𝑺𝒆𝒏𝒔𝒆𝒅𝒊𝒎🦢

#when_the_mountain_meets_the_sea 158²

مکث کرد و صدایش گرمایی صمیمی پیدا کرد.

ـ اول از همه، این زن... مادر تو... مال منه. من بیست سال منتظر موندم فقط برای اینکه بتونم این‌طوری بغلش کنم. پس بذار از همین الان روشن باشه هرچقدر می‌خوای دوستش داشته باشی، هرچقدر می‌خوای ازش بوسه بگیری، توی آغوشش بخوابی... ولی وقتی من میام خونه، اون رو به من پس می‌دی.

اسمه درحالی‌که می‌خندید، ضربهٔ آرامی به شانه‌اش زد.

ـ تو به بچهٔ خودت هم حسودی می‌کنی؟

ـ من فقط دارم مرزهای مشخصی تعیین می‌کنم.

اسمه جابه‌جا شد و پاهایش را روی ران‌های عادل آورد تا روبه‌رویش بنشیند. صورتش را در گودی گردن او فرو برد. عادل با برخورد گرم نفس‌های او روی پوستش، کمی بدنش را منقبض کرد و ضربان قلبش همان لحظه تندتر شد.

اسمه به‌جای اینکه عقب بکشد، بوسه‌ای آرام درست روی ضربان تند قلبش گذاشت و بعد بوسهٔ دیگری نزدیک خط فکش زد.

عادل پشت گردنش را گرفت و پیشانی‌هایشان را به هم چسباند؛ نفس‌هایشان با هم آمیخته شد.

ـ داری جونمو میگیری... می‌دونی اینو؟

اسمه با شیطنت زیر لب گفت:

ـ من فقط گردنتو بوسیدم...

ـ و دقیقاً مشکل همینه.

قبل از اینکه اسمه بتواند جوابی بدهد، عادل او را به‌آسانی در آغوشش بلند کرد. اسمه دست‌هایش را دور گردن او حلقه کرد و وقتی عادل او را از استودیو به سمت اتاق خوابشان می‌برد، آرام خندید.

#when_the_mountain_meets_the_sea 158

ـ پس در این صورت...

مکثی شیطنت‌آمیز کرد.

ـ می‌خوام با چندتا شرکت تهیه و تولید جلسه بذارم. می‌خوام ببینم این بار می‌تونم آهنگ رو به‌صورت رسمی منتشرش کنم یا نه.

عادل خیره نگاهش کرد و دستش را کمی محکم‌تر دور او گرفت. اسمه با لبخند شیطنت‌آمیزی گفت:

ـ این‌طوری نگام نکن. فقط یه آهنگه.

عادل آهسته نفسش را بیرون داد.

ـ از این ایده که یه مشت مرد غریبه توی یه اتاق بشینن، صداتو گوش بدن و تصمیم بگیرن اون‌قدر دوستش دارن که بفروشنش یا نه، خوشم نمیاد.

لبخند اسمه عمیق‌تر شد.

ـ اونا تهیه‌کننده‌ان، خرس کوهی من. این کارشونه.

عادل آهسته سر تکان داد.

ـ باشه. قبلاً بهت قول دادم و قرار نیست زیر قولم بزنم. هر کاری فکر می‌کنی درسته انجام بده.

لحظه‌ای مکث کرد و لحنش پایین‌تر آمد.

ـ ولی وقتی ضبطش می‌کنی، من همون‌جا می‌شینم.

اسمه ابرویی بالا انداخت.

ـ تو که هیچی از مهندسی صدا نمی‌دونی.

ـ نگفتم قراره مهندسی صدا کنم. آروم می‌شینم و کار کردن همسرم رو تماشا می‌کنم.

اسمه سرش را کمی کج کرد.

ـ اگه تهیه‌کننده مرد باشه چی؟

عادل با نگاهی خونسرد به او خیره شد.

ـ اسمه، نصفه‌شب امتحانم نکن.

اسمه خندید و دست‌هایش را دور صورت عادل حلقه کرد و گونه‌اش را بوسید.

ـ باشه، می‌تونی بیای. ولی ساکت می‌شینی، کسی رو نمی‌ترسونی و طوری رفتار نمی‌کنی که انگار استودیو مال خودته.

عادل ابرویی بالا انداخت.

ـ این دیگه شرط و شروط زیادیه.

اسمه سرش را روی شانه‌اش گذاشت.

ـ قبول کردی چون دوستم داری.

ـ این به این معنی نیست که از این ایده خوشم میاد.

ـ ولی می‌دونم حمایتم می‌کنی.

عادل به او نگاه کرد.

ـ تو بیست سال منتظر موندی تا دوباره زندگی خودتو پس بگیری اسمه. من جلوی راهت رو نمی‌گیرم. اگه می‌خوای بخونی، بخون. اگه می‌خوای ضبطش کنی، ضبطش کن. اگه می‌خوای مردم صداتو بشنون، بذار بشنون.

با انگشت چانه‌اش را بالا آورد.

ـ ولی من هنوز همون شوهر حسودتم. این مشکلیه که باید باهاش کنار بیای.

اسمه لبخند زد و دستش را روی گونه عادل گذاشت.

ـ می‌تونم باهاش کنار بیام... مخصوصاً چون می‌دونم چطوری آرومت کنم.

عادل به پشتی تکیه داد و با اعتمادبه‌نفس ابرویی بالا انداخت.

ـ خب پس... منو ببوس.

چشم‌های اسمه گرد شد و گونه‌هایش گل انداخت.

ـ من... منظورم این نبود!

ـ مگه همین الان نگفتی بلدی حالمو آروم کنی؟

با لحنی نرم و شیطنت‌آمیز ادامه داد:

ـ من فقط دارم فرصتشو بهت می‌دم که ثابتش کنی.

ـ فقط چون دستور دادی که این کارو نمی‌کنم!

عادل نگاهش را به تی‌شرت گشادی انداخت که تن اسمه بود و روی اندامش افتاده بود.

ـ با این تی‌شرت من نشستی، این شکلی هم شدی، بعد وقتی ازت می‌خوام یه بوسه بهم بدی خجالت می‌کشی؟

اسمه با لجبازی چانه‌اش را بالا گرفت.

ـ همین الان این تی‌شرتو درمیارم.

لبخند عادل بیشتر شد.

ـ راستش این حتی از بوسه هم بهتره.

ـ عادل!

عادل بی‌گناه دست‌هایش را بالا برد.

ـ چی؟ خودت گفتی می‌خوای درش بیاری. منم فقط موافقت کردم.

اسمه با حرص نفسش را بیرون داد، اما لبخندش او را لو می‌داد. خواست از او فاصله بگیرد و بایستد، اما عادل مچ دستش را گرفت و دوباره او را به سمت خودش کشید. اسمه با تعجب نفسش را حبس کرد و برای حفظ تعادل، دست‌هایش را روی شانه‌های او گذاشت.

ـ جایی نمی‌ری.

اسمه زیر لب گفت:

ـ کوچاری، ازت متنفر...

عادل حرفش را با بوسه‌ای آرام و عمدی قطع کرد و انگشت‌هایش را میان موهای اسمه برد و با ملایمت نگهش داشت. دست‌های اسمه روی شانه‌هایش آرام گرفت و خودش را در آغوش گرم او رها کرد.

وقتی عادل بالاخره کمی فاصله گرفت، لبخندی آرام و رضایت‌مند روی لب‌هایش نشسته بود.

ـ خوشت اومد.

اسمه با لحنی ضعیف و شوخ گفت:

ـ ساکت شو، وگرنه امشب می‌فرستمت توی کارگاه بخوابی.

ـ همین الان شوهرتو تهدید کردی؟

ـ آره. امتحانم کن.

عادل او را نزدیک‌تر به سینه‌اش کشید و چانه‌اش را روی سر اسمه گذاشت.

ـ نه، ممنون... اون‌قدر عقل دارم که بدونم کی باید تسلیم بشم.

اسمه آرام خندید و دوباره خودش را در آغوش او جا داد.

دست عادل از زیر لبه تی‌شرت رد شد و کف گرم دستش را با ملایمت روی برآمدگی نرم شکم اسمه گذاشت.

مستقیم با شکم برآمده‌اش حرف زد و صدایش را به زمزمه‌ای بم و آرام تبدیل کرد:

ـ یه چیزی رو باید همین الان اون تو بفهمی، کوچولوی من... می‌دونم قراره تمام دنیای اون بشی. می‌دونم برات آواز می‌خونه، شب‌ها به خاطر تو بیدار می‌مونه و تمام تکه‌های قلبش رو بهت می‌ده. ولی بیا همین الان چندتا قانون برای خودمون مشخص کنیم.

#when_the_mountain_meets_the_sea 157

ـ آلینا؟این وقت شب بیداری،داری چی کار می‌کنی؟

آلینا برگشت و صورتش روشن شد.

ـ امشب می‌رم خونهٔ فادیمه بابا.ایسو مجبور شده برای کار بره سفر و فادیمه ازم خواسته پیشش بمونم.

عادل کمی اخم کرد.

ـ این وقت شب؟یکی از بچه‌ها رو می‌فرستم برسونت.

آلینا آرام خندید.

ـ لازم نیست.با ماشین خودم می‌رم.خونه‌شون همین نزدیکی‌هاست.

لبخند محوی گوشهٔ لب عادل نشست.

ـ مادرت چی؟کجاست؟

آلینا به سمت راهروی پشتی اشاره کرد.

ـ چند ساعته توی استودیوئه.فکر کنم منتظر توئه.

لحظه‌ای مکث کرد و چشمانش با شیطنت برق زد.

ـ یه سورپرایز برات داره...این سینی رو هم با خودت ببر.سر شام تقریباً چیزی نخورد و می‌دونی وقتی مشغول نوشتنه چطور همه‌چیز رو فراموش می‌کنه.

عادل به سینی خیره شد و بعد نگاهش را به دخترش برگرداند.

ـ هوم...و این سورپرایز چیه؟

آلینا کیفش را روی شانه‌اش انداخت و گونهٔ پدرش را بوسید.

ـ اگه بهت بگم دیگه سورپرایز نیست.برو دیگه بابا.

از خانه بیرون رفت و عادل را در راهروی ساکت تنها گذاشت.
عادل لباس راحتی‌اش را پوشید و به سمت استودیو رفت.در را آرام باز کرد و نگاهش بلافاصله روی اسمه افتاد.

اسمه روی مبل کوچک به خواب عمیقی فرو رفته بود؛پاهایش را جمع کرده و یک دستش را زیر گونه‌اش گذاشته بود.تی‌شرت مشکی عادل کاملاً دور بدنش را گرفته بود و یقهٔ گشادش کمی پایین افتاده و استخوان ترقوه‌اش را نمایان کرده بود.

در لباس‌های عادل غرق شده بود و کوچک و آرام به نظر می‌رسید.

عادل سینی را کنار گذاشت و روی چهارپایهٔ کوتاه کنار مبل نشست.آرنج‌هایش را روی زانوهایش گذاشت و فقط به خوابیدن او نگاه کرد و اجازه داد حضور آرامش،سنگینی تمام روز را از وجودش بشوید.

دستش را جلو برد و با انگشت‌های زبرش تار موی تیره‌ای را از روی صورت اسمه کنار زد.
اسمه تکانی خورد و ناخودآگاه خودش را به لمس دست او نزدیک کرد.

عادل آرام زمزمه کرد:

ـ اسمه...بیدار شو خوشگلم.

مژه‌هایش لرزید و چشم‌هایش را باز کرد. نگاهش روی عادل نشست و لبخندی آرام و نفس‌گیر روی لب‌هایش شکل گرفت.

ـ خونه‌ای...

این را زیر لب گفت و دستش را به سمت گونهٔ او برد.

ـ ساعت چنده؟

عادل دستش را گرفت و کف دستش را بوسید.

ـ اون‌قدر دیره که حق داری دعوام کنی.

اسمه با خستگی لبخند زد.

ـ حالا که اینجایی...آلینا بهت گفته.

ـ آلینا خیلی چیزها بهم گفته.

عادل با صدای آرام جواب داد.

ـ از جمله اینکه یه سورپرایز برام داری.

لبخند اسمه عمیق‌تر شد.

ـ موسیقی رو شنیدی؟

عادل سر تکان داد.

ـ یه تیکهٔ کوچیکش رو از پشت در شنیدم.

اسمه با اعتراض ابروهایش را بالا برد.

ـ می‌تونستی بدون من گوشش بدی.

ـ من می‌شناسمت.تو می‌خوای وقتی کامل می‌شنومش واکنشم رو ببینی؛نه اینکه وقتی خوابی تنهایی گوشش بدم.

نگاهش نرم شد.

ـ می‌خوام وقتی دارم گوشش می‌دم، توی چشمات نگاه کنم.

اسمه دستش را به سمت پنل کنترل برد و دکمهٔ پخش را زد و بعد به سمت مبل برگشت.

همین که حرکت کرد، عادل مچ دستش را گرفت و او را روی پاهایش نشاند. دست‌هایش را دور کمر اسمه حلقه کرد و چانه‌اش را روی شانهٔ او گذاشت.

اسمه لبخند زد و دستش را روی دست عادل گذاشت؛ همان دستی که روی شکمش قرار گرفته بود.

موسیقی اتاق را پر کرد.

عادل کاملاً ساکت و بی‌حرکت ماند؛ آن‌قدر که کم‌کم نگرانی کوچکی در دل اسمه نشست.

وقتی آخرین نت محو شد، عادل هنوز چیزی نگفته بود.

اسمه آرام زمزمه کرد:

ـ عادل... اگه دوستش داشتی بهم بگو.

عادل آهسته چشم‌هایش را به چشم‌های او دوخت.

ـ فقط دارم سعی می‌کنم هضم کنم که این اولین باره بعد از بیست سال، یه آهنگ جدید ازت می‌شنوم.

نگاه اسمه نرم شد و عادل به سمت بلندگوها نگاه کرد.

ـ بیست سال، تنها صدایی که ازت داشتم همون ضبط قدیمی روی نوار کاست بود. هر وقت دلم برات تنگ می‌شد، می‌ذاشتمش پخش بشه، تا جایی که تک‌تک نفس‌هات رو حفظ شدم.

مکث کرد.

ـ به صدای اون دختری گوش می‌دادم که اون موقع می‌شناختمش و سعی می‌کردم تصور کنم زنی که دور از من بزرگ شدی، چه شکلی شده...

نگاهش دوباره به اسمه برگشت.

ـ ولی این بار لازم نبود تصورش کنم.

چشمان اسمه پر از اشک شد.

عادل دستش را بالا آورد و اشکی را که روی گونه‌اش لغزیده بود، پاک کرد.

ـ تو همین‌جا، توی آغوشم بودی و صدات داشت کل اتاق رو پر می‌کرد. برای همین همون اول لبخند نزدم... نه چون دوستش نداشتم؛ چون یه لحظه زمان لازم داشتم تا باور کنم دیگه لازم نیست یه نوار قدیمی رو بذارم تا فقط احساس کنم بهت نزدیکم.

اسمه با خنده‌ای آمیخته با اشک شانهٔ او را آرام زد.

ـ می‌تونستی همینو بگی، به‌جاش کاری کردی فکر کنم ازش بدت اومده!

لبخند کوچکی روی لب عادل نشست.

ـ تو هم می‌تونستی یه کم بیشتر بهم اعتماد کنی.

اسمه روی پاهایش چرخید و روبه‌رویش نشست.

ـ پس... دوستش داشتی؟

عادل بوسهٔ نرمی روی پیشانی‌اش زد.

ـ عمیقاً.

#when_the_mountain_meets_the_sea 156

لحظه‌ای مکث کرد و بعد با ملایمت ادامه داد:شاید من اشتباه می‌کنم.ولی...شاید بعد از بیست سال تازه فهمیده چه چیزی رو از دست داده.

ایلوه خنده‌ای خشک و بی‌روح سر داد.

ـ اسمه گول ظاهرش رو نخور زنی که بچه‌های کوچیکش رو ول می‌کنه تا دنبال ثروت بره،یه‌دفعه فقط چون دلش برای مادری کردن تنگ شده برنمی‌گرده.

ساکت شد و صدایش پایین‌تر آمد؛اندوهی عمیق و خام از میان کلماتش بیرون می‌زد.

ـ من تنهام اسمه...از وقتی تبعید شدم،از وقتی پسرم رفت پیش پدرش،سکوت خونه‌م داره خفه‌م می‌کنه.ولی اون‌قدر درمانده نیستم که برم خودمو بندازم توی آغوش یه زنی که بچگی‌مو نابود کرد.

دل اسمه برایش به درد آمد.او درد از دست دادن بچه‌ها و زخمی را که رها شدن از طرف کسی به جا می‌گذارد و هیچ‌وقت کاملاً خوب نمی‌شود می‌فهمید.

فشار بیشتری به او نیاورد.فقط دستش را روی میز جلو برد و انگشت‌های یخ‌کردهٔ ایلوه را میان دست‌های گرم خودش گرفت.
پیش از آنکه سنگینی گذشته دوباره آن دو را با خودش به زیر بکشد،زنگ در کافه به صدا درآمد.

آلینا وارد شد؛موهای تیره‌اش آزادانه روی شانه‌هایش ریخته بود.بعد از یک شیفت طولانی خسته به نظر می‌رسید،اما لبخند درخشانش فضای گرفتهٔ کافه را شکافت.

ـ مامان! ایلوه!

اسمه را گرم در آغوش گرفت و گونه‌اش را بوسید، بعد همین کار را با ایلوه کرد و صندلی‌ای برای خودش جلو کشید.

ابر تیره‌ای که روی صورت ایلوه نشسته بود کنار رفت و جایش را گرمایی واقعی گرفت.

ـ آلینا عزیزم... بشین.خیلی خسته به نظر میای.

با اضافه شدن آلینا،سنگینی هوا از بین رفت. آن سه زن به گفت‌وگویی سبک‌تر مشغول شدند و آلینا از غرور و تکبر مسخرهٔ دکتر آراس تعریف کرد و اینکه چطور با خونسردی و دقت تمام سر جایش نشانده بودش.
ایلوه خندید.

ـ آفرین هیچ‌وقت نذار این پسرهای مغرور روی سرت سوار بشن.بابات هم دقیقاً همون‌طوری بود؛هم‌سن تو که بود فکر می‌کرد آسمون مال خودشه...

با شیطنت به اسمه نگاه کرد.

ـ تا اینکه مامانت سر جاش نشوندش!

اسمه با شیطنت شانه‌اش را به شانهٔ ایلوه زد.

ـ من با عادل خیلی ملایم بودم!

ایلوه ابرویش را بالا انداخت و به‌سختی جلوی خنده‌اش را گرفت.

ـ ملایم؟تو یه طوفان بودی اسمه و اونو کامل با خودت بردی.

«استودیوی موسیقی»

استودیوی موسیقی پناهگاه اسمه بود.
اسمه وارد اتاق شد؛یک شلوار راحتی نرم پوشیده بود و یکی از تی‌شرت‌های نخی مشکی و گشاد عادل را به تن داشت.تی‌شرت سنگین و آزاد روی شانه‌هایش افتاده و تا نیمهٔ ران‌هایش می‌رسید.

یقه‌اش را بالا آورد و به بینی‌اش نزدیک کرد و نفس عمیقی کشید.
بوی خیلی محوی از عادل می‌داد؛عطری که همان لحظه آرامشی خاموش را در وجودش جاری کرد.
اسمه پشت میز کنترل نشست و به سمت دخترش برگشت.

ـ آلینا...آهنگی که چند ماهه دارم روش کار می‌کنم «آهنگ نیمه مانده» فکر کنم بالاخره کامل شده.

کلید نقره‌ای پخش را فشار داد.

ـ می‌خوام تو اولین کسی باشی که نسخهٔ نهایی‌ش رو می‌شنوه.

اتاق با ملودی‌ای آرام و وهم‌آلود پر شد؛ملودی‌ای سرشار از درد بیست سالی که از دست رفته بود،اما در تار و پودش گرمای طوفانی را داشت که سرانجام گذشته بود.

صدای ضبط‌شدهٔ اسمه بالا آمد؛صاف و زلال و داستان عشقی را روایت می‌کرد که در ساحل دریای سیاه متولد شده،با گذر زمان و جنگ از هم گسسته و در نهایت دوباره به هم پیوند خورده بود.

وقتی آخرین نت در سکوت محو شد،دست اسمه ناخودآگاه روی پایین شکمش قرار گرفت.به سمت آلینا برگشت.
دخترش کاملاً بی‌حرکت نشسته بود و اشک‌ها بی‌صدا روی گونه‌هایش جاری بودند.

ـ مامان...

صدای آلینا به‌آرامی شکست.

ـ زندگی شما همهٔ اون سال‌ها ناقص بود،مگه نه؟

اشکی را از صورتش پاک کرد،نگاهی به برآمدگی شکم اسمه انداخت و دوباره چشم در چشم مادرش دوخت.

ـ ولی حالا کامله...تو، بابا، من...

صدایش نرم‌تر شد؛انگار هنوز داشت زیبایی این لحظه را در ذهنش هضم می‌کرد.

ـ و بچه‌ای که توی شکمت داری.

اسمه نتوانست چیزی بگوید.

از جایش بلند شد و به سمت او رفت.آلینا بلافاصله دست‌هایش را دور کمر اسمه حلقه کرد و صورتش را در پارچهٔ نرم تی‌شرت نخی عادل فرو برد.

اسمه او را محکم در آغوش گرفت،چانه‌اش را روی موهای آلینا گذاشت و اشک‌های خودش هم بی‌صدا روی صورتش جاری شد.

برای اولین بار طی بیست سال،دیگر هیچ سؤال بی‌جوابی در قلب اسمه باقی نمانده بود؛دیگر دردی برای چیزی که از دست رفته بود، در وجودش نبود.

تمام چیزی که دوست داشت،همین‌جا بود؛واقعی،کامل و کنار هم.

عادل حوالی ساعت نه به عمارت برگشت.خستگی روی چهره‌اش حک شده بود؛نتیجهٔ جلسه‌های پی‌درپی و دنبال کردن نقشه‌های مبهم و مشکوک کاروانتیس هولدینگ.

وقتی وارد آشپزخانهٔ نیمه‌تاریک شد،آلینا را دید که کنار بشقابی از سیب‌های قاچ‌شده، گردو و پنیر تازه،مشغول بستن یک کیف کوچک بود.
عادل یک ابرو بالا انداخت.

#when_the_mountain_meets_the_sea 155

اسمه دستش را جلوی دهانش گرفت، اما نتوانست خنده‌های ریزش را پنهان کند.
ایسو یک لحظه همان قیافهٔ کاملاً جدی و بی‌حالتش را حفظ کرد.

ـ بله بزها بخش اصلی تهدیدن.فقط می‌گم عادل کوچاری اصلاً به سخنرانی‌های پیچیده نیاز نداره.فقط اسم بزها رو میاره و من همون لحظه شروع می‌کنم به تجدیدنظر کردن دربارهٔ انتخاب‌های زندگیم.

اسمه آن‌قدر خندید که مجبور شد نفسی تازه کند.

ـ باشه دیگه بسه...برگرد سر کار کمدین.

همین‌طور که با خنده مشغول بودند،یک پیک تحویل کالا به سمتشان آمد.بعد از اینکه اسم اسمه را تأیید کرد،دسته‌گل بزرگی را به او تحویل داد.

اسمه با تردید دستش را جلو برد؛گل فرستادن برای او اتفاقی نبود که هر روز رخ بدهد.

با دقت به کاغذ دور گل‌ها نگاه کرد؛قرمز تیره و عمیقی بود،تقریباً هم‌رنگ خون خشک‌شده.از لابه‌لای چین‌های کاغذ،گل‌ها خودشان را نشان می‌دادند.رزهای سیاه.
اسمه نگاهش را به پیک دوخت.

ـ کی اینا رو فرستاده؟

ـ فقط بهم گفتن تحویلش بدم اینجا.

مرد این را در حالی گفت که صدایش پشت کلاه ایمنی موتورسواری خفه شده بود.

ـ کارتی هم همراهش نیست.

اسمه به او خیره ماند،اما مرد فقط سر کوتاهی تکان داد و برگشت.پیش از آنکه اسمه بتواند اسمش را بپرسد،میان رفت‌وآمد کامیون‌ها و کارگرهای اسکله ناپدید شد.

ـ اوهو!

ایسو از پشت سرش سوتی زد.

ـ ببین چی شده!رئیس بالاخره داره رمانتیک شدن یاد می‌گیره!

اسمه لبخند ملایمی زد و انگشتش را روی گلبرگ‌ها کشید.

ـ واقعاً داره تلاش می‌کنه...

این را زیر لب گفت،اما کمی بعد ابروهایش در هم رفت.

ـ ولی رز سیاه؟اینا قراره چه معنایی داشته باشن؟

ایسو فقط یک ثانیه مکث کرد و بعد دوباره همان لبخند شیطنت‌آمیز روی صورتش نشست.

ـ معلومه دیگه،گل‌های معمولی تموم کرده بوده.

اسمه سرش را بالا آورد و نگاهش کرد.

ـ چی؟

ـ فقط تصورش کن.

ایسو صاف ایستاد و با تقلید از عادل ادامه داد:

ـ میره توی گل‌فروشی،به دختر پشت پیشخوان زل می‌زنه و می‌گه:«یه چیزی می‌خوام که با هالهٔ وجودیم جور باشه.»

بعد صدایش را زیر و نازک کرد و با تقلید از گل‌فروش گفت:«دیگه حرفی نزنین آقا،ما گل‌هایی داریم که حتی با تاریکی وجود شما هم رقابت می‌کنن.»و این‌ها رو تحویلش می‌ده.

اسمه خندهٔ کوتاهی کرد.

ـ شرط می‌بندم یه چیز تیره و عبوس خواسته.

هنوز حرف ایسو تمام نشده بود که از درد صورتش را جمع کرد.

ـ آخ!

به شست دستش نگاه کرد؛خار تیزی پوستش را خراش داده بود و دانهٔ کوچکی از خون روی پوستش جمع شده بود.

ـ حتی گل‌های اینجا هم مشکل کنترل خشم دارن.

اسمه لبخند زد و ایسو لکهٔ کوچک خون را پاک کرد.اما وقتی نگاهش دوباره به دسته‌گل افتاد،لبخندش آرام‌آرام محو شد.خار بیش از حد معمول بلند بود.

یکی از رزها را کنار زد و متوجه شد ساقه‌ها اصلاً از خارهایشان پاک نشده‌اند.خارهای تیز و سفت،در تمام طول ساقه‌ها ردیف شده بودند و کاملاً بیرون مانده بودند.
اسمه دوباره به سمتی نگاه کرد که پیک ناپدید شده بود.

ایسو از قبل سراغ کار خودش رفته بود و کمی آن‌طرف‌تر ایستاده بود و سرِ چیدن درست صندوق‌ها با یکی از کارگرهای اسکله داد می‌زد؛کاملاً بی‌خبر از سکوت ناگهانی اسمه.

اسمه همان‌جا ایستاده بود و دسته‌گل را در دست نگه داشته بود.ساقه‌ها روی بازویش سرد به نظر می‌رسیدند.سردتر از حد طبیعی.

*اواخر بعدازظهر

اسمه در یک کافهٔ کوچک ساحلی که مشرف به خط ساحلی ترابزون بود،با ایلوه قرار گذاشت.

دریای سیاه خاکستری تیره و ناآرام بود و موج‌ها با شدت به موج‌شکن سنگی و ناهموار زیر پنجره‌های شیشه‌ای برخورد می‌کردند.

آن دو پشت یک میز چوبی کوچک نشسته بودند.

ایلوه خسته به نظر می‌رسید و اندوه عمیقی در چشمانش باقی مانده بود؛سنگینی‌ای که از زمان تبعید،هر روز بیشتر شده بود.
اسمه کف دستش را روی میز گذاشت.

ـ ایلوه...یه چیزی هست که باید درباره‌ش حرف بزنیم.

ایلوه چشم‌هایش را بالا آورد.

ـ چی شده اسمه؟اتفاقی برای عادل افتاده؟بارداریت خوبه؟

اسمه آرام گفت:نه دربارهٔ مادرت امریه‌ست.چند روز پیش اومده بود عمارت.

ایلوه یک‌دفعه خشک شد.دست‌هایش را محکم مشت کرد و رنگ صورتش پرید و جایش را به تلخی یخ‌زده‌ای داد.

ـ اون زن برای من هیچ معنایی نداره اسمه.

این جمله را با صدایی پایین و تند به زبان آورد.

ـ اون از روی محبت نیومده دنبال ما بگرده.فقط پول می‌خواد هیچ‌وقت نفهمید مادر بودن یعنی چی و قرار هم نیست حالا شروع کنه به فهمیدنش.

اسمه با آرامش نگاهش کرد.

ـ ایلوه من ازت نمی‌خوام ببخشیش.

کمی مکث کرد.

ـ ولی من خودم با چشم‌های خودم دیدمش.شبیه زنی نبود که برای پول به هر دری بزنه.یه پالتوی کاملاً دوخته و شیک پوشیده بود،جواهرات گرون داشت و با یه سدان لوکس اومده بود.حتی یه لیر هم درخواست نکرد.

#when_the_mountain_meets_the_sea 154

ـ کی اینو فرستاده؟

آلینا در حالی که دستش را به سمت کیفش می‌برد، این را پرسید.

ـ چیزی هست که باید بابت تحویلش امضا کنم؟

پیک نه رسیدی به او داد و نه جوابی.
اما پشت شیشهٔ تیرهٔ کلاه ایمنی، آلینا احساس کرد چشم‌های مرد روی صورتش می‌چرخد؛ چند ثانیه بیشتر از چیزی که برای یک تحویل معمولی لازم بود، به او خیره مانده بود.

بعد، بدون اینکه کلمه‌ای بر زبان بیاورد، روی پاشنه چرخید و با قدم‌های تند در راهرو به سمت خروجی اضطراری رفت. چکمه‌های سنگینش روی کف راهرو صدای جیرجیر می‌دادند.

آلینا جعبه را باز کرد و با مجموعه‌ای از شیرینی‌های گرم موردعلاقه‌اش روبه‌رو شد.

سرش را تکان داد و آن برخورد عجیب را از ذهنش کنار گذاشت و زیر لب با خودش گفت:

ـ آراس داره یه عذرخواهی مسخره و بی‌مزه می‌کنه؟ یا اوروچ دوباره برگشته سر عادت‌های احمقانهٔ قدیمیش؟

«کارخانه چای کوچاری»

آن‌طرف شهر، اسمه با اعتمادبه‌نفسی کامل در کارخانهٔ فرآوری چای کوچاری قدم می‌زد. یک ژاکت بافت گشاد پوشیده بود که آزادانه روی برآمدگی ظریف شکمش افتاده بود و تخته‌شاسی نقره‌ای‌رنگی را کنار بدنش گرفته بود و هنگام بررسی خطوط تولید، همه‌چیز را با دقت زیر نظر داشت.

این دنیایی بود که چند ماه پیش هیچ شناختی از آن نداشت، اما حالا آن را از آنِ خودش کرده و به مرور عاشقش شده بود.

کنارش، ایسو با ژستی اغراق‌آمیز و پر از اعتمادبه‌نفس راه می‌رفت و سعی داشت نقش معاون سرپرست جدی و مقتدر را بازی کند؛ هرچند نمی‌توانست دست از شوخی کردن بردارد.

فضای کارخانه اصلاً شبیه تصویر شلوغ و پرسروصدای صنعتی‌ای نبود که بیشتر مردم در ذهن داشتند. هوا از عطر گرم برگ‌های خشک‌شدهٔ چای پر بود و بخار ملایمی که از اتاق‌های فرآوری بالا می‌آمد، در فضا پخش می‌شد.

کارگرها مشغول کنترل دما، پلمب کردن قوطی‌های فلزی و بار زدن صندوق‌های چوبی‌ای بودند که قرار بود برای توزیع به سراسر ترکیه و حتی خارج از کشور فرستاده شوند.

اسمه حتی یک جزئیات را هم از دست نمی‌داد. هر روز چیز تازه‌ای یاد می‌گرفت، اما یک استعداد ذاتی داشت که نمی‌شد آن را آموزش داد: اینکه بلد بود به دست‌های باتجربه گوش بدهد و درست در لحظهٔ مناسب، تصمیم قاطع بگیرد.

کارگرها عمیقاً به همین خاطر برایش احترام قائل بودند.
هنوز قدم بعدی‌اش را برنداشته بود که صدایی از پشت سرش بلند شد؛ صدایی که به شکل نمایشی پر از درماندگی بود.

ـ به خدا دارم کم‌کم دلم برای هر کسی که بخواد سرت کلاه بذاره می‌سوزه!

اسمه حتی نیازی نداشت برگردد.

در حالی که صفحه‌ای از تخته‌شاسی‌اش را ورق می‌زد، گفت:

ـ منم دارم کم‌کم دلم برای هتلت می‌سوزه. تا حالا مدیری ندیدم که این‌قدر مصمم باشه از محل کار خودش فرار کنه.
میای اینجا تا اون‌قدر اذیتم کنی که بندازمت بیرون، بعد میری سراغ عادل تا اونم دنبالت کنه و بیرونت بندازه، آخرش هم سر از پیش فادیمه درمیاری. با این حال هنوزم ادعا می‌کنی هتل خودش می‌چرخه.

ایسو با ناباوری نفسش را حبس کرد و دستش را روی سینه‌اش گذاشت؛ انگار عمیقاً به او توهین شده باشد.

ـ ببخشید؟ من هتل رو مدیریت می‌کنم. هر روز صبح میام، قهوه‌مو می‌خورم، با قیافهٔ متفکر برای مردم سر تکون می‌دم، انگار دارم به اسرار مملکت فکر می‌کنم، هر کاغذی که جلوم بذارن امضا می‌کنم و یه دور جدی و مقتدرانه هم توی لابی می‌زنم تا کارمندها حواسشون جمع باشه. این اسمش رهبریه، آبجی جون.

دستش را دور شانه‌های اسمه انداخت و همراه او در امتداد خط تولید به راه افتاد.

ـ تازه، چرا باید خودمو هشت ساعت توی یه دفتر حبس کنم و وانمود کنم آدم مرموزی‌ام، وقتی می‌تونم بیام اینجا و محبوب‌ترین آدم‌های زندگیمو حرص بدم؟ استفادهٔ خیلی بهتری از استعدادامه.

اسمه با لبخندی ملایم تکرار کرد:

ـ رهبری؟

بعد با لحنی پرسشگر ادامه داد:

ـ الان دیگه به این می‌گیم رهبری؟

ـ کاریزمای مدیریتی آبجی. یه مهارت نادره.

ـ آره.

اسمه با حالتی که وانمود می‌کرد شکست خورده، سر تکان داد.

ـ بدون تو همهٔ اینجا احتمالاً دچار افسردگی دسته‌جمعی می‌شدن، مگه نه؟

ایسو با نمایشی اغراق‌آمیز آه کشید.

ـ بالاخره یکی پیدا شد که ارزش واقعی منو می‌فهمه! داداش عادل اصلاً به شوخی‌هام نمی‌خنده. فقط اون نگاه رو بهم می‌کنه...

مکثی کرد.

ـ انگار داره حساب می‌کنه فرستادن من به چین چقدر براش هزینه برمی‌داره.

اسمه از ته دل زد زیر خنده.

ـ همچین کاری نمی‌کنه!

ـ می‌کنه!

ایسو ایستاد. ابروهایش را پایین کشید، فکش را سفت کرد و با نگاهی خشک و عبوس، در حالی که ابروهای پرپشتش را در هم کشیده بود، به روبه‌رو خیره شد؛ آن‌قدر دقیق شبیه عادل بود که دو کارگر اسکله که از کنارشان رد می‌شدند، پوزخندی زدند و خنده‌شان گرفت.

ـ همون نگاهه. همون نگاهِ «ایسو فورتونا، اگه یه کلمهٔ دیگه حرف بزنی، می‌ندازمت زیر دست‌وپای بزها»!

ـ وای خدا، بزها...

#when_the_mountain_meets_the_sea 153

اوایل همان صبح از خانه بیرون رفته بود. بین تماس‌ها، گزارش‌ها و جلسه‌ها، تماس همیشگی‌اش با اسمه از یادش رفته بود. گوشی را برداشت و روی اسم او زد. نمی‌خواست دربارهٔ کاروانتیس یا پرونده‌ها حرف بزند. فقط می‌خواست صدایش را بشنود.

«بیمارستان دانشگاه ترابزون»

در بخش جراحی بیمارستان دانشگاه ترابزون، راهروها با رفت‌وآمد منظم پرستارها و پزشک‌ها و صدای ریتمیک دستگاه‌های پایش علائم حیاتی، پیوسته در جریان بودند.

داخل اتاق عمل شمارهٔ سه، آلینا بی‌حرکت در لباس جراحی سرمه‌ای ایستاده بود و ماسک جراحی نیمهٔ پایینی صورتش را پوشانده بود. دست‌های دستکش‌ پوشش با سرعتی تمرین‌شده و حیرت‌انگیز حرکت می‌کردند و پس از یک تصادف شدید جاده‌ای، مشغول ترمیم ظریف یک سرخرگ پاره‌شده بودند.

ـ اسکالپل... پنس... گاز.

دستورش آرام و شمرده بود؛ اما آن‌قدر قاطع که برای فرمان دادن نیازی به بالا بردن صدا نداشت.

ـ خونریزی کاملاً کنترل شده، دکتر کوچاری. نبض و فشار خون پایدارن.

پرستار دستیار در حالی که علائم حیاتی را زیر نظر داشت، این را با تحسین آشکاری گفت.

آلینا دومین عمل پیچیدهٔ آن روز را هم بدون هیچ مشکلی به پایان رساند و بار دیگر ثابت کرد که دیگر صرفاً یک رزیدنت بااستعداد نیست؛ بلکه یکی از امیدوارکننده‌ترین جراحانی است که این بخش طی سال‌های اخیر به خود دیده بود.

در اتاق شست‌وشو، آلینا مقابل سینک ایستاده بود و اجازه می‌داد آب گرم روی ساعدهایش جاری شود، در حالی که مراحل عمل را در ذهنش مرور می‌کرد؛ نه از روی اضطراب، بلکه از روی عادتی که داشت تا هر جزئیاتی را که می‌توانست دفعهٔ بعد بهتر انجام دهد، پیدا کند.

کنارش، دکتر آراس در سینک کناری دست‌هایش را می‌شست و تازه عمل خودش را به پایان رسانده بود. پیش از آمدن آلینا، آراس «ستارهٔ در حال ظهور» این بخش محسوب می‌شد و به‌سختی می‌توانست احترامی را که پزشکان ارشد و کادر پرستاری به‌تدریج برای آلینا قائل می‌شدند، بپذیرد.

ـ انگار اتاق عمل شده محبوب‌ترین جای دنیا برات.

آراس در حالی که دست‌هایش را با حوله خشک می‌کرد، این جمله را با لحنی کش‌دار گفت و لبخندی باریک و منفعلانه‌پرخاشگرانه روی لب‌هایش نشست.

ـ دو تا عمل پیچیده و موفق، اونم به‌عنوان جراح اصلی، توی سه روز.
رئیس بخش توی اتاق استراحت دیگه دست از تعریف کردنت برنمی‌داره، دکتر کوچاری.
آدم فکر می‌کنه خودت از الان رئیس این بخشی.

آلینا دست‌هایش را کاملاً خشک کرد، با آرنج شیر آب را بست و بعد دستش را به سمت حولهٔ استریل برد.

ـ بیمار تثبیت شده، دکتر آراس.

لحنش سرد، حرفه‌ای و کاملاً خونسرد بود.

ـ امروز تنها چیزی که برام مهمه همینه.

آراس کنار رفت و راه را برای او باز کرد، در حالی که پوزخند محوش هنوز روی لبش بود.

ـ البته... ولی بعضی از ما یادمونه یه زمانی گرفتن اسکالپل توی اون اتاق، سال‌ها صبر و سکوت می‌خواست تا آدم لیاقتش رو به دست بیاره.

مکث کوتاهی کرد.

ـ ولی خب، ظاهراً وقتی توی این استان اسم خانوادگی مناسبی پشت سرت باشه، بعضی درها یه کم راحت‌تر باز می‌شن.

آلینا ایستاد. چشمان فندقی‌اش را به چشمان او دوخت؛ نه با خشم، بلکه با آرامش و وضوحی تزلزل‌ناپذیر که باعث شد حرف‌های آراس در برابرش کوچک و بی‌اهمیت به نظر برسند.

ـ اسم خانوادگی من اون سرخرگ کبدی رو اونجا گره نزد، آراس.

صدایش آرام بود.

ـ تحت فشار تصمیم نگرفت و جون یه آدم رو هم توی دست‌هاش نگرفت.

یک قدم به او نزدیک‌تر شد و صدایش پایین‌تر آمد؛ تیز و برنده.

ـ اگه نصف وقتی رو که صرف زیر نظر گرفتن برنامهٔ کاری من می‌کنی، صرف تمرین بخیه‌های عروقی خودت می‌کردی، شاید رئیس بخش امروز تو رو برای کارهای جزئی درمانگاه نمی‌فرستاد.

فک آراس منقبض شد و لبخندش همان لحظه محو شد. دهانش را باز کرد تا جواب بدهد، اما آلینا پیش از آنکه چیزی بگوید، پشتش را به او کرد و درهای سنگین را به سمت سالن استراحت کارکنان هل داد.

روی صندلی نشست تا یک فنجان قهوهٔ تلخ را سریع بنوشد که صدای تقه‌ای به در بلند شد. یکی از پرستارها با اشاره از او خواست به راهرو برود.

یک پیک نزدیک میز پذیرش ایستاده بود. تمام لباس‌های کارش مشکی بود و کلاه ایمنی تیرهٔ موتورسواری به سر داشت؛ شیشهٔ کاملاً تیرهٔ کلاه، صورتش را به‌طور کامل پنهان کرده بود. در دستش جعبهٔ کوچکی بود که با ظرافت بسته‌بندی شده و با یک روبان ابریشمی تزئین شده بود؛ جعبه‌ای از یک شیرینی‌فروشی شیک ساحلی در نزدیکی بندر که آلینا عاشق شیرینی‌هایش بود.

ـ آلینا کوچاری؟

مرد این سؤال را با صدایی خفه، پشت شیشهٔ پلاستیکی کلاهش پرسید.

ـ بله؟

آلینا لیوان کاغذی‌اش را کنار گذاشت.

مرد بدون گفتن حرف دیگری جلو آمد و جعبهٔ مرتب بسته‌شده را روی پیشخوان گذاشت.

#when_the_mountain_meets_the_sea 152

«دفتر کار عادل»

دفترهای حساب و اخطارهای قراردادی روی میز بلوطی عادل کوچاری تلنبار شده بودند؛ هر صفحه شرحی از فشار هماهنگ و هدفمندی را ثبت می‌کرد که هفته‌ها بود در حال شکل‌گیری بود.

همه‌چیز از ایتالیا شروع شده بود. تماس‌های چاکیر خبر مرگ شریف و اولین گزارش‌ها درباره تحرکات هلدینگ کاروانتیس را آورده بود. در ابتدا، همه‌چیز شبیه یک توسعه تجاری معمولی به نظر می‌رسید. اما عادل به آن اعتماد نکرده بود. به تیمش دستور داده بود تک‌تک قدم‌هایشان را زیر نظر بگیرند.

حالا دیگر آن ظاهر فریبنده کنار رفته بود. این یک حمله هدفمند بود: خرید زمین‌های کلیدی، بیرون کشیدن تأمین‌کننده‌ها با قراردادهایی که دو برابر پول پیشنهاد می‌دادند و جذب نیروهای ماهر با پیشنهادهایی که رد کردنشان تقریباً غیرممکن بود.

آن صبح، نزدیک‌ترین افراد عادل در دفتر جمع شده بودند: چاکیر، جمیل، مدیر کارخانه، مشاور حقوقی گروه، مدیر ارشد مالی و مسئول استراتژی سرمایه‌گذاری. آن‌ها امپراتوری کوچاری را سنگ‌به‌سنگ بالا آمدن دیده بودند. خوب می‌دانستند که این دیگر یک رکود تجاری ساده نیست.

ـ امروز سه تأمین‌کننده دیگه توی سورمنه قرارداد شیرشون رو لغو کردن.

جمیل در حالی که سفت و رسمی کنار در ایستاده بود، به پوشه آبی‌رنگی که در دست داشت نگاه کرد.

ـ هیچ دلیلی هم نیاوردن... فقط جریمه فسخ قرارداد رو نقدی پرداخت کردن و رفتن.

ـ نقدی؟

عادل آرام تکرار کرد.
بعد رو به مدیر ارشد مالی چرخید.

ـ این پول از کجا میاد؟

مدیر مالی صاف‌تر نشست و پرونده دیگری را روی میز کشید.

ـ پول مستقیماً از کاروانتیس منتقل نمی‌شه. هر خرید از طریق یه شرکت پوششی متفاوت انجام می‌شه؛ شرکت‌های تابعه، شرکت‌هایی که تازه ثبت شدن، بعضی‌هاشون هم فقط برای انجام یه معامله ساخته شدن و بعد ناپدید شدن. از نظر قانونی، بین کاروانتیس و اتفاقاتی که در محل داره می‌افته، یه دیوار وجود داره.

چند صفحه دیگر را ورق زد.

ـ می‌دونیم هلدینگ متعلق به یه تاجر ثروتمند روس-ترکه، ولی هنوز مدرکی پیدا نکردیم که نشون بده شخصاً دستور این کارها رو می‌ده. همه‌چیز از لایه‌های مختلف شرکت‌های هلدینگ، صندوق‌های سرمایه‌گذاری، مدیران میانی و وکلا در چندین حوزه قضایی عبور می‌کنه. یکی یه قلعه کاغذی ساخته تا خودش رو از هرگونه مسئولیت قانونی دور نگه داره.

مشاور حقوقی کمی به جلو خم شد.

ـ حتی اگه بدونیم چه کسی بالای این هرم ایستاده... اثباتش توی دادگاه یه مسئله کاملاً متفاوته.

اتاق دوباره در سکوت فرو رفت تا اینکه مدیر مالی آخرین صفحه گزارشش را برگرداند.

ـ هر کسی که پشت این ماجراست، نقدینگی فوق‌العاده زیادی داره. حاضره برای یه معامله میلیون‌ها ضرر کنه، فقط برای اینکه اون معامله به کوچاری نرسه.

عادل یکی از قراردادهای لغو شده را برداشت و انگشت شستش را روی امضای آبی‌رنگ کشید.
با خودش فکر میکرد :اونا نمی‌خوان ما رو شکست بدن، . می‌خوان ما رو از بین ببرن.

فادیمه سکوت را شکست و با سینی‌ای از قهوه ترک تلخ وارد شد. سینی را کنار میز گذاشت و یک فنجان را به سمت عادل هل داد.

ـ داداش زل زدن به کاغذ باعث نمی‌شه دشمن غیب بشه. قهوه‌تو بخور.

امیروم دایی دانه‌های کهربایی تسبیحش را بین انگشتانش جابه‌جا کرد.

ـ راست می‌گه، پسرم. مردی که زیادی به آسمون خیره بشه، یادش می‌ره هنوز پاهاش روی زمینه.

عادل نفسش را بیرون داد و پرونده را پس زد.

ـ اگه فکر می‌کنن وارد یه جنگ علنی برای پیشنهاد قیمت شدیم، اشتباه می‌کنن.

نگاهش را به مسئول سرمایه‌گذاری دوخت.

ـ ما برای چیزی که بیشتر از ارزش واقعی‌اش قیمت‌گذاری شده رقابت نمی‌کنیم. اگه یکی می‌خواد برای زمین سه برابر پول بده، بذار بده. من قرار نیست نقدینگی‌مون رو طبق قوانین اونا به باد بدم.

بعد رو به مدیر سرمایه‌گذاری کرد.

ـ تمام قراردادهایی رو که طی یک سال آینده منقضی می‌شن بررسی کن. منتظر نمون تا اونا بیان سراغ تأمین‌کننده‌هامون. همین الان باهاشون بشین و حرف بزن. با هر کسی که ارزش موندن داره قرارداد رو تمدید کن.

سپس به مشاور حقوقی نگاه کرد.

ـ یه پرونده کامل از کاروانتیس می‌خوام. تک‌تک شرکت‌های تابعه، هر تراست، هر عضو هیئت‌مدیره‌ای که طی ده سال گذشته در کنار اون‌ها ظاهر شده. برام مهم نیست پشت چند لایه خودشون رو پنهان کردن. هر دیواری یه در داره.

وقتی همه از دفتر بیرون رفتند، فادیمه پیش از بستن در سنگین چوبی، با نگرانی نگاهی از روی شانه به عادل انداخت.

وقتی سکوت بالاخره در اتاق حاکم شد، عادل به صندلی تکیه داد و آرام نفسش را بیرون فرستاد.

چشم‌هایش روی گوشی‌اش افتاد؛ عکسی از اسمه و آلینا تمام صفحه را پر کرده بود.
لبخند ملایم اسمه، چشم‌های درخشان آلینا.

لبخند محوی گوشه لب‌های عادل نشست؛ همان لبخندی که فقط وقتی به آن دو نگاه می‌کرد روی صورتش می‌آمد.