‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ 𝖲𝖨𝖷 𝖢𝖱𝖮𝖶𝖭𝖲 ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌

پیش از آن‌که انسان‌ها نامی برای آسمان بگذارند، پیش از آن‌که دریاها مرزی داشته باشند، پیش از آن‌که شب و روز از یکدیگر جدا شوند، تنها یک چیز وجود داشت: خلأ. و در میان آن خلأ، شش نیرو بیدار شدند. نخست آتش برخاست از نخستین جرقه‌ی هستی. پس از او آب جاری شد از نخستین اشک جهان. خاک از استخوان‌های جهان نخستین شکل گرفت، و باد نخستین نفس آن بود. سپس خورشید چشم گشود و تاریکی را شکافت. و در آخر، ماه از سایه‌ی همان نور متولد شد. شش خدا، شش قلمرو و شش تاج. اما یک قانون از همان نخست بر آنان نوشته شد: «آنچه از یکدیگر متولد نشده‌اند، نباید یکدیگر را دوست بدارند.» زیرا عشق میان عناصر، مرزهای جهان را می‌شکند شود. اما در آخرین صفحه‌ی لوح‌های باستانی، جمله‌ای نوشته شده بود که هیچ خدایی جرئت خواندنش را نداشت: «روزی خواهد رسید که باد خاک را خواهد یافت، آتش آب را خواهد بوسید، و خورشید ماه را در آغوش خواهد گرفت. در آن روز، شش تاج خواهد شکست. اگر سه عشق زنده بمانند، جهان دوباره متولد خواهد شد. اما اگر یکی از آنها بمیرد، آسمان، دریا و زمین نیز با او خواهند مرد.» به همین دلیل خدایان سه عشق را ممنوع کردند. نه از ترس نابودی جهان. بلکه از ترس چیزی بسیار بزرگ‌تر: این‌که جهان دیگر به خدایان نیازی نداشته باشد.