزشک برساند.
قطعه بر پایهٔ یک الگوی ثابت و بی‌وقفه در پیانو استوار است که در اصطلاح موسیقی به آن «اوستیناتو» (Ostinato) می‌گویند. تریوله‌های تند و بی‌وقفه که دست راست پیانیست با سرعت بالا اجرا می‌کند، تاختن اسب و اضطرابی که در دل پدر وجود دارد را در ذهن مخاطب به تصویر می‌کشد.

صدای راویِ داستان در محدودهٔ صوتی میانه قرار دارد که نشان‌دهنده بی‌طرفی او است. صدای شخصیت پدر که سعی دارد فرزندش را آرام کند، در بازه صوتی بم و در گام مینور قرار دارد بطوری که ناراحتی او را از بیمار بودن فرزندش و بیقراری‌اش را بطور کامل نشان می‌دهد.
‌ صدای شخصیت کودک که در حال هذیان گفتن از تب است، در محدودهٔ صوتیِ بسیار بالا و با نغمه‌هایی پرشی و دیسونانت (نامطبوع) اجرا می‌شود، که نشان از بیقراری و ترس کودک دارد.
و اما شخصیتِ چهارم، یعنی همان پادشاه الف‌ها که نماد مرگ است، هوشمندانه‌ترین ملودی را دارد. او در گام ماژور می‌خواند، یعنی برخلاف انتظار، ملودی‌اش بسیار شیرین، وسوسه‌کننده و فریبنده است که گویای تلاش‌های مرگ برای فریب دادن کودک با لحنی آرام و شیرین است.

«در آغوشش… کودک مرده بود.»

✍🏻 نویسنده و مدیر تولید:
متین آزادی @matinazadi_1

🎙 گویندگان:
پرنیان محمدی @isparniyan | امیرعلی انگوتی @amiraliangooti

🎚 تدوین و میکس صدا:
بابک علایی @call_babak

📚 پژوهش و گردآوری اطلاعات:
مریم قدسی @Noahbadom | پارمیس محمدی‌فر @yuiinana


🖼️ طراحی کاور و هویت بصری:
حنا خداوردیان @HannnaHMii| ستایش بوسعیدی @Isetbo| مینا جمشیدی @minashayaan

«آن روزی که برای کنسرت سفارت آلمان آماده می‌شدیم، قرارمان با استاد شجریان این بود که ایشان به منزل من بیایند و از آنجا با هم به سمت سفارت حرکت کنیم. ساعت اجرای کنسرت شش عصر بود.

قبل از آن، حدود ساعت چهار، برای دیدار یکی از دوستان آهنگسازم رفتم تا نت موسیقی‌ای را که مربوط به سرود زنان بود به ایشان برسانم.

اتفاقاً همان روز سخنرانی بنی‌صدر در دانشگاه برگزار می‌شد و فضای جامعه هم در آن روزها ملتهب بود.

وقتی از منزل ایشان بیرون آمدم، دو نفر از اعضای کمیته به این ملاقات مشکوک شدند و گفتند باید برای پاسخ به چند سؤال همراهشان به کمیته بروم.

همراهشان رفتم و قرار شد با ماشین خودم حرکت کنیم. اما به خاطر شلوغی اطراف دانشگاه، مسیر کاملاً قفل شده بود. از آن‌ها خواهش کردم اجازه بدهند از کوچه‌های اطراف بروم تا زودتر برسیم. وقتی ازدحام را دیدند، موافقت کردند، اما بخش زیادی از زمان از دست رفته بود.
به کمیته رفتیم، توضیح دادم که دلیل آن ملاقات چه بوده و سوءتفاهم برطرف شد. اما دیگر ساعت نزدیک هفت شده بود.
دیدم اگر بخواهم با ماشین برگردم، قطعاً به اجرا نمی‌رسم. به استاد شجریان تلفن کردم. نظر ایشان این بود که اجرا را لغو کنیم؛ چون از قبل هم احتمال چنین مشکلاتی را داده بودیم و طبیعتاً اعتبار موسیقی ما مقابل مهمانان خارجی برای ایشان و برای من اهمیت زیادی داشت.

اما من گفتم این هم یکی از چالش‌های اجرای زنده است و زندگی هم همین است؛ پس اجرا می‌کنیم.

از آنجا تا خانه را دویدم، چون با ماشین دیگر امکان رسیدن وجود نداشت. بعد هم با هر حالی که بود ساز را برداشتیم و خودمان را به سفارت آلمان رساندیم.

استاد شجریان هم با دستگاه خودشان این کنسرت را ضبط کردند؛ کنسرتی که به نظر من یکی از زیباترین اجراهای بداهه‌پردازانه‌ی ابوعطا است که در اختیار داریم...»

ساز و آواز در ابوعطا

آواز: استاد محمدرضا شجریان
نوازنده تار: استاد محمدرضا لطفی

اشعار: حافظ، بابا طاهر، عارف قزوینی

«زمانی یک کار ایده‌آل می‌شود که نوازنده و خواننده دل‌هایشان با هم کوک باشد. من و آقای شجریان بعد از این همه سال دیگر همدیگر را می‌شناختیم و نود درصد اوقات این‌طور بود که چیزی را که من دوست داشتم، ایشان هم در همان لحظه دوست داشتند و برعکس. این‌طور "عشق داند"هاست که موسیقی ما را زنده نگه می‌دارد و خوب است که جوان‌ها هم بتوانند این حال را در بداهه‌پردازی‌هایشان تجربه و ارائه کنند.»

«اگر می‌دانستم چنین کنسرتی در سفارت آلمان برگزار شده، می‌آمدم سرم را از لای در می‌آوردم تو، شاید دلشان به حال این پیرمرد می‌سوخت و اجازه می‌دادند بیایم داخل و گوش دهم»!

«زمانی که برای کنسرت سفارت آلمان آماده می‌شدیم، قرارمان ساعت شش بود، اما لطفی حدود یک ساعت و نیم دیر رسید.

من واقعاً ناراحت شده بودم، چون این را اصلاً درست نمی‌دانستم که اعتبار فرهنگ و موسیقی ما مقابل مهمانان خارجی با بدقولی و دیر رسیدن خدشه‌دار شود.

وقتی لطفی رسید، با ناراحتی از او پرسیدم: کجا بودی؟

گفت: هیچی نگو و نپرس! از کمیته، دعوا و شلوغی دانشگاه با حال خراب و اعصاب به‌هم‌ریخته تازه توانستم خودم را برسانم.

بعد به او گفتم: خب، با این حال می‌خواهی ساز بزنی؟

گفت: آره، اجرا می‌کنیم؛ اتفاقاً حس و حال متفاوتی خواهد داشت.

و همان‌طور که در آلبوم می‌شنوید، لطفی در بسیاری از لحظات با شدت و هیجان ساز می‌نوازد؛ گاهی آن‌قدر پرقدرت مضراب می‌زند که انگار تمام احساسات آن روزش را از طریق ساز بیان می‌کند.»

«پس از سکوت، نزدیک‌ترین چیز به بیانِ ناگفتنی، موسیقی است.»

آلدوس هاکسلی.