و چه حماقت سهلی..
آدمی با کلمات چه استادانه تاریکی های وجود خویش را تطهیر می کند..
و واژگان چه ماهرانه جامه ای دروغین می شوند،بر پیکره حقیقت.
عجیب نیست؟
اینکه آدمی می تواند با زبانش قدیسه باشد،و با کردارش جانداری دیو صفت!
حال آنکه در پس هر تقلای زبان به تظاهری پوشالی،رفتار، در قامت شاهدی خاموش صحنه را نظاره گر،و سرانجام آشکار کننده ی حقایقی که در هیچ دروغی نمی گنجند.
درنهایت بانگ رفتار آدم ها، مهیب تر از هر ادعایی طنین انداز می شود.
و دهان آخرین جایی خواهد بود که حقیقت در آن یافت می شود.
@Shadmn
11August 16, 2026 817 9
